All Chapters of อสูรกระซิบรัก: Chapter 21 - Chapter 30

เขายังจำใบหน้าแดงระเรื่อของหญิงสาวที่พยายามหลบตาไม่กล้ามองเขาได้ขึ้นใจ สาวน้อยขี้อายในวันนั้น กลายมาเป็นหญิงสาวงามผุดผาดที่เขาได้พบอีกครั้งในร้านกาแฟ และในวันนี้...เธอกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้งในงานแต่งของปรเมนทร์กับขวัญข้าว ที่สำคัญ เธอกำลังจะไปทำงานกับกวินตา ในตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ของโรงแรมภูเก็ตซีแอนด์บีซคนใหม่ความงดงามของพิณพญาทำให้ทุกสายตาหยุดมองเธอไม่เว้นแม้แต่อาเขต ผมยาวดำขลับล้อมกรอบใบหน้าหวาน ปล่อยสยายลงกลางแผ่นหลัง ทรวดทรงกลมกลึงในชุดแซกเกาะอกสีขาวสะอาดตา ทับด้วยเสื้อคลุมตัวสั้น รอยยิ้มของเธอหวานราวน้ำผึ้งเดือนห้า จนหัวใจของเขาสะดุดอีกครั้งหลังผ่านงานแต่งของปรเมนทร์กับขวัญข้าวมาสองสัปดาห์พิณพญาเริ่มงานใหม่ได้ครบสัปดาห์เต็ม และวันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อนวันแรกของเธอหญิงสาวเลือกใช้เวลาว่างกับกิจกรรมโปรดของตน การว่ายน้ำเสียงคลื่นและกลิ่นไอทะเลชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย เธอเดินไปตามชายหาดด้วยรอยยิ้มบาง ๆแต่ใครบางคนกลับสะดุดตาเธอเข้าโดยไม่รู้ตัว“สวัสดีครับ น้องพิณ” เสียงทุ้มคุ้นหูทำให้เธอชะงักและหันไปมอง ก่อนจะพบกับอาเขตในชุดลำลองสบาย ๆ“เอ่อ...สวัสดีค่ะพี่เขต พิณไม่คิ

เขาออกคำสั่งเสียงพร่าแผ่วเบาราวกับลอยมาจากที่ห่างไกลพลางครูดแนวฟันขบเม้มผิวเนื้ออุ่นบริเวณต้นขาด้านใน ฝ่ามือร้อนเคล้นคลึงพาใจสาวสะท้านหวั่นไหว ขนอ่อนทั่วเรือนร่างตั้งชันเพราะสัมผัสเร่าร้อนของอาเขต และนั่นเป็นต้นเหตุให้เขาแอบยิ้มชอบใจอยู่คนเดียว เมื่อเธอไม่อาจหลีกหนีความต้องการที่ธรรมชาติสันสร้างให้ชายและหญิงพึงมีร่วมกันร่างกายของเธอเริ่มสั่นระริกเหมือนลูกนกต้องลมหนาว ปีกอ่อน ๆ ยังไม่คุ้นชินกับกระแสลมที่ประทะร่างทำให้โหยหาไออุ่นจากอกของแม่นก พิณพญาก็ไม่แตกต่างเมื่อร่างบางโหยหาไออุ่นจากอกแกร่งด้วยการรั้งดึงให้เขาแนบชิดยิ่งขึ้นร่างกำยำเคลื่อนตัวขึ้นพร้อมริมฝีปากไล้เป็นแนวตรงขึ้นจากกลางกายสาวผ่านมาจนถึงหน้าท้องแบนราบยั่วเย้าเรียกเสียงครวญหวานด้วยนิ้วเรียวที่สอดลึกแทนที่ปลายลิ้นร้อนที่เคลื่อนเข้าหยอกเย้าทรวงอกอิ่ม เขาค่อย ๆ สอนจังหวะรักบทใหม่ให้เธอทีละน้อย ไม่หักหาญเอาแต่ใจ แม้ว่าร่างกายของเขาจะเรียกร้องให้ก้าวข้ามไปข้างหน้าแต่เมื่อยังมีคนข้าง ๆ รอให้จับจูงมือเดินไปพร้อมกัน เขาก็พร้อมที่จะรอเพื่อพาเธอก้าวผ่านไปด้วยกันประสบการณ์ที่สั่งสมไว้ทุกรูปแบบถูกนำมาใช้เพื่อปรนเปรอให้เธอลุ่มหลง ทุก

ไม่มีใครเข้ามายุ่งเกี่ยวเมื่อคิดว่าเป็นเรื่องของผัวเมียทะเลาะและตามงอนง้อกัน เมื่อฝ่ายหญิงถูกช้อนตัวอุ้มขึ้นรถสปอต์รสีดำขับหายไปในขณะที่รถญี่ปุ่นคันเล็กถูกจอดทิ้งไว้รอให้ลูกน้องของชายหนุ่มมานำกลับไปภายหลัง“คนบ้า ยังต้องการอะไรอีกฮะ” เสียงหวานตวาดดังลั่นรถ“ต้องการพิณนะสิ รู้ไหมว่าพิณทำให้พี่ติดใจพิณแค่ไหน” เสียงทุ้มกล่าวกลั้วหัวเราะ“กลับไปติดคุณเพียงเดือนเถอะ ปล่อยพิณไปซะที” เสียงหวานเริ่มสั่นพร้อมกับน้ำตาถูกป้ายออกเร็ว ๆ“พิณจ๋า เราต้องคุยกันนะคนดี”เสียงทุ้มกล่าวปลอบประโลม พร้อมกับรถคันหรูชะลอเข้าจอดข้างทางเพื่อดึงร่างกลมกลึงเข้าแนบชิดอกกว้าง แม้เธอจะพยายามขืนตัวแต่ก็ไม่จริงจังอะไรนัก น้ำตาไหลนองเต็มสองแก้มนุ่มจนมือกว้างต้องไล้เช็ดให้เบา ๆ พร้อมเสียงกระซิบข้างหูเธอ“พี่เขตรักพิณ จะให้พี่กลับไปหาเพียงได้ยังไงฮึ” เสียงทุ้มดังเบา ๆ“พิณก็แค่ของเล่นใหม่ที่พี่เขตยังไม่เบื่อแค่นั้นเอง ไม่ใช่ความรักสักหน่อย”“ใครบอกพิณว่าพี่เห็นพิณเป็นของเล่น...” “ไม่ต้องมีใครบอก พิณก็รู้ พี่เขตทำเหมือนพิณเป็นผู้หญิงอย่างว่า คิดจะทำอะไรกับพิณก็ทำไม่ต้องมาบอกว่ารักพิณเพราะคนรักกันเขาไม่ทำกันแบบนี้หรอก พี

“สวยค่ะ พิณยังจำได้ว่าวันแรกที่ได้มาที่นี่ พิณตื่นเต้นแค่ไหน” เธอหันมาส่งยิ้มหวานให้เขา“วันนี้พี่จะทำให้พิณตื่นเต้นยิ่งกว่าวันแรกที่ได้มาซะอีก” ดวงตาพราวเจ้าเล่ห์ของเขาทำให้ใบหน้าเธอแดงปลั่งไปด้วยเลือดฝาด“บ้าจริง พิณไม่ได้อยากตื่นเต้นสักหน่อย”“แต่พี่อยากนี่”รอยยิ้มน่าหมั่นไส้ของอาเขตทำให้เธอทุบเขาแรง ๆ แบะปากใส่พลางเอ่ย “พิณจะฟ้องพี่เสือว่าน้องพี่วินนี่รังแกพิณ”“ถ้าพิณไม่สงสารพี่ ก็ฟ้องให้พี่เสือมาเหยีบพี่ได้เลยคนดี”“พี่เขตต่างหากไม่สงสารพิณ ดูสิ ทำพิณช้ำไปทั้งตัวแล้วเห็นไหม”เธอชี้ไปตามร่างกายที่ปรากฏร่องรอยหลักฐานที่เขาเหลือทิ้งไว้หลังผ่านพายุรัก รอยแดงเป็นจ้ำกระจายไปทั่วเรือนร่างขาวละมุนและนั่นทำให้หัวใจของอาเขตสั่น ร่างกายเริ่มเกร็งและร้อน“เข้าบ้านกันเถอะพิณ”“อื้อ...ปล่อยพิณนะพี่เขต ไหนว่ารักพิณไง”“ก็รักนะสิครับ ถึงชวนเข้าบ้าน”“ไม่ค่ะ ถ้ารักพิณต้องให้เกียรติพิณบ้าง ถึงมันจะช้าไปหน่อยก็ยังดีกว่าทำเหมือนพิณเป็นเพียงคู่นอน” เธอประท้วง“เฮ้อ...แล้วพี่จะทนได้หรือนั่นพิณจ๋า”“แล้วเมื่อก่อนทนได้ยังไง หรือว่าไม่เคยทนเพราะมีคุณเพียงอยู่ทั้งคน” ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นพร้อมกับสะบัดหน้

“พี่เขต”“กลับกันเถอะพิณ” อาเขตโอบบ่าคนรักไว้อย่างปลอบโยน “นังหน้าด้าน รู้ทั้งรู้ว่าเขตคบอยู่กับฉัน ไม่มีปัญญาหาผู้ชายคนอื่นหรือไง หน้าตาก็ดูดี แต่ชอบแย่งแฟนชาวบ้าน” เสียงตะโกนของเพียงเดือนทำให้สายตาทุกคู่หันมาจับจ้องและซุบซิบกันสนุกปาก“หยุดเดี๋ยวนี้นะเพียงเดือน ผมไม่คิดว่าคุณจะกล้าทำเรื่องโง่ ๆ แบบนี้”“ใช่สิคะ เพียงมันโง่ที่รักคุณ พอคุณเบื่อถึงได้ถีบหัวเพียงส่ง” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเจ็บแค้นก่อนจะหันกลับมามองทางหญิงสาวอีกคนอย่างเกรี้ยวกราด“แกก็เหมือนกัน อย่าคิดนะว่าเขาจะจริงจังด้วย นี่คงยอมนอนกับเขาแล้วหละสิ คิดสินะว่าเขาจะหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้นน่ะ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ผู้ชายถ้าเขารักแกจริงเขาก็ต้องให้เกียรติแกสิ วันหนึ่งแกก็จะไม่ต่างอะไรจากฉันเมื่อเขาเบื่อ เพราะเขาก็เคยหลงฉันเหมือนที่เคยหลงแกมาก่อน นังหน้าโง่”“เพียงเดือน!”น้ำตาของพิณพญาค่อย ๆ ไหลอาบแก้ม เสียดหัวใจกับคำพูดของเพียงเดือน มือเรียวสะบัดออกจากฝ่ามือของคนรักพร้อมกับหันหลังให้คนทั้งคู่ สองเท้าพาตัวเองก้าวเดินจากมาอย่างรวดเร็ว มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตา“หยุดได้แล้วนะเพียง ถ้าคุณยังไม่เลิกวุ่นวายกับผมและพิณ รับรองคุณไม่มีวั