All Chapters of อสูรกระซิบรัก: Chapter 1 - Chapter 10

นาวาตรีปรเมนทร์ เผ่าบัณฑิต ในวัยสามสิบปี บุตรชายคนสุดท้องของตระกูล ยังครองสถานะโสดเหนียวแน่น เขาได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาให้ตามสืบคดีสแกมเมอร์ คดีค้ามนุษย์ หลอกชาวต่างชาติมาทำงานคลอเซ็นเตอร์ ไปจนถึงการลักพาตัว ล่อลวงคนไทยไปขายยังต่างแดน และที่หนักหน่วงยิ่งกว่านั้นคือ ลูกสาวคนงามของผู้บังคับบัญชาของเขากำลังตกอยู่ในอันตราย เธอถูกจับตัวโดยขบวนการนี้โดยบังเอิญปรเมนทร์ไม่ได้เป็นคนหวั่นไหวง่าย แต่เมื่อภารกิจเชื่อมโยงกับคนใกล้ชิดของผู้บังคับบัญชา เขาจึงต้องเผชิญทั้งงานและความรับผิดชอบที่มากขึ้น และมันก็พาเขากลับไปสู่รากของคนที่ฝึกมา การเป็นนักรบพิเศษไม่ได้สำเร็จโดยบังเอิญ หลักสูตรนักเรียนนักทำลายใต้น้ำจู่โจมของกองทัพเรือ เป็นที่ยอมรับว่าเป็นการฝึกที่หนักหน่วงและเข้มข้นที่สุด หลักสูตรยาวถึง 31 สัปดาห์ ปลูกฝังทั้งทักษะการปฏิบัติการพิเศษ การแทรกซึมทางบก ทางน้ำ และทางอากาศ การทำลายสิ่งกีดขวางหน้าเรือ การสนับสนุนการยกพลขึ้นบก ตลอดจนการหาข่าวเชิงยุทธศาสตร์และการวางแผนปฏิบัติการในสถานการณ์เสี่ยงสูง ทุกบทเรียนถูกออกแบบมาเพื่อเตรียมกำลังสำหรับภารกิจสงครามพิเศษทางเรือและการปฏิบัติหน้าที่ที่ได้รับ

ริมฝีปากอิ่มฉวยจังหวะที่เขาไม่ทันตั้งตัว ครอบครองริมฝีปากของเขาอย่างเร่าร้อน วอนขออย่างคนไร้สติ จนชายใจแข็งอย่างปรเมนทร์เพริดตามอารมณ์ ฝ่ามือใหญ่โอบรัดเอวคอด ดึงร่างเธอแนบอก ท่าทางเก้กังของหญิงสาวทำให้เขาเอะใจ แต่แรงหวามไหวกลับกลืนความคิดนั้นไปในพริบตา ริมฝีปากร้อนเผยอตอบรับจุมพิตเว้าวอนของหญิงสาว ซึ่งยังดูไร้ประสบการณ์ จนผู้เชี่ยวชาญอย่างเขาต้องเป็นฝ่ายแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปากอิ่ม กวัดรัดเรียวลิ้นชื้น พันพัวและสอดลึกโลมไล้ไปทั่ว ได้ยินเสียงครวญพร่าดังอยู่ในลำคอของเธอเธอสอดมือเสยเข้าผมของเขา ตอบสนองอย่างคลุ้มคลั่ง ดูดลิ้นเขาราวกับมันจะช่วยบรรเทาความร้อนในกาย และเธอสัมผัสได้ถึงความพึงใจของเขาที่ดูจะกระหายให้เรียวปากของเธอได้สัมผัสทุกส่วนในไม่ช้าฝ่ามือสากลากไล้ไปตามแผ่นหลังเปล่าเปลือย จนเธอครางแผ่วเมื่อรู้สึกถึงความแข็งขึงที่กดแนบสะโพก เธอขยับนั่งคร่อมเขาในท่าขนาบเข่าข้างสะโพก วางมือบนไหล่กว้าง ตอบรับจุมพิตลึกล้ำของเขาอย่างวาบหวาม เธอขบริมฝีปากล่างเขาเบา ๆ ก่อนตวัดลิ้นไล้ตาม“อื้อ...”ฝ่ามือหยาบโลมไล้ไปทั่วเนินสะโพก เลยถึงแผ่นหลังนวลเนียน แล้วลากพลิ้วไปที่ทรวงอกอย่างย่ามใจ ความเร่าร้อ

“พี่เป็นคนเปลี่ยนให้น้องข้าวเองค่ะ” กวิตาตอบพลางพรายยิ้มบาง กลบเกลื่อนพิรุธ ก่อนเอ่ยต่อ “ชุดเดิมน้องข้าวเลอะเทอะมาก พี่ช่วยเช็ดตัวให้แล้วก็จัดการเปลี่ยนชุดให้เลยค่ะ”“อ้อ... ถ้าอย่างนั้นข้าวต้องขอบพระคุณพี่...” เธอเอ่ยพร้อมยกมือไหว้หญิงสาวที่ยังไม่ทราบชื่อ“วินนี่ค่ะ เรียกพี่วินนี่ก็ได้” กวิตาตอบอย่างมีไมตรี“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่วินนี่”ปรเมนทร์เหลือบมองรอยยิ้มมุมปากอิ่มอย่างสนใจ โดยไม่ทันสังเกตสายตาของพลเรือเอกวิกรมที่หันไปสบภรรยาอย่างมีนัย ก่อนทั้งคู่จะหันกลับมามองบุตรสาวอีกครั้งด้วยแววตาครุ่นคิดชายหนุ่มบุคลิกและนิสัยดีอย่างปรเมนทร์ กับตำแหน่งหน้าที่การงานมั่นคงและฐานะทางครอบครัว ทำให้คนเป็นพ่อแม่เริ่มมองเห็นแสงแห่งความหวัง หากเขายอมรับขวัญข้าว การเป็นสะใภ้เล็กของตระกูลเผ่าบัณฑิตอาจช่วยกู้ชื่อเสียงของบุตรสาวได้ดีที่สุดปริตรและมนัสยาถอนหายใจแรง หลังจากรับรองคุณหญิงขวัญตาและพลเรือเอกวิกรม ผู้บังคับบัญชาของปรเมนทร์อย่างไม่ทันตั้งตัวน้ำเสียงกึ่งเสนอกึ่งบีบบังคับของท่านวิกรมสร้างความหนักใจให้กับสองสามีภรรยาไม่น้อย เพราะทั้งคู่รู้ดีว่าปรเมนทร์ บุตรชายคนเล็กของตน คงไม่พอใจแน่หากรู้ว่าผู

“อย่าบอกนะว่าคุณไม่รู้เรื่อง... เรื่องที่พ่อแม่ของคุณไปคุยกับพ่อแม่ของผมวันนี้น่ะ ขวัญข้าว” เขาถามเสียงเครียด“ทราบค่ะ” เธอตอบเรียบ ยกไหล่ราวกับไม่ใส่ใจ ทั้งที่รู้ว่าเขากำลังเดือดดาลครั้งแรก เธอตั้งใจจะคุยกับเขาดี ๆ แต่ท่าทีหงุดหงิดและคำพูดกระด้างของเขากลับทำให้เธออยากจะแกล้งขึ้นมาทันที“ทราบ?... อย่าบอกนะว่ามันเป็นความต้องการของคุณเอง” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการประชดประชัน ดวงตาคมกริบตวัดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าขวัญข้าวเม้มปากแน่นก่อนพูดเสียงขุ่น “ทำไมคะ? สาวน้อยสาวใหญ่อยากแต่งงานกับคุณกันทั่วเมือง แล้วมันจะผิดตรงไหนถ้าฉันจะอยากได้คุณมาเป็นสามีบ้าง?”เธอแสร้งยิ้มยั่ว ทั้งสรรพนามและน้ำเสียงเต็มไปด้วยความท้าทาย เขามองเธอราวกับสิ่งมีชีวิตต่ำต้อย ไม่คู่ควรกับตระกูลของเขาเลยแม้แต่น้อย“หึ... หรือว่าท้องแล้วหาพ่อเด็กไม่ได้ ถึงอยากจับผมนัก” ปรเมนทร์แสยะยิ้มเยาะขวัญข้าวกำมือแน่น ดวงตาวาวโรจน์ “ใช่หรือไม่ใช่... คุณก็ต้องแต่งกับฉันอยู่ดี”“ผมไม่แต่ง และไม่มีวันแต่งงานกับคุณเด็ดขาด”“แล้วเราจะได้รู้กันค่ะ ว่าใครกันแน่... ที่ต้องยอมก่อน”เธอพูดทิ้งท้ายก่อนหมุนตัวเดินจากไป ปล่อยให้ปรเมน

“ที่นี่ที่ไหนคะ” เธอถามพลางมองรอบห้องอย่างสนใจ“บ้านพี่ชายผมเอง ไร่มนต์มณี” เขาขยับตัวยืนตรง“ไร่มนต์มณี?”“สระบุรี หลังจากส่งไอ้สามตัวนั่นให้ตำรวจจัดการต่อแล้ว ผมก็พาคุณมาที่นี่ เพราะอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุที่สุด รอคุณค่อยยังชั่วแล้วผมจะพาไปส่งบ้าน” ปรเมนทร์กล่าว“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”ขวัญข้าวยิ้มให้นันทิยาและปฐวี สองสามีภรรยาเจ้าของบ้าน ก่อนกล่าวขอบคุณทั้งคู่ ซึ่งเธอเพิ่งทราบว่าเป็นพี่ชายและพี่สะใภ้ของปรเมนทร์ นันทิยาดูแลเธอเป็นอย่างดีจนเธอซาบซึ้งใจ ดวงตาสวยกวาดมองใบหน้าคมคายของสองพี่น้องพลางเปรียบเทียบอยู่ในใจ“คุณป้องหล่อกว่าพี่ปราชญ์ใช่ไหมคะ” นันทิยากระซิบถามเบา ๆ“เอ่อ...” ใบหน้าหวานแดงก่ำ พลางหลบสายตาวาวของหญิงสาว“ไม่ต้องเขินพี่หรอกค่ะ” นันทิยาหัวเราะเบา ๆ“แหมพี่แนนคะ จะไม่ให้ข้าวเขินได้ยังไง ก็ข้าวเผลอแอบมองสามีพี่แนนจนพี่แนนจับสังเกตได้แบบนี้” ขวัญข้าวแก้ตัวเขิน ๆ“มองสามีพี่ หรือมองน้องสามีพี่กันแน่คะ” นันทิยากระเซ้า“พี่ปราชญ์หล่อน่ามองกว่าตั้งเยอะ”“อ๊ะ...ไม่ได้ค่ะ คนนี้พี่หวง แต่ถ้าเป็นคนน้อง พี่สนับสนุนนะคะ” นันทิยาแหย่“ข้าวไม่สนหรอกค่ะ หล่อแต่ปากเสียที่สุด”“นั่นแน่ คุณข