Semua Bab "ท่านประธานครับ...อย่าหึงแรง (เพราะผมอ่อยเองแหละ)": Bab 1 - Bab 10

ภายในห้องนอนพักส่วนตัวของ ภาคิน ถูกตกแต่งด้วยโทนสีเทาดำสไตล์มินิมอลดูสะอาดตา เตียงคิงไซส์สีควันบุหรี่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของท่านประธานฟุ้งกระจายไปทั่วจนน้ำใสที่โดนแบกอยู่บนบ่ารู้สึกเคลิ้มๆ เหมือนดมกาว “ท่านประธานครับ... ปล่อยผมลงเถอะครับ เลือดลงหัวจนผมจะเห็นเลขเด็ดอยู่แล้ว” น้ำใสโวยวายเบาๆ พลางดิ้นขลุกขลิก ตุ้บ! ภาคินโยนร่างนุ่มนิ่มลงบนที่นอนอย่างเบามือ แต่ดูเหมือนทุ่มลงไปมากกว่า ก่อนจะตามลงไปทาบทับโถมตัวเข้าหาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบจ้องหน้าคนใต้ร่างจนน้ำใสเริ่มทำตัวไม่ถูก “น้ำใส... เมื่อกี้วิลลี่บอกว่าอะไรนะ ฉันจะงาบเธอเหรอ?” ภาคินถามเสียงต่ำกระเส่า มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามหน้าขาของเลขาสาว...เอ๊ย เลขาชายสุดบื้อ “ชะ...ใช่ครับ คุณวิลลี่บอกว่าท่านประธานจะงาบผมเหมือนจระเข้ แต่ผมเถียงไปแล้วนะว่าท่านประธานไม่ใช่สัตว์เลื้อยคลาน” น้ำใสตอบหน้าซื่อ “หึ... ฉันไม่ใช่จระเข้หรอก แต่ฉันเป็น เสือ ที่หิวเหยื่อซื่อๆ แบบเธอมานานแล้ว” ภาคินก้มลงไปงับติ่งหูนิ่มๆ ของน้องเบาๆ จนน้ำใสสะดุ้งโหยง “อ๊างงง! ท่านประธานครับ อย่ากัดหู ผมไม่ใช่มะม่วงน้ำดอกไม้นะ!” “ไม่ใช่มะม่วง.

ค่ำคืนนี้ตึกภักดีกรุ๊ปคึกคักเป็นพิเศษ เพราะเป็นงานเลี้ยงฉลองยอดขายทะลุเป้า พนักงานทุกคนแต่งชุดจัดเต็มจัดหนัก ส่วน น้ำใส เลขาตัวน้อยก็มาในชุดสูทสีขาวครีมดูสะอาดตาน่าฟัด จน ภาคิน ที่ยืนอยู่ข้างๆในชุดสูทสีดำสนิทต้องคอยดึงเนกไทน้องให้กระชับขึ้นเพื่อปิดรอยแดงที่คอ “น้ำใส... พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปยืนห่างจากพี่เกินสามก้าว” ภาคินพูดเสียงเรียบหน้านิ่ง แต่ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบงาน ใครที่บังอาจมองขาเรียวๆ ของเลขาสุดที่รัก พี่ภาคจะส่งสายตาจิกฆ่าจนพนักงานคนนั้นแทบจะสำลักน้ำพั้นช์ตาย “โถ่พี่ภาค... น้ำแค่จะไปหาขนมกินเองครับ พี่ภาคก็ยืนคุยกับแขกไปสิครับ น้ำโตแล้วนะ” น้ำใสบ่นอุบอิบ ก่อนจะเนียนเดินหนีไปที่ซุ้มเครื่องดื่ม ที่ซุ้มเครื่องดื่มมีน้ำสีชมพูสวยๆ วางเรียงรายอยู่ น้ำใสด้วยความซื่อบื้อ ก็คิดว่าเป็นน้ำหวานชื่นใจ เลยกระดกเข้าปากไปสามแก้วรวด โดยหารู้ไม่ว่านั่นคือพั้นช์สูตรนรกที่ใส่เหล้าเข้าไปแบบไม่ยั้งมือ “หูยยย... อร่อยจัง ทำไมมันหวานๆ อุ่นๆ วะเนี่ย” น้ำใสเริ่มตาเยิ้ม เดินเซไปเซมาจนไปชนเข้ากับพนักงานหนุ่มคนหนึ่ง “อ๊ะ! ขอโทษครับคนฉวย... เอิ๊กก” น้ำใสส่งยิ้มหวานหยดที่นานๆ จะโผล่มาที พนัก

ค่ำคืนนี้โรงแรมห้าดาวใจกลางเมืองถูกเนรมิตให้เป็นงานกาล่าสุดหรู พนักงานระดับสูงและนักธุรกิจแถวหน้าต่างมารวมตัวกัน ภาคิน ในชุดทักซิโด้สีดำสั่งตัดพิเศษดูหล่อวัวตายควายล้มเหมือนเดิม แต่ที่ทำให้ทุกคนต้องเหลียวหลังคือร่างเพรียวในชุดสูทสีขาวประดับคริสตัลเล็กๆ ที่เดินเกาะแขนเขาอยู่ “พี่ภาค... ชุดนี้มันแน่นไปไหมครับ น้ำหายใจไม่ค่อยออกเลย แถมไอ้แผ่นคริสตัลนี่มันทิ่มนมน้ำด้วยเนี่ย” น้ำใส กระซิบบ่นพลางพยายามจะเอามือไปเกาหน้าอก “อยู่นิ่งๆ น้ำใส” ภาคินพูดเสียงเรียบหน้านิ่ง แต่ตาคมกริบจ้องมือน้อง “ที่มันแน่นเพราะพี่สั่งช่างให้เก็บทรงมึงให้เนี๊ยบที่สุด จะได้ไม่มีใครเห็นพุงกะทิของมึงไง” “พุงที่ไหน! นี่มันซิกแพคชั้นไขมันต่างหาก!” น้ำใสเถียงหน้าตาย ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินเข้างาน จูเลียน หนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษ ดีกรีนักเรียนนอกมาดกวน ก็เดินถือแก้วไวน์เข้ามาดักหน้า จูเลียนคือคู่แข่งทางธุรกิจของภาคิน และที่สำคัญ... มันชอบแกล้งแหย่ให้ภาคินตบะแตก “Hi ภาคิน... ไม่เจอกันนานนะ ควงเลขาหน้าใหม่มาเหรอ ว้าว... ดูใสสมชื่อจริงๆ นะครับน้องน้ำใส” จูเลียนส่งสายตาโลมเลียไปที่ใบหน้าหวานของน้ำใส ภาคินกระชับอ้อมกอดที

เช้าวันจันทร์ที่สดใส สำหรับคนอื่น แต่ไม่ใช่สำหรับพนักงานชั้น 45 เพราะวันนี้ฝ่ายบุคคลประกาศจัดกิจกรรม Buddy & Budder หรือการจับฉลากดูแลกันลับๆ เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ เพื่อสร้างความสามัคคีในองค์กร น้ำใส นั่งมองกล่องฉลากด้วยตาเป็นประกาย "หูยยย พี่ภาค กิจกรรมนี้น่าสนุกจัง น้ำอยากรู้จังว่าจะได้ดูแลใคร ถ้าน้ำจับได้สาวสวยๆ น้ำจะซื้อขนมให้เขาทุกวันเลย" ภาคิน ที่นั่งหน้านิ่งอ่านรายงานอยู่ถึงกับชะงัก เคาะปากกาลงบนโต๊ะเสียงดัง ปึก! "มึงจะซื้อขนมให้ใครนะ พูดใหม่อีกทีซิ?" "อ้าว ก็บัดดี้ไงพี่ภาค กฎเขาบอกว่าต้องเทคแคร์กันห้ามให้เขารู้ตัว" น้ำใสยิ้มแฉ่งซื่อๆ "น้ำว่าจะแอบเอาช็อกโกแลตไปวางบนโต๊ะเขา แล้วก็เขียนโน้ตหวานๆ ว่าจากบัดดี้ที่รัก อะไรแบบนี้" "ฝันไปเถอะมึง..." ภาคินพึมพำลอดไรฟัน รังสีอำมหิตเริ่มแผ่ออกมา "มึงมีหน้าที่เทคแคร์กูคนเดียว น้ำใส... ลืมกฎบัดดงบัดดี้อะไรนั่นไปซะ" "ไม่ได้ดิพี่ นี่มันงานบริษัทนะ!" พอถึงเวลาจับฉลากที่ห้องประชุมใหญ่ พนักงานทุกคนตื่นเต้นกันมาก โดยเฉพาะ น้องมายด์ เด็กฝึกงานสาวสวยหุ่นเอ็กซ์ซี่ที่แอบมองน้ำใสมานาน เธอภาวนาขอให้ได้น้ำใสเป็นบัดดี้ ภาคินยืนกอดอกหน้านิ่งอย

ทริป Team Building ของภักดีกรุ๊ปปีนี้มาในธีม Back to Nature ณ อุทยานแห่งชาติแห่งหนึ่ง ภาคิน ในชุดพรานป่าสุดหล่อ ที่จริงๆ คือชุดเดินป่าแบรนด์เนมตัวละเหยียบแสน เดินหน้านิ่งมาดขรึมอยู่ท่ามกลางพนักงาน แต่สายตาคมกริบของเขากลับไม่เคยคลาดไปจากแผ่นหลังของ น้ำใส เลยแม้แต่วินาทีเดียว "พี่ภาค ดูนั่นดิ ดอกไม้ป่าสวยจัง!" น้ำใสชี้ชวนดูนั่นดูนี่ด้วยความตื่นตาตื่นใจตามประสาเด็กเมือง "เดินดีๆ น้ำใส อย่ามัวแต่ดูดอกไม้ ระวังจะเดินตกเหวไปตายซะก่อน" ภาคินพูดเสียงเย็นชา แต่พอเห็นน้ำใสจะสะดุดรากไม้ เขาก็รีบพุ่งเข้าไปคว้าเอวบางไว้ทันที "เห็นไหม! ถ้ากูไม่อยู่ มึงตายไปนานแล้วไอ้บื้อ!" "โถ่พี่ภาค... น้ำแค่ตื่นเต้นเอง" แต่ความซวยมันมาเยือนตอนที่ฝนดันตกลงมาห่าใหญ่ พนักงานต่างวิ่งหนีกันอลหม่าน น้ำใสที่มัวแต่เก็บกล้องถ่ายรูปดันก้าวพลาดลื่นไถลลงไปตามเนินดินจนพลัดหลงกับกลุ่มพนักงาน "พี่ภาคคค! ช่วยด้วยยย!" น้ำใสร้องลั่นก่อนจะหายลับไปในพุ่มไม้หนา ภาคินที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับสติหลุด "น้ำใส!!! ใครขวางทางกู กูจะไล่ออกให้หมด!" เขาไม่สนคำสั่งเจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่บอกให้รอกำลังเสริม ภาคินกระโดดลงไปตามเนินดินนั้นทันทีด