Semua Bab "ท่านประธานครับ...อย่าหึงแรง (เพราะผมอ่อยเองแหละ)": Bab 11 - Bab 16

บรรยากาศ ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ช่างโรแมนติกเหลือเกิน แต่ทริปดูงานครั้งนี้ ภาคิน ไม่ได้มาเล่นๆ เขาพกมาดเจ้าพ่อมาเต็มพิกัด และด้วยความที่เป็นนักธุรกิจระดับพันล้าน เขาจึงต้องจ้างบอดี้การ์ดฝีมือดีมาช่วยดูแลความปลอดภัย โดยเฉพาะดูแล ความปลอดภัยของก้น น้ำใส ที่ดูจะดึงดูดสายตาหนุ่มฝรั่งตาน้ำข้าวเหลือเกิน มาร์ค บอดี้การ์ดลูกครึ่งสุดล่ำ กล้ามแขนเป็นมัดๆ หน้าตาระดับพระเอกหนังแอ็กชั่น ถูกจ้างมาให้คอยเดินตามน้ำใสเวลาที่ภาคินต้องไปเซ็นสัญญา “คุณน้ำใสครับ ระวังพื้นต่างระดับนะครับ” มาร์คเอ่ยเสียงทุ้มพลางถือวิสาสะประคองศอกน้ำใสอย่างแผ่วเบา “โอ๊ะ ขอบคุณครับพี่มาร์ค พี่มาร์คนี่ใจดีจังเลยครับ กล้ามพี่ก็แข็งยังกับหินแน่ะ!” น้ำใสพูดพลางจิ้มแขนมาร์คด้วยความสงสัยตามประสาเด็กซื่อบื้อ กริบ... ภาคินที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องประชุม เห็นภาพเลขาตัวเองกำลังจิ้มกล้ามชายอื่น ถึงกับหยุดกึกอยู่กับที่ หน้าตาเย็นชาปานน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบจ้องมือน้ำใสเหมือนอยากจะตัดทิ้งเสียเดี๋ยวนั้น “มาร์ค... งานที่กูจ้างคือให้มึงดู ความปลอดภัยไม่ใช่ดูความนุ่มของเลขาคนอื่น” ภาคินเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ด้วยมาดนิ่ง

บริษัทภักดีกรุ๊ปกำลังจะมีโปรเจกต์เปิดตัวน้ำหอมคอลเลกชันใหม่ และฝ่ายการตลาดลงความเห็นว่า น้ำใส ที่มีภาพลักษณ์ใสซื่อสะอาดสะอ้าน เหมาะที่จะเป็นพรีเซนเตอร์คู่กับเลโอนายแบบหนุ่มลูกครึ่งสุดฮอตที่กำลังเป็นกระแส ภาคิน นั่งกอดอกหน้านิ่งอยู่ในห้องทำงาน มองดูสตอรี่บอร์ดที่มีฉากเลโอก้มลงสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอของน้ำใสแล้วเขาก็แทบจะหักปากการาคาแพงในมือทิ้ง “ใครเป็นคนคิดบอร์ดนี้ พรุ่งนี้ไปรับเช็คเงินเดือนงวดสุดท้ายซะ” ภาคินพูดเสียงเรียบเย็นชา “โถ่พี่ภาค มันคืองานครับ!” น้ำใสประท้วงพลางเช็กหน้าตัวเองในกระจก “ดูดิ น้ำอุตส่าห์ไปขัดผิวมาเพื่อการนี้เลยนะ พี่ภาคดูดิ ผิวน้ำนุ่มป่ะ?” ภาคินเอื้อมมือไปบีบหมั่นเขี้ยวน้องที่แก้มแรงๆ “นุ่มไม่นุ่มกูรู้คนเดียวพอ คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาดม!” วันถ่ายทำ ณ สตูดิโอหรู บรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เลโอนายแบบหนุ่มเดินเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมโชว์แผงอก เข้ามาทักทายน้ำใสด้วยรอยยิ้มกระชากใจ “น้องน้ำใสตัวจริงน่ารักกว่าในรูปอีกนะครับเนี่ย ผิวขาวจัง ขอพี่เช็กมุมกล้องหน่อยนะ” เลโอขยับเข้าใกล้แล้วเอื้อมมือจะไปสัมผัสที่ไหล่ของน้ำใส หมับ! ไม่ใช่คนในกองถ่ายที่คว้าข้อม

ย้อนกลับไป 5 ปีก่อน ในงาน Open House ของคณะบริหาร น้ำใส ในชุดนิสิตปี 1 ยืนจ้อง ภาคิน เดือนคณะสุดเฮี้ยบที่กำลังยืนดุรุ่นน้องอยู่บนเวที “นั่นแหละ... พ่อของลูกกู” น้ำใสพึมพำกับเพื่อนสนิท “มึงจะบ้าเหรอใส พี่ภาคินเขานิ่งยังกับน้ำแข็งขั้วโลก แถมรวยระดับหมื่นล้าน เขาไม่มองเด็กกะโปโลแบบมึงหรอก” เพื่อนส่ายหัว น้ำใสกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ที่พี่ภาคไม่เคยเห็น “คนหน้านิ่งน่ะ... ถ้าได้กระตุ้นให้ตบะแตก รับรองว่าคลั่งรักกว่าใครเพื่อน มึงคอยดูนะ แผนเหยื่อล่อเสือของกูเริ่มขึ้นแล้ว” หลังจากนั้น น้ำใสก็เริ่มทำเนียนไปปรากฏตัวในที่ที่ภาคินอยู่เสมอ แสร้งทำสมุดตกบ้าง แสร้งเดินหลงทางไปชนพี่เขาบ้าง และที่สำคัญคือต้องทำหน้าซื่อบื้อให้ดูน่าเอ็นดูที่สุด เพราะเขารู้ดีว่าผู้ชายมาดขรึมมักแพ้ทางคนซื่อ .... วันที่น้ำใสไปสมัครงานตำแหน่งเลขาประธาน เขาจงใจสะกดคำผิดบ้าง พิมพ์รายงานตกหล่นบ้าง เพื่อให้ภาคินดุ “นี่มันรายงานอะไรน้ำใส ทำไมมันเละเทะแบบนี้!” ภาคินตะคอกหน้านิ่ง “งื้อออ... น้ำขอโทษครับพี่ภาค น้ำคงโง่เกินไปจริงๆ” น้ำใสทำตาปริบๆ บีบน้ำตาคลอเบ้า ในใจน้ำใสนี่คือขำกริ๊ก “ดุเลยพี่ภาค ดุเยอะๆ แล้วเดี๋ยวพี่ก็ต้อ