《After My Husband Betrayed Me, His CEO Wanted Me》全部章節：第 101 章 - 第 110 章

“Sir, sasama rin ako!” sigaw ni Brian habang agad na tumakbo kasunod ni Hector papunta sa parking lot.Pati ang mga taong nakakita sa kanilang tumatakbo ay napatingin at nagtaka kung ano ang nangyari.“Brian, saan ka pupunta?” tanong ni Mara habang hinahabol siya.“Nasa ospital na si Hestia!”“Sasama rin ako!”Umupo si Hector sa driver's seat, si Brian sa passenger seat, at sumakay naman si Mara sa likod. Wala nang pakialam si Hector na isinasama niya ang dalawa niyang tauhan. Si Hestia lang ang laman ng isip niya. Anak ba niya si Hestia?“Brian, may mas mabilis bang daan papunta sa ospital?” tanong ni Hector habang palab

“Hestia will be alright,” sabi ni Hector nang hindi man lang tumitingin kay Eunice.Payak lang ang pagkakasabi niya, na para bang simpleng pahayag lang iyon. Pero sa loob niya, nag-uunahan ang samu't saring emosyon.Nariyan ang ginhawang muli niyang nakita si Eunice—ang babaeng minsang naging buong mundo niya. Kasabay niyon ang matinding pagkabigla nang malaman ang katotohanang matagal nang itinago sa kanya. May anak pala sila.Sa isang iglap, naging ama si Hector nang hindi man lang niya naranasan ang paglalakbay na iyon. Wala siyang alam sa paglaki ni Hestia mula pa noong nasa sinapupunan pa ito. Hindi niya maikakaila ang saya, pero may kirot ding bumabalot sa puso niya. Pinili ni Eunice na ilihim sa kanya ang katotohan

Napakatahimik ng kuwarto. Mahimbing na natutulog si Hestia sa hospital bed. Maayos na ang paghinga nito, at mas payapa na ang maliit nitong mukha kumpara kaninang hapon, kahit nakakabit pa rin ang dextrose sa kanyang braso at may mga bendang nakabalot sa ilang bahagi ng kanyang munting katawan.Sa kabilang bahagi ng kuwarto, magkatabing nakaupo sina Eunice at Hector nang hindi nagkikibuan. Pareho silang abala sa kani-kanilang iniisip.“Bakit pinili mong umalis?” tanong ni Hector, na siyang bumasag sa katahimikan.Malalim na bumuntong-hininga si Eunice. Matagal na niyang hinihintay ang tanong na iyon, at alam niyang darating ang araw na itatanong iyon ni Hector.“Ang relasyong pinipilit, hindi kailanman magiging masaya ang ending,” mahina niyang sa

“So?” tanong ulit ni Eunice sa mahinang boses. Halatang hindi pa rin siya lubusang nakaka-recover sa gulat.Maya-maya, umalingawngaw ang masayang tawa ni Hestia mula sa loob ng bahay. Magaan at walang bahid ng sakit ang bawat halakhak niya, na para bang tuluyan na niyang nalampasan ang lahat ng pinagdaanan.Naghanda si Wendy ng simpleng salu-salo bilang welcome home para kay Hestia. May ilang makukulay na lobo at ribbons na nakasabit sa sala, at sa isang sulok ay may mga regalong maayos na nakalagay. Hindi man bongga, ramdam na ramdam naman ang init ng pagtanggap.“Tatlong araw nang lumipat si Hector,” sagot ni Wendy habang itinuturo ang bahay sa tabi nila. “Yung kasama niya roon, kasambahay niya. Kahapon kasi, nagpatulong siyang maghanap ng maid, tapos nagkataon namang naghahanap din ng trabaho si Sonya.”Napabuntong-hininga si Eunice. Parang biglang sumikip ang dibdib niya. Kung magpapatuloy ang ganito, mawawala na ang distansya sa pagitan nila ni Hector. Araw-araw na nga silang nag

Muli siyang hinila ni Hector sa isang yakap.Sa pagkakataong ito, hindi na iyon padalos-dalos.Kalmado at puno ng kasiguruhan.Marahan niyang hinalikan ang noo ni Eunice at nanatili roon sandali.“Huwag mong sisihin ang sarili mo,” mahina niyang sabi. “At huwag mo na ring itago ang totoo mong nararamdaman. Nandito ako. Hindi na ako aalis. Sasamahan ko kayo ni Hestia. Pagkatapos nito, magpapakasal tayo.”Marahang itinulak ni Eunice ang dibdib ni Hector para magkaroon ng kaunting pagitan sa kanila. Tumingala siya rito. Hindi mabasa ang ekspresyon niya. Hindi galit, pero hindi rin masaya. Halo-halong emosyon ang makikita sa mukha niya.“Anong iniisip mo?” maingat na tanong ni Hector.“Sa tingin mo ba, ganoon lang kadaling magpakasal?” Napabuntong-hininga si Eunice. “Hindi lang tayong dalawa ang involved sa kasal. Nandiyan ang pamilya mo. Ang mama mo na simula pa lang ay ayaw na sa'kin. Ang daming taong masasangkot.”“Sa totoo lang, hindi ko naman naramdaman na parte talaga ako ng pamilya