Todos os capítulos de เมื่อระบบพรากความรู้สึกไป ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการก็คลั่งรัก: Capítulo 1 - Capítulo 9

ภารกิจล้มเหลว ระบบจึงส่งฉันกลับสู่โลกยุคปัจจุบัน พร้อมทั้งพรากความรู้สึกทั้งหมดของฉันไปแต่สามปีต่อมา ระบบกลับส่งสัญญาณเตือนในหัวฉันราวกับคลุ้มคลั่งระบบบอกว่า ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการเซี่ยอวิ๋นหลาน ผู้ที่ฉันทำภารกิจพิชิตใจไม่สำเร็จ บ้าคลั่งไปแล้วเขาสังหารผู้คนในราชสำนักจนเลือดนอง คิดจะลากทั้งแผ่นดินต้าเหลียงลงนรก โดยมีความปรารถนาอันแรงกล้าเพียงอย่างเดียว คือการได้พบฉันอีกสักครั้งฉันปฏิเสธทันที เขาทำร้ายฉันจนตกอยู่ในสภาพนี้แล้ว มีสิทธิ์อะไรจะให้ฉันกลับไปช่วยเขา?ระบบร้อนใจจนข้อมูลเพี้ยน สุดท้ายจึงทำสัญญาเลือดกับฉัน ขอแค่ฉันยอมกลับไป บทลงโทษทั้งหมดจะถูกยกเลิกแถมยังมอบเงินก้อนโตให้ฉัน มากพอให้ฉันใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสุขสบายโดยไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องหลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว ฉันก็ตกลงแต่เมื่อฉันในสภาพที่ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเซี่ยอวิ๋นหลานอีกครั้งท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการผู้กุมอำนาจทั่วหล้า กลับคุกเข่าลงแทบเท้าฉัน……“โฮสต์ ระวังให้มาก ตอนนี้เซี่ยอวิ๋นหลานเหมือนหมาบ้า เจอใครก็กัดคนนั้น”เสียงของระบบสั่นระริกก้องอยู่ในความคิดของฉัน“เขาฆ่าฮ่อง

เซี่ยอวิ๋นหลานเริ่มไร้เหตุผลขึ้นทุกทีเขาทนไม่ได้กับท่าทีที่ไม่ว่าจะพูดหรือทำอะไร ฉันก็ไม่หวั่นไหวเลยเพื่อกระตุ้นฉัน เพื่อบีบให้ฉันแสดงอารมณ์ออกมาสักนิด เขาจึงเริ่มทดสอบขีดจำกัดของฉันอย่างบ้าคลั่งเขาจงใจโปรดปรานจ้าวเสวี่ยเจียวเขาให้จ้าวเสวี่ยเจียวเข้ามาอยู่ในจวน แล้วส่งของล้ำค่าหายากไปกองที่ห้องพักของนางไม่ขาดสายถึงขั้นตอนที่ฉันนำยาไปให้ เขาก็จงใจให้จ้าวเสวี่ยเจียวนั่งอยู่บนตักของเขา เสื้อผ้าหลุดลุ่ย“ท่านพี่ ยาขมเกินไป ข้าอยากให้ท่านป้อน”จ้าวเสวี่ยเจียวออดอ้อนเสียงหวาน พลางมองมาที่ฉันซึ่งยืนอยู่หน้าประตูด้วยสายตายั่วยุเซี่ยอวิ๋นหลานถือชามยาไว้ในมือ แต่สายตากลับจับจ้องฉันไม่วาง“หว่านหว่าน ถ้าเจ้าไม่พอใจ แค่พูดคำเดียว ข้าจะไล่นางไป”เขากำลังเดิมพันเดิมพันว่าฉันจะยังเหมือนเมื่อสามปีก่อน หึงหวงเพราะเขา ร้องไห้โวยวายเพราะเขาฉันยืนอยู่หน้าประตู มองภาพตรงหน้า ในใจกลับรู้สึกเพียงว่าน่าเบื่อถ้าเป็นเมื่อสามปีก่อน ฉันคงเจ็บปวดแทบขาดใจแต่ตอนนี้ ฉันแค่รู้สึกว่าท่านั่งของพวกเขาเสี่ยงเป็นหมอนรองกระดูกเคลื่อน“ท่านอ๋องพูดเล่นแล้ว”ฉันเดินเข้าไป วางผลไม้เชื่อมในมือลงบนโต๊ะ น

ประตูถูกถีบเปิดอย่างแรง ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วร่างของเซี่ยอวิ๋นหลานเมื่อย้อนแสงดูสูงใหญ่และร้อนรน ราวกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ในนิยายโบราณที่กำลังมาช่วยคุณหนูผู้ประสบเคราะห์“หว่านหว่าน!”เขาตะโกนเรียกชื่อฉัน น้ำเสียงเจือความร้อนใจและความรักลึกซึ้งที่ราวกับซักซ้อมไว้ล่วงหน้าในความคิดของเขา ตอนนี้ฉันควรหดตัวสั่นอยู่ตรงมุมหนึ่ง เสื้อผ้ายุ่งเหยิง แต่ยังไม่ถูกล่วงเกินฉันจะร้องไห้แล้วพุ่งเข้ากอดเขา เขาจะกอดฉันไว้แน่น บอกว่าตัวเองมาช้าไป แล้วเราสองคนก็จะกลับมาคืนดีกันแต่สิ่งที่รอเขาอยู่ กลับเป็นร่างไร้ลมหายใจร่างของฉันอ่อนปวกเปียกอยู่บนกองฟางเย็นเยียบ เสื้อผ้าขาดวิ่น ผิวที่โผล่พ้นเสื้อเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและรอยขีดข่วนใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ไร้ซึ่งชีวิต ดวงตาปิดสนิท มุมปากยังมีคราบเลือดแห้งติดอยู่ขอทานหลายคนยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ด้านข้าง สีหน้าซีดยิ่งกว่าคนตาย“เกิดอะไรขึ้น...” สีหน้าของเซี่ยอวิ๋นหลานแข็งค้างเขาเดินโซเซเข้ามา ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบอยู่บนคมมีด“หว่านหว่าน? เลิกเล่นได้แล้ว ข้ามาแล้ว... หว่านหว่าน?”เขาคุกเข่าลงข้างศพของฉัน มือสั่นเทาเอื้อมไปแตะแก้มเย็นเฉียบความเย

เขาก้มลงประทับจูบที่ริมฝีปากของศพฉันอย่างแผ่วเบาและเปี่ยมความเคารพบูชา ก่อนเดินเข้าไปในคุกใต้ดินอันมืดชื้นแห่งนั้นที่นั่น จ้าวเสวี่ยเจียวกับขอทานพวกนั้นถูกมัดไว้บนแท่นทรมานภาพต่อจากนั้นนองเลือดเสียจนแม้แต่ระบบยังอดขึ้นเซ็นเซอร์ไม่ได้เซี่ยอวิ๋นหลานแทบไม่จำเป็นต้องสอบสวนอะไรเลยเพื่อเอาชีวิตรอด ขอทานพวกนั้นจึงสารภาพทุกอย่าง ทั้งจ้าวเสวี่ยเจียวให้เงินพวกเขาอย่างไร ให้ยาอย่างไร สั่งให้พวกเขาย่ำยีฉันจนยับเยินอย่างไร กระทั่งน้ำเสียงอำมหิตของจ้าวเสวี่ยเจียวในตอนนั้น พวกเขาก็เลียนแบบได้เหมือนเป๊ะหลักฐานแน่นหนาจ้าวเสวี่ยเจียวยังคงร้องไห้ตะโกน “ท่านพี่! ข้าทำเพื่อท่านนะ! ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้รักท่านเลย! นางเย็นชาราวกับท่อนไม้! มีแต่ต้องทำให้นางพังพินาศเท่านั้น นางถึงจะหันมาพึ่งท่าน! ตอนแรกท่านก็ยอมให้ทำไม่ใช่หรือ? ท่านเองก็อยากให้นางลำบากเสียบ้างไม่ใช่หรือ!”คำพูดนี้กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เซี่ยอวิ๋นหลานพังทลายใช่แล้ว เขาเองก็มีส่วนร่วมถ้าไม่ใช่เพราะเขาอยากเล่นบทวีรบุรุษช่วยหญิงงาม ถ้าไม่ใช่เพราะเขายอมให้แผนลักพาตัวของจ้าวเสวี่ยเจียวดำเนินต่อ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาจงใจมาช้าเพื่อสิ

พอมีเงินสองร้อยห้าสิบล้าน ฉันก็ลาออกจากงานแบบ 996 ที่ต้องทำงานตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงสามทุ่ม หกวันต่อสัปดาห์ และบอกลาชีวิตทาสเงินเดือนอย่างสิ้นเชิงฉันใช้เวลาหนึ่งปีออกเดินทางท่องเที่ยว ไปดูแสงเหนือ ไปกระโดดร่ม ไปดำน้ำทะเลลึกฉันใช้กีฬาผาดโผนทุกรูปแบบเพื่อสัมผัสถึงความมีชีวิตชีวาทุกครั้งที่หัวใจเต้นแรง ฉันจะนึกถึงวังหลวงที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความตายแห่งนั้น แล้วสูดอากาศแห่งอิสรภาพอย่างละโมบยิ่งกว่าเดิมและระหว่างการเดินทาง ฉันก็ได้พบกับกู้เหยียนเขาไม่ใช่เชื้อพระวงศ์หรือขุนนาง ไม่ใช่คนหมกมุ่นยึดติด เขาเป็นเพียงนักโบราณคดีธรรมดาคนหนึ่ง มีรอยยิ้มอบอุ่นและมือคู่หนึ่งที่สะอาดเราเจอกันที่ถ้ำม่อเกาในตุนหวง เขายื่นน้ำแร่ขวดหนึ่งให้ฉัน แล้วยิ้มถามว่า “หิวน้ำไหม?”วินาทีนั้น ฉันไม่ได้ตอบอย่างแข็งทื่อเหมือนตอนอยู่ในโลกภารกิจ แต่รับน้ำมาแล้วยิ้มตอบว่า “คอแห้งจะตาย ขอบคุณนะ”เราตกหลุมรักกันอย่างเป็นธรรมชาติกู้เหยียนไม่รู้ว่าฉันเคยผ่านอะไรมาบ้าง เขารู้เพียงว่าบางครั้งฉันจะเหม่อมองไปยังที่ใดที่หนึ่งทุกครั้งที่เป็นแบบนั้น เขาไม่เคยคาดคั้นฉัน เพียงเดินเข้ามาเงียบ ๆ จับมือฉันไว้ หรือไม่ก็มอบ