LOGINShare
บทที่ 4
Latest chapter
เมื่อระบบพรากความรู้สึกไป ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการก็คลั่งรัก บทที่ 9
พอมีเงินสองร้อยห้าสิบล้าน ฉันก็ลาออกจากงานแบบ 996 ที่ต้องทำงานตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงสามทุ่ม หกวันต่อสัปดาห์ และบอกลาชีวิตทาสเงินเดือนอย่างสิ้นเชิงฉันใช้เวลาหนึ่งปีออกเดินทางท่องเที่ยว ไปดูแสงเหนือ ไปกระโดดร่ม ไปดำน้ำทะเลลึกฉันใช้กีฬาผาดโผนทุกรูปแบบเพื่อสัมผัสถึงความมีชีวิตชีวาทุกครั้งที่หัวใจเต้นแรง ฉันจะนึกถึงวังหลวงที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความตายแห่งนั้น แล้วสูดอากาศแห่งอิสรภาพอย่างละโมบยิ่งกว่าเดิมและระหว่างการเดินทาง ฉันก็ได้พบกับกู้เหยียนเขาไม่ใช่เชื้อพระวงศ์หรือขุนนาง ไม่ใช่คนหมกมุ่นยึดติด เขาเป็นเพียงนักโบราณคดีธรรมดาคนหนึ่ง มีรอยยิ้มอบอุ่นและมือคู่หนึ่งที่สะอาดเราเจอกันที่ถ้ำม่อเกาในตุนหวง เขายื่นน้ำแร่ขวดหนึ่งให้ฉัน แล้วยิ้มถามว่า “หิวน้ำไหม?”วินาทีนั้น ฉันไม่ได้ตอบอย่างแข็งทื่อเหมือนตอนอยู่ในโลกภารกิจ แต่รับน้ำมาแล้วยิ้มตอบว่า “คอแห้งจะตาย ขอบคุณนะ”เราตกหลุมรักกันอย่างเป็นธรรมชาติกู้เหยียนไม่รู้ว่าฉันเคยผ่านอะไรมาบ้าง เขารู้เพียงว่าบางครั้งฉันจะเหม่อมองไปยังที่ใดที่หนึ่งทุกครั้งที่เป็นแบบนั้น เขาไม่เคยคาดคั้นฉัน เพียงเดินเข้ามาเงียบ ๆ จับมือฉันไว้ หรือไม่ก็มอบ
เมื่อระบบพรากความรู้สึกไป ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการก็คลั่งรัก บทที่ 8
มองท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการที่เคยยิ่งใหญ่เหนือผู้ใดในหน้าจอ บัดนี้กลับร้องไห้สะอึกสะอื้น ฉันจึงหันไปถามระบบว่า “พระเอกเป็นแบบนี้ โลกใบนี้ยังมีทางรอดไหม?”ระบบถอนหายใจ ลูกแสงหม่นลงไปหลายระดับ “ไม่มีแล้ว ตอนนี้สภาพจิตใจของพระเอกพังทลายโดยสิ้นเชิง เขาเป็นเสาหลักของแคว้นต้าเหลียง ถ้าเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่ โลกนี้ก็จะพังทลายตามไปด้วย”เป็นอย่างที่คิดเซี่ยอวิ๋นหลานร้องไห้จนพอแล้ว จึงค่อย ๆ ลุกขึ้นเขาหยิบป้ายบัญชาทหารที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุด กับพระแสงอาญาสิทธิ์ที่ใช้สั่งการทั่วแผ่นดินออกมาจากช่องลับ“ในเมื่อเจ้าไม่อยากอยู่ในโลกนี้ งั้นข้าก็จะทำลายมัน”“ทางสู่ปรโลกหนาวเกินไป ข้าจะไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”เขาไม่ได้เลือกจุดไฟ เพราะกลัวว่าจะเผาศพฉันจนเสียหายเขาอุ้มฉันไว้ แล้วค่อย ๆ เดินขึ้นหอไจซิงที่สูงที่สุดลมกลางคืนหนาวจัด พัดชายอาภรณ์ของเขาปลิวสะบัดใต้หอเด็ดดาราคือแสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่น คือแผ่นดินที่เขาเคยยอมเสี่ยงชีวิตปกป้องแต่ตอนนี้ ทุกอย่างในสายตาเขา ยังไม่สำคัญเท่าเส้นผมของฉันแม้แต่เส้นเดียวเขานั่งอยู่บนราวระเบียง กอดร่างแข็งทื่อของฉันไว้แน่น มุมปากกลับยกยิ้มอย่าง
เมื่อระบบพรากความรู้สึกไป ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการก็คลั่งรัก บทที่ 7
เขาก้มลงประทับจูบที่ริมฝีปากของศพฉันอย่างแผ่วเบาและเปี่ยมความเคารพบูชา ก่อนเดินเข้าไปในคุกใต้ดินอันมืดชื้นแห่งนั้นที่นั่น จ้าวเสวี่ยเจียวกับขอทานพวกนั้นถูกมัดไว้บนแท่นทรมานภาพต่อจากนั้นนองเลือดเสียจนแม้แต่ระบบยังอดขึ้นเซ็นเซอร์ไม่ได้เซี่ยอวิ๋นหลานแทบไม่จำเป็นต้องสอบสวนอะไรเลยเพื่อเอาชีวิตรอด ขอทานพวกนั้นจึงสารภาพทุกอย่าง ทั้งจ้าวเสวี่ยเจียวให้เงินพวกเขาอย่างไร ให้ยาอย่างไร สั่งให้พวกเขาย่ำยีฉันจนยับเยินอย่างไร กระทั่งน้ำเสียงอำมหิตของจ้าวเสวี่ยเจียวในตอนนั้น พวกเขาก็เลียนแบบได้เหมือนเป๊ะหลักฐานแน่นหนาจ้าวเสวี่ยเจียวยังคงร้องไห้ตะโกน “ท่านพี่! ข้าทำเพื่อท่านนะ! ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้รักท่านเลย! นางเย็นชาราวกับท่อนไม้! มีแต่ต้องทำให้นางพังพินาศเท่านั้น นางถึงจะหันมาพึ่งท่าน! ตอนแรกท่านก็ยอมให้ทำไม่ใช่หรือ? ท่านเองก็อยากให้นางลำบากเสียบ้างไม่ใช่หรือ!”คำพูดนี้กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เซี่ยอวิ๋นหลานพังทลายใช่แล้ว เขาเองก็มีส่วนร่วมถ้าไม่ใช่เพราะเขาอยากเล่นบทวีรบุรุษช่วยหญิงงาม ถ้าไม่ใช่เพราะเขายอมให้แผนลักพาตัวของจ้าวเสวี่ยเจียวดำเนินต่อ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาจงใจมาช้าเพื่อสิ
เมื่อระบบพรากความรู้สึกไป ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการก็คลั่งรัก บทที่ 6
เซี่ยอวิ๋นหลานไม่พูดอะไรอีกเขาอุ้มศพของฉัน ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนความคลุ้มคลั่งในตัวเขาดูเหมือนจะหายไปแล้ว เหลือเพียงความสงบนิ่งที่ชวนขนลุกเขามององครักษ์ลับด้านหลังแวบหนึ่ง น้ำเสียงเย็นเยียบจนน่ากลัว “คุมตัวคนพวกนี้ รวมถึงจ้าวเสวี่ยเจียวกลับไปให้หมด ห้ามปล่อยให้หนีไปได้แม้แต่คนเดียว”“ท่านพี่! ท่านจะทำอะไร! พวกเราไม่ใช่คนในครอบครัวเดียวกันหรือ!”จ้าวเสวี่ยเจียวกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว พยายามพุ่งเข้ามาคว้าตัวเขา แต่กลับถูกองครักษ์ลับกดลงกับพื้นอย่างไร้ความปรานี“ปิดล้อมที่นี่ แล้วสืบให้หมด ข้าต้องรู้ว่าทุกนาทีทุกวินาทีเกิดอะไรขึ้นบ้าง”เซี่ยอวิ๋นหลานอุ้มฉันเดินออกไป ตอนเดินผ่านจ้าวเสวี่ยเจียว ฝีเท้าของเขาชะงักเล็กน้อย ก่อนก้มลงมองนางแวบหนึ่งสายตานั้น ราวกับกำลังมองคนตาย……หมอหลวงจากสำนักแพทย์หลวงรีบรุดมาตรวจศพฉันในคืนนั้น หลังเก็บตัวอย่างตรวจเสร็จ เซี่ยอวิ๋นหลานก็ยังดึงดันจะพาฉันกลับห้องเมื่อกลับถึงจวนอ๋องที่เหมือนกรงขัง เซี่ยอวิ๋นหลานก็วางศพฉันลงบนเตียงใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยนอนกอดรัดกับฉันเขาตักน้ำอุ่นมา ค่อย ๆ เช็ดคราบสกปรกและรอยเลือดบนตัวฉันทีละนิด ท่าทางอ่อนโยนราวกับก
เมื่อระบบพรากความรู้สึกไป ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการก็คลั่งรัก บทที่ 5
ประตูถูกถีบเปิดอย่างแรง ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วร่างของเซี่ยอวิ๋นหลานเมื่อย้อนแสงดูสูงใหญ่และร้อนรน ราวกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ในนิยายโบราณที่กำลังมาช่วยคุณหนูผู้ประสบเคราะห์“หว่านหว่าน!”เขาตะโกนเรียกชื่อฉัน น้ำเสียงเจือความร้อนใจและความรักลึกซึ้งที่ราวกับซักซ้อมไว้ล่วงหน้าในความคิดของเขา ตอนนี้ฉันควรหดตัวสั่นอยู่ตรงมุมหนึ่ง เสื้อผ้ายุ่งเหยิง แต่ยังไม่ถูกล่วงเกินฉันจะร้องไห้แล้วพุ่งเข้ากอดเขา เขาจะกอดฉันไว้แน่น บอกว่าตัวเองมาช้าไป แล้วเราสองคนก็จะกลับมาคืนดีกันแต่สิ่งที่รอเขาอยู่ กลับเป็นร่างไร้ลมหายใจร่างของฉันอ่อนปวกเปียกอยู่บนกองฟางเย็นเยียบ เสื้อผ้าขาดวิ่น ผิวที่โผล่พ้นเสื้อเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและรอยขีดข่วนใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ไร้ซึ่งชีวิต ดวงตาปิดสนิท มุมปากยังมีคราบเลือดแห้งติดอยู่ขอทานหลายคนยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ด้านข้าง สีหน้าซีดยิ่งกว่าคนตาย“เกิดอะไรขึ้น...” สีหน้าของเซี่ยอวิ๋นหลานแข็งค้างเขาเดินโซเซเข้ามา ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบอยู่บนคมมีด“หว่านหว่าน? เลิกเล่นได้แล้ว ข้ามาแล้ว... หว่านหว่าน?”เขาคุกเข่าลงข้างศพของฉัน มือสั่นเทาเอื้อมไปแตะแก้มเย็นเฉียบความเย
เมื่อระบบพรากความรู้สึกไป ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการก็คลั่งรัก บทที่ 4
ฉันคิดว่าชีวิตคงดำเนินต่อไปแบบนี้ ท่ามกลางความด้านชาของฉันกับความคลุ้มคลั่งของเขาจนกระทั่งสามวันต่อมา วันชีซี เซี่ยอวิ๋นหลานบอกว่าจะพาฉันไปขอพรที่วัดผู่จี้นอกเมืองหลวงที่นั่นคือสถานที่ที่เรามอบใจให้กันเมื่อสามปีก่อน“หว่านหว่าน พวกเราไปเสี่ยงเซียมซีใหม่กันดีหรือไม่?”เขามองฉัน แววตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง “ขอให้เราครองคู่กันจนแก่เฒ่า ไม่มีวันแยกจากกัน”ฉันพยักหน้า “ได้”รถม้าออกจากเมืองหลวง มุ่งหน้าไปทางตะวันตกแต่เมื่อรถม้าวิ่งมาถึงถนนบนเขาอันเปลี่ยวแห่งหนึ่ง ก็หยุดกะทันหันเสียงเข่นฆ่าดังขึ้นรอบด้านชายชุดดำสวมหน้ากากกลุ่มหนึ่งพุ่งออกมาจากป่า แต่ละคนถือดาบในมือ หน้าตาเหี้ยมโหด“มีมือสังหาร! คุ้มกันท่านอ๋อง!”เหล่าองครักษ์ชักดาบเข้าต่อสู้ สถานการณ์โกลาหลขึ้นในพริบตาตอนนั้นเอง ชายชุดดำคนหนึ่งฝ่าแนวป้องกัน พุ่งตรงมาหาฉันฉันถูกชายชุดดำคนนั้นแบกขึ้นบ่า วิ่งลึกเข้าไปในป่าจนถึงศาลเจ้าร้างแห่งหนึ่งที่นั่น มีขอทานเจ็ดแปดคนสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มลามก รออยู่ก่อนแล้ว“นี่หรือฮูหยินท่านอ๋อง? ฮ่า ๆ วันนี้พวกเรามีบุญแล้ว!”หัวหน้าชายชุดดำโยนฉันลงบนกองฟาง ก่อ
