All Chapters of กุหลาบร่านไฟ: Chapter 11 - Chapter 20

ภายในรถคันหรูที่มุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าชั้นนำ ความเงียบปกคลุมอยู่พักใหญ่ก่อนที่อัคคีจะทำลายมันลง“วันหยุดที่จะถึงนี้อยากไปเที่ยวไหนหรือเปล่า”“ไม่ค่ะ”“แต่อาไม่อยากให้โรสเหงาอยู่บ้านคนเดียว”“คนเดียวที่ไหนคะ พี่ณัฐก็อยู่ค่ะ”“อย่าหลอกตัวเองเลย อาเดาว่าเขาก็คงเอาเวลาไปอยู่กับคนรักส่วนโรสก็คงต้องเหงาอยู่ที่บ้านคนเดียว เราไปเที่ยวกันไหม”“ไม่ค่ะ โรสอยากอยู่คนเดียว”“งั้นก็ตามใจแต่ถ้าอยากไปไหนหรืออยากให้อาช่วยอะไรก็บอกนะ”“ถ้าอาอยากช่วยจริง ๆ ช่วยอยู่ห่าง ๆ โรสได้ไหมคะ ช่วยลืมเรื่องคืนนั้นให้หมดก็พอค่ะ” เธอตอบแล้วมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างอัคคีเงียบแต่ไม่ใช่เพราะจะทำตามที่หญิงสาวพูดแต่เพราะเขากำลังคิดหาวิธีได้อยู่ใกล้ชิดกับเธอมากกว่า เขารู้ว่าผิดที่ยุ่งกับหลานสะใภ้ แต่ในอีกสถานะหนึ่งนัสรินก็คือเมียของเขาห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองในช่วงเย็นหนาแน่นไปด้วยผู้คน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินเคียงข้างหญิงสาวลูกครึ่งที่มีใบหน้าสวยแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเศร้า“เราไปดูเสื้อเชิ้ตกันก่อนนะ” อัคคีเอ่ยชวนพลางกึ่งจูงกึ่งเดินนำเธอเข้าไปในช็อปแบรนด์หรูนัสรินพยายามสลัดความฟุ้งซ่านแล้วสวมวิญญาณดีไซเนอร์

อัคคีมองหน้าหญิงสาวที่แดงซ่านมันกระตุ้นอารมณ์ในกายของเขาได้เป็นอย่างดี“อย่าเกร็งนะโรส”เขากัดฟันกรอกข่มความปวดร้าวเมื่อท่อนเอ็นร้อนกำลังแทรกเข้าหาร่องรักที่คับแน่นกว่าที่คิดไว้“อ๊ะ!....เจ็บ คุณอัคคี”นัสรินร้องเสียงหลงเมื่อปลายท่อนเอ็นร้อนทะลุผ่านเยื่อบาง ๆ เข้ามาในกาย เธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะถูกแยกออกเป็นเสี่ยง ความเมาเมื่อครู่แทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง หญิงสาวเจ็บจนน้ำตาไหล ชายหนุ่มเช็ดน้ำตาออกอย่างเบามือ“ผมขอโทษ ผมคิดว่าคุณเคยมาแล้ว”“พอได้ไหม ฉันเจ็บ”“ถ้าหยุดตอนนี้ก็เท่ากับว่าคุณเจ็บแบบฟรี ๆ นะ ให้ผมทำต่อเถอะรับรองว่าเดี๋ยวคุณจะลืมความเจ็บ เชื่อผมสิ”อัคคีหว่านล้อมเพราะถ้าให้เขาหยุดตอนนี้ก็คงเป็นไปไม่ได้ ร่องรักของเธอกำลังตอดรัดและเขาก็คงไม่ยอมให้ทุกอย่างมันจบทั้งที่ยังไม่ถึงสวรรค์อย่างแน่นอนนัสรินมองหน้าเขาอย่างลังเล เธออยากหยุดทุกอย่างแต่ใจหนึ่งก็คิดไปตามที่เขาพูด เห็นว่าเธอไม่ตอบ อัคคีเริ่มขยับนวดให้ความอ่อนนุ่มได้ปรับตัวก่อนจะถอยออกแล้วขยับเข้าหาในจังหวะเนิบนาบใบหน้าของเขาแดงก่ำพยายามจะอ่อนโยนกับเธอให้มากที่สุดหญิงสาวอยากปฏิเสธแต่พอเขาเริ่มขยับความเจ็บปวดเมื่อครู่ก็ค่อย ๆ

นัสรินเดินตามอัคคีมาตามทางเดินในสวนที่มืดสลัว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ย่างกรายมายังอาณาเขตส่วนตัวของเขา บ้านพักของอัคคีเป็นบ้านชั้นเดียวสไตล์โมเดิร์น ภายในตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์โทนสีขาวและเทา ดูเรียบง่ายและอบอุ่นในคราวเดียวกัน“นั่งก่อนสิ เดี๋ยวอาไปหาถ้วยมาแบ่ง” อัคคีให้นัสรินนั่งลงที่โซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้องโถงการอยู่ตามลำพังในขณะที่ทั้งบ้านไม่มีใครอยู่เลยทำให้นัสรินรู้สึกประหม่า เธอเฝ้ามองแผ่นหลังกว้างของอัคคีที่กำลังจัดเตรียมของหวานอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว“น่ากินจัง อาไม่ได้กินขนมหวานแบบนี้มานานแล้ว ไม่รู้ว่ามันจะหวานถูกใจอาหรือเปล่า” อัคคีพูดขณะเดินกลับมาพร้อมถ้วยใส่สาคูแคนตาลูปสองใบ เขาขยับมานั่งลงข้าง ๆ เธอจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายคนทั้งคู่นั่งทานขนมหวานกันไปอย่างเงียบ ๆ มีเพียงเสียงช้อนกระทบถ้วยเซรามิก นัสรินพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด เธอตักสาคูรสหวานละมุนเข้าปาก แต่หลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่คำ เธอกลับรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่เริ่มก่อตัวขึ้นในช่องท้อง“พรุ่งนี้โรสต้องไปทำงานไหม” อัคคีถามขึ้นเมื่อเห็นเธอเงียบ“ไปค่ะ วันหยุดยาวคนน่าจะน้อย โรสอาจจะเข้าไปจัดการบัญชีนิดหน่อย” นัสรินต

ความเร่าร้อนที่ผสมกันระหว่างความโหยหาและฤทธิ์ยาทำให้ทั้งนัสรินและอัคคีใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ ร่างกายของทั้งสองประสานกันได้อย่างลงตัว อัคคีไม่รู้ว่าเพราะเธอหรือเพราะยาถึงทำให้เขาอึดมากขนาดนี้ เขารู้สึกว่ามันยังไม่พอแต่ก็ต้องยอมหยุดเมื่อเห็นว่านัสรินหมดแรงไปแล้ว......เที่ยงวันต่อมา“โรสทำผิดอีกแล้ว ครั้งนี้มันผิดมากกว่าเดิม” หญิงสาวพูดด้วยเสียงสั่นเครือขณะที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม“ครั้งนี้มันไม่ได้เริ่มจากเรานะ มันเริ่มจากสาคูแคนตาลูปนั่นต่างหากล่ะ ถ้าเดาไม่ผิดต้องมีอะไรสักอย่างอยู่ในนั้น”“แต่เป็นของที่ทนายของคุณย่าให้คนเอามาให้นะคะ”“อาเดาว่าท่านคงอยากอุ้มหลายให้ทนายจัดการ โชคดีแค่ไหนแล้วที่วันนี้นายณัฐไม่อยู่บ้าน อายอมไม่ได้แน่ ๆ ถ้าโรสจะนอนกับเขา”“มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ต่อให้เขากินยานั้นไปมากแค่ไหนก็เถอะ”“อย่าไว้ใจผู้ชายมากขนาดนั้นนะโรส เขาเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายเขาจะทำอะไรโรสก็ได้ อากลัวว่าวันหนึ่งอาจะต้องใช้เมียคนเดียวกับหลาน” อัคคีเองก็เครียดกับเรื่องนี้“อาไฟมองโรสยังไง คิดยังไงคะ คิดว่าโรสคือของเล่นแก้เบื่อใช่ไหม”“ถ้าคิดว่าเป็นแค่ของเล่นจะรีบกลับมาเมืองไทยทำ

ช่วงบ่ายของวันเสาร์ที่ร้านเสื้อผ้ามีทั้งลูกค้าที่มาซื้อชุดสำเร็จและลูกค้าที่มาจ้างให้ออกแบบสำหรับชุดของตนเองกว่าทุกคนจะได้นั่งพักก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงนัสรินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูจึงเห็นข้อความของอัคคีที่ส่งมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนอาไฟ : พรุ่งนี้ลางานได้ไหมครับ เย็นนี้อาจะพาไปทะเล กลับวันจันทร์ก่อนคุณย่าถึงบ้านRose : ขอโทษนะคะ โรสเพิ่งว่าง โรสขอถามเพื่อนก่อนนะคะหญิงสาวอยากตอบตกลงในทันทีแต่เพราะเมื่อวานเธอก็หยุดมาแล้วหนึ่งวัน ถ้าหากพรุ่งนี้จะหยุดอีกก็เกรงใจเพื่อนคนอื่น“แพรวาพรุ่งนี้ไปไหนหรือเปล่า” เธอเลือกถามแพรวาก่อนเพราะปกติแล้ววันจันทร์จะเป็นวันหยุดของแพรวา“นี่ฉันก็กำลังเซ็งอยู่เลย”“เซ็งอะไรล่ะ”“ก็พรุ่งนี้แฟนฉันไม่ว่างน่ะสิ ฉันไม่อยากนอนเหงาคนเดียวที่คอนโด”“งั้นก็มาที่ร้านแทนฉันสิ พอดีฉันมีธุระนิดหน่อย” นัสรินไม่กล้าบอกว่าเธอจะเที่ยวทะเลเพราะถ้าบอกไปเพื่อนก็คงคิดว่าเธอไปกับสามี“ได้สิ จะไปเที่ยวกับคุณสามีใช่ไหมล่ะ” แพราว่าเอ่ยแซวนัสรินยิ้มแต่ไม่ตอบอะไรเพราะคนที่เธอจะไปเที่ยวด้วยนั้นเป็นสามีลับ ๆ ไม่ใช่สามีที่คนอื่นรับรู้เมื่อเพื่อนตกลงแล้วหญิงสาวก็รีบตอบกลับอัคคีทันทีRose : โ