กุหลาบร่านไฟ

สองเดือนก่อนหน้าความเงียบหรูหราและกว้างขวางของห้องทำงานในของโรงพยาบาลเอกชน แต่กลับทำให้ชายวัยห้าสิบเศษอย่าง ทรงพล รู้สึกอึดอัด เขานั่งกุมมือตัวเองแน่นจนเหงื่อซึมตามง่ามนิ้ว สายตามองจ้องไปที่ชายหนุ่มรุ่นลูกที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ณัฐวุฒิกำลังอ่านเอกสารสัญญาจ้างนิ่ง ๆ โดยไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว“คุณณัฐวุฒิครับ เรื่องที่ทางบริษัทเราไม่สามารถส่งมอบงานได้ทันตามกำหนด ผมต้องกราบขออภัยจริง ๆ ครับ บริษัทเรามีปัญหานิดหน่อย ผมพยายามทุกวิถีทางที่จะให้งานเสร็จตามกำหนด” ทรงพลเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงสั่นณัฐวุฒิละสายตาจากเอกสาร เงยหน้าขึ้นมองชายสูงวัยด้วยแววตาราบเรียบ“สามล้านบาทครับคุณทรงพล นั่นคือมูลค่าความเสียหายเบื้องต้นที่โรงพยาบาลเราต้องแบกรับจากการที่แล็บใหม่ไม่สามารถเปิดได้ตามกำหนด และยังมีค่าปรับตามสัญญาอีกรวมแล้วก็อย่างต่ำสิบล้าน”“ผมขอเวลาอีกนิดได้ไหมครับ”“จะให้ผมรออะไรอีกล่ะครับ คุณจ่ายเงินค่าปรับมาเดี๋ยวผมจะจัดการเอง ที่ผ่านมาผมทำงานกับบริษัทใหญ่มาตลอด แต่ครั้งนี้ผมอยากลองให้โอกาสบริษัทเล็ก ๆ บ้างแต่ผมเพิ่งรู้ว่าผมคิดผิด”“เรื่องเงินค่าปรับคุณรอหน่อยไหมครับ ตอนนี้โร

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกลำเลียงขึ้นสู่รถหรูเพื่อมุ่งหน้าสู่สนามบินสุวรรณภูมิ คุณย่าวิไลที่กลับมาอยู่ที่บ้านหลังจากที่ไปอยู่กับลูกสาวมาหนึ่งสัปดาห์ ท่านมายืนส่งคู่บ่าวสาวเพื่อไปฮันนีมูนที่ประเทศนอร์เวย์ ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของผู้สูงวัยคือสามีที่แสนดีโอบไหล่ภรรยาสาวอย่างทะนุถนอม ณัฐวุฒิสวมบทบาทสามีได้อย่างไม่มีที่ติแต่สำหรับนัสริน สัมผัสจากฝ่ามือของเขาที่โอบไหล่เธอนั้นมันเย็นเฉียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง เธอต้องซ่อนแววตาที่บอบช้ำไว้ภายใต้แว่นกันแดดราคาแพง และปั้นหน้ายิ้มจนเมื่อยขากรรไกร เพราะลึก ๆ แล้วเธอรู้ดีว่าทริปฮันนีมูนครั้งนี้ไม่ใช่การเริ่มต้นชีวิตคู่ แต่มันคือการเริ่มต้นของละครฉากใหญ่ที่เธอถูกบังคับให้ร่วมแสดง โดยมีผู้ร่วมทางอีกคนที่ไปรอที่สนามบินแล้ว.....เมื่อเครื่องลงจอดที่สนามบินออสโล ประเทศนอร์เวย์ ลมหนาวปะทะเข้าที่ใบหน้าทันทีที่ก้าวออกจากตัวอาคารสนามบิน นัสรินกระชับเสื้อโค้ตตัวหนาเข้าหาตัว ความหนาวที่เกิดขึ้นไม่ได้มาจากสภาพอากาศเพียงอย่างเดียว แต่มาจากบรรยากาศเราสามคนที่เริ่มชัดเจนขึ้นทันทีที่พ้นสายตาผู้คนในประเทศไทย“วิชย์ เหนื่อยไหมครับ เดี๋ยวผมจัดการเรื่องรถเช่าเอง คุณไปนั่งพักกั

เครื่องบินแตะรันเวย์สนามบินสุวรรณภูมิ พร้อมกับการสิ้นสุดของทริปฮันนีมูนที่นอร์เวย์ สำหรับคนภายนอกที่เฝ้ามองผ่านโซเชียลมีเดีย นัสรินคือผู้หญิงที่น่าอิจฉาที่สุด แต่สำหรับตัวเธอเอง ความทรงจำที่เด่นชัดที่สุดในทริปนั้นไม่ใช่แสงเหนือที่เฝ้ารอแต่กลับเป็นสัมผัสที่เร่าร้อนจากชายแปลกหน้าที่ชื่อ อัคคีธนบัตร 30,000 โครน ถูกซ่อนไว้ในส่วนลึกที่สุดของกระเป๋าเดินทางเปรียบเสมือนหลักฐานแห่งตราบาปและความสุขที่เธอไม่อาจบอกใครได้เมื่อกลับมาถึงบ้านหลังใหญ่ชีวิตของนัสรินก็กลับเข้าสู่ภาวะปกติ เธอต้องสวมหน้ากากภรรยาที่แสนดีของณัฐวุฒิ ภายในบ้านหลังใหญ่ที่มี คุณย่าวิไล เป็นประมุขคอยจ้องมองทุกฝีก้าว คุณย่าคาดหวังว่าหลานสะใภ้จะเข้ามาทำให้หลานชายมีครอบครัวที่อบอบอุ่นทำและสมบูรณ์เมื่อมีทายาทตัวน้อย โดยที่ไม่รู้เลยว่าหลานชายของท่านไม่เคยเหลียวแลภรรยาแม้แต่ปลายก้อย“กลับมาแล้วเหรอหนูโรส เป็นยังไงบ้าง ย่าเห็นตาณัฐลงรูปในเฟซบุ๊กดูท่าทางจะมีความสุขกันดีนะ” คุณย่าเอ่ยทักขณะที่นัสรินเดินเข้าไปกราบสวัสดีที่ห้องโถง“ค่ะคุณย่า อากาศที่นอร์เวย์ดีมากแสงเหนือก็สวยค่ะ พี่ณัฐดูแลโรสดีมาก” เธอจำต้องโกหกคำโต ทั้งที่ความจริงสามีขอ

สองวันต่อมา 17.00 น.บรรยากาศภายในร้านของนัสรินและเพื่อนเพิ่งหายจากความวุ่นวายหลังจากที่ลูกค้าคนสุดท้ายเพิ่งก้าวออกจากร้านไป แมนดี้ แพรวา และเฌอแตม กำลังช่วยกันจัดระเบียบหุ่นโชว์และเก็บม้วนผ้าเตรียมตัวจะปิดร้านตามปกติ“เหนื่อยกันหน่อยนะจ๊ะเด็ก ๆ วันนี้ลูกค้าเยอะเป็นพิเศษเลย” แมนดี้เอ่ยพลางยืดเส้นยืดสายแล้วเปิดตู้เย็นหยิบน้ำออกมาดื่ม“เหนื่อยแต่ก็คุ้มนะคะพี่แมนดี้ วันนี้เราได้ลูกค้าใหม่เยอะ ๆเลยค่ะ” เฌอแตมพูดพลางหยิบน้ำในตู้ส่งน้ำให้กับแพรวาและนัสริน“เดี๋ยวจัดการพวกนี้เสร็จก็กลับกันเลยนะ แกจะให้ฉันไปส่งที่บ้านไหมโรส” แพรว่าหันมาถามเพราะเมื่อเช้าสามีของขับรถมาส่งที่ร้าน“พวกแกกลับเถอะ ฉันว่าจะอยู่ต่ออีกนิดพอดีว่าอาของพี่ณัฐบอกว่าจะแวะมาตัดสูท” นัสรินพยายามควบคุมน้ำเสียงราบเรียบเพราะกลัวว่าเพื่อนจะสังเกตได้ว่าเธอตื่นเต้นที่จะได้เจอกับเขา“ให้พวกฉันอยู่ช่วยไหมล่ะ” เฌอแตมถามแต่นัสรินยังไม่ทันตอบ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มหน้าตาดี เขาอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงศอกและกางเกงสแล็คสีดำที่มาพร้อมหุ่นราวกับนายแบบ เขายิ้มอย่างเป็นมิตร“สวัสดี ผมมาช้าไปหรือ

เช้าวันต่อมาบรรยากาศบนโต๊ะอาหารดำเนินไปตามปกติ คุณย่าวิไลนั่งยิ้มแย้มเตรียมแผนการเดินทางไปทำบุญใหญ่ที่ต่างจังหวัดเธอหวังว่าหลานชายและหลานสะใภ้จะได้อยู่กันตามลำพัง“ตกลงตาณัฐกับหนูโรสจะไม่ไปทำบุญกับย่าจริง ๆ ใช่ไหมลูก” คุณย่าวิไลเอ่ยถามพลางมองหน้าหลานชายและหลานสะใภ้“ครับคุณย่า พอดีผมมีที่ต้องรีบเคลียร์ให้จบช่วงวันหยุดนี้ ส่วนโรสเขาก็คงอยากพักผ่อนอยู่บ้านน่ะครับ” ณัฐวุฒิตอบอย่างเป็นธรรมชาติ มือหนาเอื้อมไปวางทับหลังมือของนัสรินเพื่อแสดงความรักให้คุณย่าเห็น“แต่ก็ดีเหมือนกันนะ ช่วงที่ไม่มีคนอยู่บ้าน ทั้งสองคนจะได้มีเวลาส่วนตัวอยู่ด้วยกัน หลานก็อย่ารับเคสผ่าตัดเลยนะ แค่งานบริหารก็เหนื่อยแล้ว มีเวลาให้เมียบ้าง”“ครับคุณย่า”“เอาไว้ครั้งหน้าเราค่อยไปทำบุญด้วยกันนะ”“คุณย่าบอกล่วงหน้านะครับ ผมจะได้เคลียร์งาน ผมเองก็อยากพาโรสไปทำบุญบ้างเหมือนกัน”“เราสองคนยังมีโอกาสทำบุญด้วยกันอีกเยอะ แต่งงานกันมาเดือนกว่าแล้ว ย่าก็อยากให้มีข่าวดีไว ๆ บ้านเราจะได้ไม่เงียบเหงา” คุณย่าวิไลยิ้มอย่างมีความสุขนัสรินทำได้เพียงยิ้มรับ ความร้อนผ่าวจากมือของณัฐวุฒิไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น แต่มันทำให้เธอรู้สึกคลื่นไ