บททั้งหมดของ รอยรักพัดผ่าน: บทที่ 11 - บทที่ 20

ทางด้านหลี่ซือที่ถูกเสิ่นเยี่ยนโจวตวาดใส่ติดกันถึงสองครั้ง ก็เริ่มมีน้ำโหขึ้นมาเหมือนกันแต่พอเห็นท่าทางของเสิ่นเยี่ยนโจวที่ดวงตาแดงก่ำ หลี่ซือก็ไม่อยากจะแกว่งเท้าหาเสี้ยน จึงถือกระเป๋าแล้วรีบร้อนจากไป เสิ่นเยี่ยนโจวกอดโหลแก้วใบนั้นไว้แล้วนั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟา จนกระทั่งตอนนี้นี่เอง เขาถึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่าช่วงที่ผ่านมาเขามองข้ามหนิงรั่วซีไปมากขนาดไหน ข้าวของในบ้านค่อยๆ ทยอยหายไปตั้งเยอะตั้งแยะ แต่เขากลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดทั้งรูปคู่ของทั้งสองคนในห้องนั่งเล่น ผ้าห่มที่ช่วยกันถักบนโซฟา หรือแม้แต่ของเล่นไม้ที่ช่วยกันทำในห้องนอนเด็กชั้นบน...... เสิ่นเยี่ยนโจวถึงเพิ่งจะพบว่า ภายในบ้านหลังนี้ไม่มีร่องรอยใดๆ ของหนิงรั่วซีหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว"คุณผู้ชายคะ"สาวใช้ในบ้านถูกเสิ่นเยี่ยนโจวเรียกตัวมาด้วยท่าทีหวาดกลัวจนตัวสั่น"ข้าวของในบ้านหายไปไหนหมด?"ป้าแม่บ้านสองคนมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็รวบรวมความกล้าเอ่ยปากขึ้น"คุณผู้หญิงบอกว่า ต่อไปที่นี่จะมีคนใหม่ย้ายเข้ามาอยู่ ของเก่าพวกนั้นก็ไม่เอาแล้วค่ะ" เมื่อได้ยินคำพูดของสาวใช้ เสิ่นเยี่ยนโจวก็ปาแก้วน้ำในมือลงพื้นทันที"ทำไม

เสิ่นเยี่ยนโจวไม่ได้เมาจนหมดสติ เขาได้ยินคำถามของหลี่ซือ แต่เขาไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี เขามองดูเด็กที่ยังคงถูกแช่อยู่ในน้ำยาฟอร์มาลินบนโต๊ะ ก่อนจะประคองเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก"ขอโทษนะลูก ขอโทษ"คำขอโทษของเสิ่นเยี่ยนโจว ไม่รู้ว่าพูดกับเด็ก หรือว่าพูดกับหนิงรั่วซีกันแน่"เยี่ยนโจว เราเอาเด็กคนนี้ไปฝังดีไหม?"หลี่ซือมาที่บ้านของเสิ่นเยี่ยนโจว และพบว่าเขายังคงจ้องมองเด็กคนนั้นด้วยสายตาเหม่อลอย หลี่ซือไม่กล้าแม้แต่จะมองไปที่เด็กคนนั้นด้วยซ้ำ เสิ่นเยี่ยนโจวเงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะพยักหน้ารับ เสิ่นเยี่ยนโจวซื้อที่ดินสำหรับทำสุสานผืนหนึ่งให้เด็กคนนั้นในสุสานที่แพงที่สุดของเมืองจิง เขาไม่ได้จ้างคนมาช่วย แต่เป็นคนวางโกศเถ้ากระดูกใบเล็กๆ ลงไปข้างในด้วยตัวเอง บนป้ายหลุมศพไม่มีรูปถ่ายของเด็ก และไม่มีชื่อของเด็ก มีเพียงคำว่า "ลูกรักของเสิ่นเยี่ยนโจวและหนิงรั่วซี" ตัวเล็กๆ สลักไว้เท่านั้น หลังจากฝังเด็กเรียบร้อยแล้ว เสิ่นเยี่ยนโจวก็คุกเข่าลงหน้าป้ายหลุมศพ ลูบไล้ชื่อของหนิงรั่วซีบนนั้น"ขอโทษ ขอโทษนะ"หลี่ซือยืนอยู่ข้างๆ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความรังเกียจและรำคาญใจแต่ทว่าตอนที่เสิ่นเยี่

การคุยโทรศัพท์กับพ่อหนิงเมื่อคราวที่แล้ว ถึงแม้จะไม่ได้รับคำตอบจากพ่อหนิง แต่เสิ่นเยี่ยนโจวก็มั่นใจแล้วว่าหนิงรั่วซีต้องอยู่กับพ่อหนิงอย่างแน่นอน พอมีทิศทางคร่าวๆ แล้ว การตามหาก็สะดวกขึ้นมาก ผ่านไปไม่นาน เสิ่นเยี่ยนโจวก็ได้ข่าวคราวของหนิงรั่วซี เสิ่นเยี่ยนโจวอยากจะหยิบของบางอย่างที่เป็นตัวแทนความคิดถึงของคนทั้งสองไปง้อขอคืนดีกับหนิงรั่วซี แต่ภายในบ้านที่ว่างเปล่าหลังนี้กลับไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยเสิ่นเยี่ยนโจวถึงเพิ่งจะตระหนักได้ ว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปมันเหลวไหลสิ้นดีแค่ไหน เขาถึงกับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด ว่าหนิงรั่วซีทิ้งข้าวของไปมากมายขนาดนี้ อีกทั้งแต่งงานกันมาตั้งหลายปี นอกจากข้าวของในบ้านพวกนี้แล้ว เขากลับหารูปคู่ที่ถ่ายกับหนิงรั่วซีไม่ได้เลยแม้แต่ใบเดียว เสิ่นเยี่ยนโจวตามหาจนพบมหาวิทยาลัยที่หนิงรั่วซีกำลังเรียนอยู่ช่วงหลายวันมานี้ เสิ่นเยี่ยนโจวดูซูบผอมและทรุดโทรมลงไปอย่างเห็นได้ชัด เขาอุ้มช่อดอกไม้ มองดูมหาวิทยาลัยที่อยู่ตรงหน้า ซักซ้อมคำพูดที่จะพูดเมื่อได้เจอหนิงรั่วซีเงียบๆ อยู่ในใจ ก่อนจะเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย"นิทรรศการภาพวาดของคณะศิลปกรรมศาสตร์จัดเสร็จหรือยัง

หลังจากวันนั้น เสิ่นเยี่ยนโจวก็มาหาหนิงรั่วซีอีกสองครั้ง แต่ก็ถูกเฉิงเหยียนหลี่ไล่ตะเพิดกลับไปทั้งหมด หนิงรั่วซีคิดว่าเสิ่นเยี่ยนโจวคงจะตัดใจไปแล้ว เพิ่งจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก นึกไม่ถึงเลยว่าจู่ๆ จะได้รับข้อความจากเบอร์แปลก"หนิงรั่วซี เรามาเจอกันหน่อยสิ"หนิงรั่วซีไม่รู้ว่านี่คือใคร และยิ่งไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปเอาเบอร์ติดต่อของเธอมาได้ยังไง เธอจึงจัดการลากข้อความนี้ทิ้งลงถังขยะไปโดยตรง แต่วันต่อมา หนิงรั่วซีก็ได้รับข้อความแบบเดิมอีกครั้ง"คุณเป็นใคร?"หนิงรั่วซีลองหยั่งเชิงถามอีกฝ่ายไป"หลี่ซือ" เมื่อเห็นคำตอบที่ได้รับ หนิงรั่วซีก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วกดบล็อกเบอร์นี้ทิ้งทันที เธอไม่อยากจะมีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับเสิ่นเยี่ยนโจวและหลี่ซืออีกแล้ว ตัวเองก็เป็นฝ่ายยอมถอยออกมาแล้วแท้ๆ ทำไมถึงยังต้องมาตามรังควานกันอีก?"หนิงรั่วซี เราคุยกันหน่อยสิ"หลังเลิกเรียนครั้งหนึ่ง เฉิงเหยียนหลี่บังเอิญมีเรียนพอดี จึงไม่ได้มารับหนิงรั่วซี หลี่ซือก็ปรากฏตัวขึ้นแล้วขวางหน้าหนิงรั่วซีเอาไว้"เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน"หนิงรั่วซีตั้งใจจะเดินเลี่ยงเธอแล้วจากไป แต่กลับถูกกระชากข้อมือเอาไว้เ

เสิ่นเยี่ยนโจวไม่เชื่อคำพูดของหลี่ซือเลยสักนิด เขาจะไม่รักหนิงรั่วซีได้อย่างไร? เขาแต่งงานกับหนิงรั่วซี มีลูกด้วยกัน เขาดูแลเอาใจใส่หนิงรั่วซีเป็นอย่างดีทุกกระเบียดนิ้ว แล้วเขาจะไม่รักเธอได้อย่างไร? หนิงรั่วซีเอาลูกออกแล้วหย่ากับเขา ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของหลี่ซือ เสิ่นเยี่ยนโจวโยนความผิดทั้งหมดไปที่หลี่ซือ ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่ซือ ตอนนี้เขาก็ยังคงอยู่กับหนิงรั่วซี หนิงรั่วซีก็ยังคงเป็นภรรยาของเขา เสิ่นเยี่ยนโจวมองดูหลี่ซือที่สลบไสลอยู่บนโซฟา ถ้าเพียงแค่หลี่ซือหายตัวไป หนิงรั่วซีก็จะกลับมาอยู่กับเขาใช่ไหม? เสิ่นเยี่ยนโจวคิดอย่างบ้าคลั่ง หนิงรั่วซีจะต้องกลับมาอยู่ข้างกายเขาอย่างแน่นอน เสิ่นเยี่ยนโจวจับหลี่ซือขังไว้ ทรมานหลี่ซืออย่างหนัก แล้วถ่ายรูปของหลี่ซือที่ถูกทรมานเอาไว้ทีละใบๆ เขามองดูรูปถ่ายในมือ รู้สึกว่ามันน่าจะเพียงพอที่จะทำให้หนิงรั่วซีให้อภัยเขาได้แล้ว"ซีซี ซีซี"เสิ่นเยี่ยนโจวดักซุ่มสังเกตการณ์หนิงรั่วซีอยู่หลายวัน ในที่สุดก็หาจังหวะที่หนิงรั่วซีอยู่คนเดียวได้สำเร็จ หนิงรั่วซีกำลังโทรศัพท์หาเฉิงเหยียนหลี่ พอเห็นเสิ่นเยี่ยนโจวเดินตรงเข้ามาหาตัวเอง ก็รี