รอยรักพัดผ่าน

ในอัลบั้มรูปเต็มไปด้วยภาพของหญิงสาวคนเดียวกันซึ่งหน้าตาคล้ายคลึงกับเธอถึงเจ็ดส่วน เธอกำลังยืนยิ้มอยู่หน้าเปียโนด้านหลังรูปถ่ายเขียนเอาไว้ว่า......"แด่อลิซ รักสุดหัวใจ หลี่ซือ"……หลังจากค้นพบความจริง หนิงรั่วซีก็ทำเพียงแค่สองเรื่องเท่านั้นเรื่องแรก ไปโรงพยาบาลเพื่อเอาเด็กอายุครรภ์ห้าเดือนในท้องออกเด็กอายุห้าเดือนสามารถเตะท้องเธอได้แล้ว บนเตียงผ่าตัดเธอกัดฟันแน่นโดยไม่ร้องไห้ออกมา แต่กลับส่ายหน้าอย่างพังทลายเมื่อพยาบาลเอ่ยถามว่า "อยากจะดูหน้าเด็กไหมคะ?"เรื่องที่สอง เธอร่างหนังสือสัญญาหย่าขึ้นมาหนึ่งฉบับ จากนั้นเธอก็โทรศัพท์หาเสิ่นเยี่ยนโจวเมื่อก่อนเขาจะรับสายเธอแทบจะในทันที แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ที่รัก เป็นอะไรไป?"แต่ครั้งนี้ เธอโทรไปถึงยี่สิบสามสาย อีกฝ่ายถึงจะยอมรับสายปลายสายมีเสียงดังจอแจแทรกเข้ามา ตามติดมาด้วยเสียงหยอกล้อจากกลุ่มเพื่อนของเขา"จะบอกให้ว่าอานุภาพรักแรกมันร้ายแค่ไหน? ดูไอ้เสิ่นดิ หลี่ซือกลับมาปุ๊บ มันทิ้งแม่สาวน้อยที่ท้องได้ห้าเดือนไว้ที่บ้านปั๊บเลย""ก็นะ... เด็กนั่นมันก็เป็นแค่ตัวแทน จะไปโทษใครได้ แกดูสมัยก่อนไอ้เสิ่นมันรักยัยหลี่ซือขนา

เสิ่นเยี่ยนโจวเพิ่งจะคล้อยหลังไป เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น หนิงรั่วซีเปิดประตู ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ในมือหิ้วกล่องขนมที่ดูประณีตงดงาม"สวัสดี ฉันคือหลี่ซือ หลี่ซือคนที่ส่งข้อความหาเธอไง"หลี่ซือยิ้มอย่างอ่อนหวานทว่าแฝงแววท้าทาย "ช่วงนี้เยี่ยนโจวดูแลฉันดีมาก ฉันเลยทำขนมมาแทนคำขอบคุณ มาถึงหน้าประตูบ้านก็ถือว่าเป็นแขก เธอคงไม่รังเกียจที่จะต้อนรับฉันหรอกใช่ไหม?" ยังไม่ทันที่หนิงรั่วซีจะตอบ เธอก็ถือวิสาสะเดินเข้ามา แล้วเริ่มเดินชมรอบๆ บ้านด้วยตัวเองตอนที่เดินผ่านสวน หลี่ซือก็หยุดฝีเท้าลง "ดอกกุหลาบพวกนี้เป็นสายพันธุ์ที่ฉันชอบที่สุด นึกไม่ถึงเลยว่าเยี่ยนโจวจะยังปลูกมันอยู่อีก" ปลายนิ้วของหนิงรั่วซีสั่นสะท้าน เธอจำได้ว่าเสิ่นเยี่ยนโจวจะลงมือดูแลดอกไม้พวกนี้ด้วยตัวเองทุกเช้า ไม่เคยยอมให้ใครทำแทน เธอเคยคิดว่านั่นเป็นรสนิยมการใช้ชีวิตของเขาเสียอีก ริมสระน้ำ เต่าหลายตัวกำลังนอนอาบแดดอย่างเกียจคร้าน"อ๊ะ พวกมันยังไม่ตาย!" หลี่ซือร้องอุทานด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ "นี่เต่าที่ฉันเลี้ยงไว้ตอนเด็กๆ นี่นา พอไปเมืองนอกก็ไม่ได้ดูแลพวกมันเลย นึกว่าตายไปตั้งนานแล้วซะอีก" หนิงรั่วซีน

นิ้วมือของเขากำแน่นจนข้อต่อนิ้วซีดขาว แต่เพียงพริบตาเดียวก็กลับมาเป็นปกติ พร้อมกับเผยรอยยิ้มอ่อนโยนให้เธอ"ปล่อยวางไปตั้งนานแล้วล่ะ เลิกกันปุ๊บก็ตัดขาดการติดต่อ วันหลังก็คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว" ในปากของหนิงรั่วซีพลันรู้สึกขมปร่าขึ้นมา ท่าทางตอนโกหกของเขาช่างเชี่ยวชาญเหลือเกิน ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วเลยสักนิด เขายื่นมือออกไปหมายจะลูบแก้มเธอ แต่เธอกลับเบือนหน้าหลบตามสัญชาตญาณ การกระทำนี้ทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ที่เธอปฏิเสธการสัมผัสจากเขา"ใครเป็นคนบอกเรื่องพวกนี้กับคุณ?" จู่ๆ น้ำเสียงของเขาก็ขึงขังขึ้นมา "ที่พักนี้เอาแต่ไม่สบายใจก็เพราะเรื่องนี้งั้นเหรอ?" หนิงรั่วซีเพิ่งจะอ้าปาก เสียงเรียกเข้าที่บาดแก้วหูของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน เสิ่นเยี่ยนโจวปรายตามองชื่อสายเรียกเข้า เขาเงียบไปไม่กี่วินาที แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะกดรับสายพอรับสาย น้ำเสียงสะอึกสะอื้นของหลี่ซือก็ดังแว่วมาจากปลายสาย "เยี่ยนโจว! มีพวกนักเลงเดินตามฉันมาตลอดทางเลย ฉันกลัวมาก......"สีหน้าของเสิ่นเยี่ยนโจวเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน "ส่งโลเคชั่นมาให้ฉัน"เขาคว้าเสื้อคลุมแล้วเตร

ช่วงหลายวันมานี้เสิ่นเยี่ยนโจวยุ่งมากเป็นพิเศษหนิงรั่วซีมองดูเขาออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่และกลับมาตอนดึกดื่นด้วยสายตาเย็นชา โทรศัพท์มือถือไม่เคยห่างตัว แถมไฟในห้องหนังสือก็มักจะสว่างไปจนถึงรุ่งสาง เธอรู้ดี ว่าเขากำลังวางแผนการใหญ่เพื่อชิงตัวเจ้าสาวอย่างรัดกุม รุ่งเช้าของวันที่ครบกำหนดช่วงทบทวนตัวเองหลังหย่า หนิงรั่วซีก็ออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อไปรับใบหย่าที่ทนายความ การแบ่งสินสมรสจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว นอกเหนือจากนั้น เธอเลือกที่จะเอาไปแค่ของใช้ส่วนตัวเท่านั้น ตอนที่กลับมาถึงบ้าน เสิ่นเยี่ยนโจวกำลังยืนผูกเนกไทอยู่หน้ากระจกแต่งตัว เขาสวมชุดสูทสีน้ำเงินเข้มตัวใหม่เอี่ยม กระดุมข้อมือส่องประกายเย็นเยียบกระทบกับแสงแดดยามเช้า นั่นเป็นดีไซน์ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เดาว่าคงตั้งใจเตรียมมาเพื่องานวันนี้โดยเฉพาะ"ไปเดินเล่นกลับมาแล้วเหรอ?" เขามองเห็นเธอผ่านกระจก มุมปากยกยิ้มอ่อนโยน "ที่รัก วันนี้ผมมีธุระต้องออกไปข้างนอก คุณอยู่พักผ่อนที่บ้านให้ดีล่ะ อย่าลืมกินยาให้ตรงเวลาด้วยนะ"เขาหันตัวกลับมา นิ้วเรียวยาวลูบไล้แผ่วเบาบนหน้าท้องน้อยของเธอ เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "วันนี

เมื่อก่อนหนิงรั่วซีมักจะนั่งรอเขาอยู่ที่โซฟาเสมอ ทันทีที่ได้ยินเสียงเขาเดินเข้าประตูมา เธอก็จะรีบวิ่งเหยาะๆ มาต้อนรับเขาที่หน้าประตูทันที แต่ตอนนี้ภายในบ้านกลับไม่มีเสียงอะไรเลย แม้แต่ไฟสักดวงก็ไม่ได้เปิดไว้ ในใจของเสิ่นเยี่ยนโจวพลันเกิดสังหรณ์ใจที่ไม่ดีขึ้นมา เขารีบวางเค้กไว้ข้างๆ เปิดไฟทั้งบ้านแล้วเดินหาเงาของหนิงรั่วซีไปทั่วทุกห้อง"ที่รัก คุณอยู่ที่ไหน? อย่าแกล้งกันแบบนี้สิ เรื่องวันนี้ผมผิดเอง""ที่รัก วันนี้มีเรื่องสำคัญจริงๆ คุณออกมาก่อนนะ เดี๋ยวผมจะอธิบายให้คุณฟังทุกอย่าง"เสียงของเสิ่นเยี่ยนโจวสะท้อนก้องไปทั่วบ้านเสิ่นเยี่ยนโจวรีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาหนิงรั่วซี"ขออภัยค่ะ เลขหมายที่ท่านเรียกปิดเครื่อง กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ"เสิ่นเยี่ยนโจวไม่ยอมแพ้ เขากดโทรซ้ำติดกันหลายครั้ง แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็เหมือนเดิมทุกประการ เขากลับมาที่ห้องนั่งเล่น แล้วพบว่าบนโต๊ะในห้องนั่งเล่นมีกล่องใบหนึ่งวางอยู่ เสิ่นเยี่ยนโจวรีบวิ่งไปที่ข้างโต๊ะ ทว่ากลับพบใบหย่าเล่มหนึ่งวางอยู่ข้างๆ กล่องใบนั้น ใบหย่า?ใบหย่าของใคร?เสิ่นเยี่ยนโจวเปิดใบหย่าออกด้วยมือที่สั่นเทา ทว่าข้างใ