All Chapters of เล่ห์ร้าย(นาย)คนเลว | นายน์xฟ้าใส: Chapter 81 - Chapter 90

1 ปีผ่านไป เมื่อลูกสาวหายดีแข็งแรงจนปกติทุกอย่างแล้ว งานแต่งงานของทั้งคู่ก็ถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โต บรรดาแขกมากมายที่มาร่วมงาน ก็ต่างแสดงความยินดีกับทั้งคู่ เจ้าสัวธวัชกับคุณหญิงอิงอร ก็ดูจะภูมิใจในงานนี้มาก ๆ แนะนำหลานสาวแสนน่ารักอย่างน้องวันใหม่ให้ทุกคนได้รู้จัก เจ้าสัวธวัชเดี๋ยวนี้ก็มีแต่รอยยิ้ม

ณ ร้านดอกไม้ Happy flower C วันวาเลนไทน์ ร้านดอกไม้ที่หอมสดชื่น กับบรรยากาศสุดแสนจะโรแมนติก ในวันแห่งความรักที่สุดแสนจะชื่นมื่น แต่ก็เป็นอีกวันธรรมดาของคนโสด ที่ตอนนี้กำลังเลือกจัดดอกไม้ ให้ลูกค้าที่สั่งไว้อยู่ "ชาดอกกุหลาบแม่ได้หรือยัง" "..." "ชา" "..." "น้ำชา!" "เอ่อ...อะไรนะแม่" "แม่ถามว่าดอกกุหลาบแม่ได้หรือยัง" "อ่อ ใกล้แล้วแม่" "ใจลอยอะไรขนาดนั้น รีบ ๆ ทำเข้าสิ" "ค่ะ ๆ" หญิงสาวตื่นจากภวังค์ทันที เมื่อได้ยินเสียงแม่ เรียกย้ำอีกเป็นครั้งที่สาม ก็ไม่รู้จิตใจชอบฟุ้งซ่านคิดไปถึงอะไรไร้สาระนั่นอีก "เดี๋ยวไรเดอร์ จะมารับดอกไม้ ช่อที่แม่จัดไว้นะ จะฝากไว้ก่อนเผื่อแม่ไม่อยู่" "แม่จะไปไหน" "ว่าจะไปซื้อของมาทำกับข้าวให้กิน" "ไม่เป็นไรหรอกแม่ ไม่ต้องยุ่งยากเลย สั่งออนไลน์มากินเหมือนเดิมก็ได้" "ได้ยังไงล่ะ ลูกทำงานมาเหนื่อย ๆ ก็อยากให้ได้กินอะไรที่พิเศษหน่อย" "พิเศษตอนไหนก็ได้ แต่วันนี้วันวาเลนไทน์นะ ดอกไม้ขายดีมาก พนักงานแม่ก็จัดแทบไม่ทันแล้วเนี่ย ไม่เป็นไรหรอก ชากินอะไรก็ได้" "แต่แม่..." "ออร์เดอร์เข้าอีกแล้วแม่ วันนี้ถือว่ารีบเฉพาะกิจก็แล้วกัน แม่ไม

ย้อนกลับไป 5 ปีก่อน @งานโรงเรียน กิจกรรมวันนี้เป็นงานดนตรีของโรงเรียน แล้วก็มีชมรมดนตรีหลาย ๆ โรงเรียนมาร่วมประกวด เพื่อแข่งขันเป็นวงดนตรีของรายการดัง เสียงกรี๊ดดังสนั่นไปทั่วโรงเรียน เมื่อวงดนตรีที่ชื่นชอบ ขึ้นไปแสดงโชว์ บนเวทีด้วยท่าทางที่สุดเท่ "กรี้ดดดดดดดด" "ปลายแกจะกรี๊ดอะไรขนาดนั้นเนี่ย" "แกก็ดูสิน้ำชา ภีมหล่อมากกกก" "ใครเหรอ" ดวงตากลม ก็เหลือบมองตามที่เพื่อนบอก ซึ่งเธอไม่ได้เป็นคนที่สนใจอะไรแบบนี้อยู่แล้ว ก็เลยไม่รู้จักว่าคนที่อยู่บนเวทีคือใครบ้าง "ก็คนที่ตีกลองอยู่ไง" "ไม่เห็นรู้จักเลย" เธอเพ่งมองอีกครั้ง แต่ด้วยที่ระยะที่ไกลมาก ว่าคนที่เพื่อนเธอพูดถึงหน้าตาเป็นยังไง "แกจะไม่รู้จักได้ยังไง ภีมเขาฮอตมากนะ พึ่งย้ายโรงเรียนมาตอน ม.5 นี่เอง" "ไม่รู้จักอ่ะฉันไม่ได้สนใจ" หญิงสาวพูดอย่างไม่สนใจ แต่ก็ยังโยกตามจังหวะเพลงไปพร้อมกับเพื่อน "เห็นว่ารู้จักกับนาบีด้วยนะ" "แต่ฉันก็ไม่จำเป็นต้องรู้จักไหมยัยปลาย" "แกดูสิภีมลุกมาแล้ว" ปลายแสดงท่าทางตื่นเต้นด้วยการเขย่าแขนเธอแรง ๆ นรีกุลก็มองตามที่เพื่อนบอกอีกครั้ง คราวนี้ได้เห็นหน้าเขาชัดขึ้น เธอก็รู้สึกตกตะลึงเหมือนกัน เพราะเขาหล

'ภีม ภวัต' หนุ่มหล่อ นักดนตรีสุดเท่ ขวัญใจสาว ๆ ทั้งโรงเรียน เขามีดีกรีเป็นถึงนักกีฬาด้วยแถมยังหน้าตาดีมาก ทุกอย่างมันเลยดูเพอร์เฟคไปหมด และด้วยที่เป็นคนเฟรนลี่ ก็ย่อมมีคนมาชอบและเข้าหาเยอะ ปกติแล้วเขาก็ไม่ได้สนใจใครเลย เพียงแต่มีวันนั้นที่เกิดสดุดตาเพื่อนต่างห้องที่เข้าใจว่าเธอมาจีบ อย่าง 'น้ำชา นรีกุล' จนทั้งคู่ได้สถานะคู่รักมา ด้วยความบังเอิญ ก็เป็นที่น่าอิจฉากับคนทั้งโรงเรียน เพราะทั้งคู่ดูสวยหล่อเหมาะสมกันมาก จนตอนนี้ก็คบกันได้หลายเดือนแล้ว ณ คาเฟ่แห่งหนึ่ง "ตัวทางนี้" หญิงสาวโบกมือไว ๆ ให้แฟนหนุ่ม ที่กำลังหันซ้ายหันขวาหาเธออยู่ "รอเค้านานไหม" เขาถามพร้อมกับยิ้มเจื่อน ๆ ให้เธอ "ไม่นานเท่าไหร่ เค้าสั่งเครื่องดื่มกับเค้กไปแล้วนะ ตัวจะเอาอะไรอีกไหม" ความจริงเธอก็มารอเขาได้สักพักแล้ว ซึ่งปกติก็จะเป็นแบบนี้เสมอ เพราะเขาค่อนข้างจะมาช้า "ไม่เป็นไร ตัวชอบอะไรเค้าก็ชอบอันนั้นแหละ" มือหนาก็เอื้อมไปบีบแก้มเธอเบา ๆ "อื้อ ภีมมม" เมื่อโดนจับแก้มแบบนี้ก็หน้าแดงซ่านเพราะความเขิน "แฟนเค้านี่แก้มนิ่มจังเลย" ชอบมากเวลาได้อยู่กับเธอตามลำพังแบบนี้ "ไม่ต้องมาพูดดีเลย รีบกินเร็ว เค้าจะได้รีบกล

ณ บ้านภวัต "กลับบ้านมาได้สักทีนะ" เมื่อเห็นลูกชายตัวดี เดินเข้ามาในบ้าน ดนัยที่นั่งดื่มน้ำชาอยู่ก็รีบทักขึ้นทันที "พ่อมีอะไร" เขาก็ถามขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์ ความจริงก็อยากสงสารนะ แต่พอเห็นท่าทางของพ่อเขาแล้ว เขาก็พยายามลืมเรื่องที่เห็นก่อนหน้าไป ด้วยที่เขากับพ่อ มักจะมีปากเสียงกันเสมอ ตั้งแต่ที่พ่อเขาแต่งงานใหม่ ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป โดยเฉพาะตอนนี้มีผู้หญิงคนนั้น เข้ามาอยู่ที่บ้าน มาทำทุกอย่างแทนที่แม่ของเขา ที่เพิ่งเสียไปได้ไม่นาน "ฉันไม่เห็นแกกลับมาบ้านหลายวันไง ฉันเองก็เพิ่งไปต่างประเทศมา ถามชะเอมก็บอกว่าไม่เห็น" "พ่อสนใจผมด้วยเหรอ" ตลกชะมัดเลย "แกเป็นลูกฉันนะภีม ทำไมฉันจะไม่สนใจแก มีแต่แกนั่นแหละ ทำไมชอบทำตัวมีปัญหาอยู่เรื่อย" "หึ เอาเวลาไปสนใจเรื่องของพ่อเถอะ แล้วนี่จะเที่ยงคืนแล้วทำไมยังไม่ขึ้นนอนอีก" "เรื่องของฉัน" "อ่อ เมียเด็กคงยังไม่กลับเข้าบ้าน มีเมียเด็กก็อย่างนี้แหละพ่อ ทุกข์ใจหน่อยนะ ป่านนี้ไปถึงไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้" เขาพูดขึ้นอย่างกวนประสาท "ไอ้ภีม!" "ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขึ้นไปนอนก่อน และวันนี้มาเก็บของเพิ่มนะ จะย้ายออกไปอยู่ที่หอจริงจังแล้ว ส่วนเรื