All Chapters of You're my sweetie. สุดที่รักของฉันคนเดียว : Chapter 51 - Chapter 60

ร่างงามบิดเร่าพลิ้วไหวไปตามอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า ลมหายใจหอบกระชั้นแรงขึ้น ไม่ต่างจากร่างแกร่งที่เคลื่อนไหวไปพร้อมกับลมหายใจแรงเร็วระรัว เมื่อความเร่าร้องของเขาและเธอมาถึงจุดที่ต้องปลดปล่อย เรนเคลื่อนกายขึ้นไปหา สองมือประคองแก้มนุ่ม ดวงตาสองคู่สบกันอย่างอ่อนหวาน ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มใส่ดวงตาคู่งาม ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดูดดื่มเร่าร้อน“อื้อ…เฮีย” นีราครวญครางเมื่อวงแขนแข็งแรงกอดกระชับ กายบางแอ่นโค้งเข้าหา เสียดสียอดถันกับแผงอกกำยำ ความหวาบหวิวสยิวซ่านแทรกซึงไปทั่วร่าง ฝ่ามือบางกอบกำแก่นกายร้อนผ่าวที่ผงาดแข็งขึงขัง แล้วรูดไล้ไปมาเร็วแรงเพื่อสร้างความกระสันให้ร่างสูงจนสะท้านไปทั้งตัวด้วยความต้องการ“เฮีย หนูไม่ไหวแล้ว หนูต้องการเฮีย” กายบางบิดเร่าเว้าวอนร้องขออย่างไม่อาย ลมหายใจแรงระรัวกลายเป็นหอบสะท้านด้วยความซ่านเสียว“เฮียก็ต้องการนีรา” ร่างสูงบอกเสียงพร่ากับลำคอขาวผ่อง มือใหญ่สองข้างยังทำงานอย่างรู้หน้าที่ สอดเข้าระหว่างต้นขา จับแยกขาสวยออกห่างจากกันเพื่อเปิดรับการรุกราน กลีบดอกไม้งามแตกปริชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำเกสรใส ดวงตาคมกริบก้มมองอย่างกระหายหิว และเสียวซ่านนีรายกศีรษะมอ

“อึก…อึก” เสียงสะอื้นดังขึ้นขณะทุกคนกำลังเชยชมทารกแฝดเพศชาย สมาชิกใหม่ของไร่จันทรัช ส่วนนีรานอนหลับด้วยความอ่อนเพลียอยู่ที่ห้องพักฟื้น โดยมีเรนคอยดูแลอย่างใกล้ชิด“เดวาเป็นอะไรลูก” เอวาถามด้วยความตกใจที่เสียงสะอื้นมาจากหลานสาว พี่สาวป้ายแดงของแฝดน้อย“เดวาเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ” รุทธ์ย่อตัวลงไปคุยกับหลานสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม เป็นห่วงเป็นใย“เดวาไม่เจ็บค่ะ”“แล้วเดวาร้องให้ทำไมล่ะลูก” รุ้งพรายถามด้วยความงงงวยกับการร้องไห้ของหลานสาว“ปะป๊า ปะป๊าเป็นอะไรคะ” เสียงสะอื้นไม่ได้มาจากเดวาเพียงคนเดียว นาราหันมาเห็นคนเป็นพ่อตาแดงๆ มิหนำซ้ำยังสะอื้นน้อยๆ“สองคนตาหลานเป็นอะไรกัน” เอวาถาม“เดวาดีใจค่ะคุณยาย เดวามีน้องแล้ว มีน้องสองคน” เดวาเงยหน้าตอบคนเป็นยาย ก่อนมือเล็กจะวางทาบบนกระจกบานใหญ่ สายตาจับจ้องไปยังน้องน้อยทั้งสองที่อยู่ในตู้อบ แม้ดวงตาจะรื่นไปด้วยหยาดน้ำใส แต่ริมฝีปากกลับประดับด้วยรอยยิ้มปริ่ม เช่นเดียวกับคนเป็นตา อย่างเดล จันทรัช“เฮียก็ดีใจ เฮียมีหลานเยอะแยะเหมือนคนอื่นแล้ว”“พอกันเลยตาหลานคู่นี้” เอวาส่ายหน้าเบาๆ อย่างเอือมระอาสองตาหลาน แต่ทว่าก็เป็นไปด้วยความเอ็นดู เช่นเดียวกับทุ

“ดูๆ วางมาดกันน่าดู” เอรินรู้สึกขบขันกับการวางท่ากอดอด ยืนจังก้า ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งอย่างน่าเกรงขาม ของหลานชายทั้งสี่ ดิน น้ำ ลม ไฟ ในวัยเจ็ดขวบ เมื่อประจันหน้ากับเจ้าถิ่นวัยสองขวบอย่างเหนือกับน่านที่ต่างเอียงคอมอง เชิดหน้าน้อยๆ อย่างไม่กลัวเกรงอีกฝ่าย พวกผู้ใหญ่ต่างมองดูท่าทีของทั้งสองฝ่ายอย่างเอ็นดู“คิดว่าเท่กันไง” ราวกับนัดกันมา เพลงกับเดวาเอ่ยว่าน้องชายของตนเองพร้อมกัน“เท่สุดๆ เท่งี้เลยพี่เพลง เท่งี้เลยนะพี่เดวา” แขนข้างหนึ่งของไฟยังคงกอดอก ส่วนอีกข้างยกขึ้นมาชูนิ้วโป้งเป็นเครื่องหมายยืนยันว่าพวกตนนั้นเท่ที่สุด“เท่ฉุด เท่ฉุดๆ” เมื่อเห็นอีกฝ่ายเยินยอตนเอง เหนือกับน่านก็เลียนแบบท่าทางและคำพูดของไฟบ้าง“พูดก็ไม่ชัด ไม่ยอดเลย” ไฟว่าน้องชายทั้งสอง“ไฟไม่ว่าน้องสิคะ เหนือกับน่านเพิ่งจะสองขวบเอง ตอนไฟอายุสองขวบก็พูดไม่ชัดเหมือนกันแหละ” ยี่หวาปรามลูกชายคนเล็ก แต่ความแสบนำพี่ๆ ไปไกล“คุณแม่ไม่ว่าไฟ ไม่ให้คุณพ่อรักนะ” ไฟรู้ว่าแม่รักพ่อมาก จึงใช้ความรักของพ่อมาข่มขู่คนเป็นแม่“เหนือ น่าน ไปเล่นกัน” ขณะที่ไฟกำลังต่อล้อต่อเถียงกับคนเป็นแม่ ดิน น้ำ ลม ก็ชักชวนสองแฝดน้อยไปวิ่งเล่นตามประสา โดย

“เฮ้ยพี่โซน” เสียงร้องตกใจและตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพโซนของธันน์ ทำให้ฟ้าใส บัว ธาม นีรา เรน ศิรา ธารา วรา ที่ปูเสื่อนั่งปิกนิครับประทานอาหารท่ามกลางหุบเขาและไร่ชาหันไปมองต้นเหตุของเสียง ส่วนเด็กๆ วิ่งเล่นส่งเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน โดยรักกับคุณ และบอดี้การ์ดคอยดูแลไม่ให้จอมแสบทั้งหลายวิ่งออกไปไกลหูไกลตา“ไอ้โซน มึงไปฟัดกับหมาที่ไหนมาว่ะ” เรนถามด้วยน้ำเสียงอึ้งๆ กับสภาพใบหน้าที่ที่ยับเยิน เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำของเพื่อน“หมาที่ไหนล่ะ ฟัดกับน้องเมียมึงแหละ ยืมตักหมอธันน์หน่อยนะฟ้าใส” โซนตอบพลางล้มตัวลงนอนโดยใช้ตักของธันน์ต่างหมอน ปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งด้วยอดนอนมาทั้งคืน“นาราเป็นคนทำพี่โซนจริงๆ เหรอคะ” นีราไม่อยากจะเชื่อว่าร่องรอยบนใบหน้าและตัวของโซนจะเป็นฝีมือของน้องสาวตนเอง“จริง แต่ไม่เป็นไรหรอก หิวแล้ว มีไรกินมั่ง” โซนดีดตัวลุงขึ้นมานั่งขัดสมาธิ กวาดสายตามองอาหารตรงหน้า ก่อนจะยื่นมือไปหยิบครัวซองท์เข้าปาก ตามด้วยชาเขียว ทุกสายตาจับจ้องคนที่ปากบอกไม่เป็นอะไร แต่แววตากลับเศร้าหมองแฝงไปด้วยความท้อแท้ ราวกับคนหมดแรงใจ“มึงไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหม” ธามถาม“กูไม่เป็นไร แค่นี้มันยังน้อยไปกับสิ่งท

“ศิรา นายให้หลานยิงปืนตั้งแต่สี่ขวบเลยเหรอ มันไม่เร็วไปหรือไง” คิวมาหาเพื่อนสนิทที่ทุ่งหญ้ากว้าง ศิรากับเหนือกำลังซ้อมยิงปืนกันอยู่ โดยเป้าที่ใช้ยิงเป็นลูกโป่งสีสันสดใสที่บรรจุน้ำขนาดเท่าลูกเทนนิส โดยปืนที่ใช้เป็น Ruger 10/22 เป็นปืนยาว .22 เซมิออโต้ กระสุนขนาดเล็กที่มีแรงรีคอล์ยไม่มาก เสียงไม่ดังจนเกินไป จึงเหมาะที่สุดที่จะใช้ฝึกพื้นฐานยิงปืนยาว“ไม่เร็วหรอก ใช่ไหมครับเหนือ”“ใช่ครับ เหนืออยากยิงปืนเองครับลุงคิว เหนืออยากเท่เหมือนลุงศิรา …ปิ้วๆ” เด็กชายตัวน้อยตีลังกา ล้มตัวนอนคว่ำไปบนพื้นหญ้า พลิกตัวอีกสามตลบ จบที่ท่านอนคว่ำ แล้วทำมือสมมติเป็นปืน ส่งเสียงเลียบแบบเสียงปืน ในท่วงท่าที่คิดว่าเท่ที่สุด“โห่ เหนือเท่สุดๆ เลยครับ ตีลังกายิงปืนได้ด้วย” คิวปรบมือชมเชยในความเก่งกาจของเด็กน้อย ที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็น่ารักน่าเอ็นดูไปเสียหมด“อันนี้แค่ออเดิร์ฟครับ ลุงคิวพร้อมจะดูของจริงยังครับ”“แค่ออเดิร์ฟยังเท่สุดๆ ถ้าของจริงต้องเท่สุดยอดมากแน่ๆ เลย ลุงอยากเห็นฝีมือยิงปืนของเหนือแล้วครับ” คิวพูดด้วยท่าทีตื่นเต้น เหนือแสดงความกระตือรือร้นที่จะแสดงฝีมือการยิงปืนให้ประจักษ์แก่สายตาศิราใช้ลังไม้มาวา