All Chapters of You're my sweetie. สุดที่รักของฉันคนเดียว : Chapter 41 - Chapter 50

"พี่อุ้มเดวาให้" นาราอุ้มเดวาออกมาที่ระเบียง ขณะที่พี่ชายของเธอกำลังบอกเล่าเรื่องราวของนีรา เรน และเดวา ในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาให้ทุกคนรับรู้ ด้วยไม่อยากให้หลานรับรู้ความบาดหมางของผู้ใหญ่ และเกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่ตัวเองบ้าง อยากให้หลานเติบโตไปด้วยคำว่าทุกคนรักเดวา เดวาเป็นสุดที่รักของทุกคน เด็กน้อยหลับบนไหล่มาสักพัก โซนที่พอทราบข่าวว่าเพื่อนจะบริจาคไตให้คนรักก็รีบมายังโรงพยาบาล เช่นเดียวกับธาม บัว และฟ้าใสที่ต่างทราบข่าวจากธันน์ เขาอาสาอุ้มเดวา แต่นาราก็ไม่ยอม"ไม่ต้อง หลานนารา นาราอุ้มเอง" นาราเบี่ยงตัวหลบไม่ยอมให้โซนอุ้มเดวา แม้จะชาไปทั้งไหล่และแขนที่ต้องรับน้ำหนักของหลานสาว"เดวาก็หลานพี่เหมือนกัน""แค่เพื่อนพ่อเหอะ" เสียงหวานว่าอย่างประชดประชัน ไม่แม้จะมองหน้าอีกฝ่าย"เมื่อไรจะพูดกับพี่ดีๆ แทนตัวเองว่าหนูเหมือนเดิมได้ไหม" ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าที่บูดบึ้งทุกครั้งยามเห็นหน้าเขา ไม่เหมือนแต่ก่อนที่อะไรก็พี่โซน พี่โซนอย่างนั้น พี่โซนอย่างนี้ หนูทำนั่นให้นะ หนูทำนี่ให้นะ เดี๋ยวนี้แม้แต่หน้ายังไม่อยากจะมองกัน"ไม่ได้ ไปเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวเถอะ" นารากระแทกเสียงใส่ในปลายประโยค สะบัดหน้าพร

หมออนุญาตให้เรนกลับบ้านหลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ส่วนนีรายังต้องพักรักษาตัวต่ออีกสองสัปดาห์เพื่อเฝ้าระวังความเสี่ยงและภาวะแทรกซ้อนในการผ่าตัดปลูกถ่ายไต อย่างการปฏิเสธไต การติดเชื้อต่างๆ ภาวะแทรกซ้อนหลังผ่าตัดหลังจากรู้ว่าเดลหายตัวไปอยู่ที่ใด ก็ไม่มีใครติดต่อหรือไปหาเขาอีกเลย ในเมื่อรู้สึกผิดจนอยากอยู่คนเดียว ทุกคนก็ทำตามเจตนารมณ์ของเขา มีแต่เดวาที่คอยถามหาคนเป็นตา อยากให้คุณตากอด น้อยใจคุณตา แต่กลับไม่เคยโกรธคุณตาเลย แล้วใครก็ห้ามว่าคุณตาอีกด้วย ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียว ‘เดวาหลานตาเดลโดยแท้’ จนคนเป็นย่าอดหมั่นไส้ไม่ได้ ด้วยยังขุ่นเคืองเดลอยู่ แต่ก็เป็นความหมั่นไส้แบบเอ็นดูในความน่ารัก และมีจิตใจที่ดีของหลานสาว“นี่ก็บ้านหม่าม้าเหรอคะ” เดวานั่งอยู่บนโซฟาระหว่างพ่อกับแม่ ดวงตากลมเล็กกวาดมองไปรอบๆ“บ้านทวดดลกับทวดจันทร์ค่ะ เป็นบ้านที่คุณตาเกิดและโต ก่อนจะย้ายไปอยู่บ้านที่เชียงราย หม่าม้าเคยมาอยู่ตอนเรียนมหาลัย” นีราอธิบายให้ลูกสาวฟัง“เดวาเคยเห็นในรูป เดวาจำได้ บ้านหม่าม้าสวย อยู่บนภูเขา หม่าม้าเคยเล่าให้ฟัง อาปาก็เล่า เดวาอยากไปบ้านหม่าม้าที่เชียงรายค่ะ”“เดวาได้ไปแน่นอนค่ะ แต่เราต้อ

"บ้านคุณตาจริงๆ เหรอคะ" เด็กน้อยเดวาตาโตเมื่อรถเคลื่อนตัวมาจอดยังหน้าคฤหาสน์หรูที่ตั้งเด่นตระหง่านอยู่บนเนินเขา สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์โดยรอบซึ่งเป็นอาณาเขตของไร่จันทรัชได้อย่างสุดลูกหูลูกตา“จริงสิครับ”“คุณตาเป็นเจ้าของเชียงรายเหรอคะ” ทุกคนต่างเอ็นดูในคำถามใสซื่อของเดวา“ตาเป็นแค่เจ้าของไร่จันทรัชครับ”“เดวาอยากเป็นเจ้าของไร่จันทรัชบ้าง”“ได้สิ ถ้าเดวาต้องการ ตาให้เดวาได้อยู่แล้ว”“ไม่เอาดีกว่าค่ะ เดวาเป็นเจ้าของคนเดียวไม่ได้ ถ้าเดวามีน้องต้องแบ่งให้น้องด้วย”“รู้จักเผื่อแผ่” เอวาพูดด้วยน้ำเสียงเอ็นดูหลานสาวเป็นที่สุด“เรนพานีราเข้าไปพักข้างในก่อนดีกว่าลูก” จันทภาเป็นห่วงสุขภาพของหลานสาว กลัวว่านะเหนื่อยเกินไปกับการเดินทาง“ครับคุณย่า” เรนประคองนีราเข้าไปในบ้าน แม่บ้าน คนสวน ต่างเข้ามาช่วยกันยกกระเป๋าสัมภาระของผู้เป็นนาย“รุทธ์กับรุ้งเข้าบ้านก่อน แม่บ้านน่าจะจัดห้องหับให้เรียบร้อยแล้ว หรือว่าอยากเป็นส่วนตัวจะพักที่เรือนรับรองก็ได้นะ” ธนรัชเชื้อเชิญ บ้านหลังเดิมได้ถูกปรับปรุงเป็นเรือนรับรองญาติทั้งหลายเมื่อมาเที่ยวพักผ่อนที่นี่"พักที่นี่ก็ได้ครับ" ว่าแล้วก็พากันเข้าบ้าน แต่เด็กน้อย

หลังจากที่เดวาวิ่งหายออกมาจากบ้าน ทุกคนช่วยกันตามหาจ้าละหวั่น ด้วยความรวดเร็วทำให้ไม่รู้ว่าเดวาวิ่งหายไปในทิศทางใด หรือหลบซ้อนตัวอยู่มุมใดของบ้าน เดลสั่งให้คนงานช่วยกันตามหา จนกระทั่งเซน ผู้ช่วยและผู้จัดการโรงงานวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเซนกับธิวบังเอิญเจอเจ้านายตัวน้อยวิ่งร้องไห้มาตามทางขณะขับรถเอาเอกสารออเดอร์สินค้ามาให้ผู้เป็นนาย ทั้งสองรีบเข้าไปถามไถ่ เดวาร้องขอให้เขากับธิวพาไปยังฟาร์มม้า พอเขาบอกว่าขออนุญาตเจ้านายอย่างเดลก่อน คนตัวเล็กก็ยิ่งร้องไห้ เซนจึงให้ธิวขับรถไปส่งเจ้านายตัวน้อยตามต้องการ แล้วตนก็วิ่งมาแจ้งให้ทุกคนทราบ พากันรีบตามไปทันที“ดาอัน เดวาจะทำไงดี เดวาเลือกไม่ได้ เดวาอยากอยู่กับทุกคน อยากอยู่กับดาอันด้วย ทำไมเดวาต้องเลือก ทำไมอยู่ด้วยกันไม่ได้” ร่างเล็กซบใบหน้ากับลำตัวของดาอัน เจ้าลูกม้าแคระ เสียงร้องไห้ดังสะอื้นอย่างน่าสงสาร เจ้าดาอันก็เหมือนรู้ว่านายน้อยของมันกำลังเสียใจ จึงนอนนิ่ง ใช้ขาข้างหนึ่งวางบนกายเล็กราวกับกำลังปลอบโยน“โธ่เดวาลูก” ภาพตรงหน้าทำเอาพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย บรรดาลุง และน้า ต่างสะท้อนในอก“เดวา” นีราค่อยๆ ยื่นมือไปสัมผัสลูกน้อย“หม่าม้า ทำไมถึงอยู่ก

“ดาอันตามพี่เดวามา” เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งอยู่ในสวนดอกกุหลาบสีน้ำเงิน มีเจ้าลูกม้าแคระวิ่งตาม สวนกุหลาบที่เดลให้ปลูกไว้ตั้งแต่นีราเรียนปีหนึ่ง เขาลองผิดลองถูกอยู่หลายปีกว่าจะได้ดอกกุหลาบสีน้ำเงินที่งาม และสวยสดอย่างทุกวันนี้ ทั้งหมดทั้งมวลก็เพื่อลูกสาวอันเป็นที่รัก“เดวาระวังหนามกุหลาบนะลูก” ร่างเล็กบอบบางแต่ทว่าสูงเพรียวนั่งอยู่บนเสื่อในอ้อมกอดของสามี ตะโกนบอกลูกสาวที่วิ่งเล่นกับเจ้าลูกม้าแคระอย่างสนุกสนาน ดาอันกลายเป็นสัตว์เลี้ยงแสนรัก และเพื่อนเล่นของเดวา เจ้าลูกม้าแคระจะคอยวิ่งตามเจ้านายตัวน้อยไปทุกที่ในอาณาบริเวณของไร่จันทรัช“ค่ะหม่าม้า ดาอันมาตรงนี้ พี่เดวาสวยไหม” เดวาตอบคนเป็นแม่ เรียกเจ้าลูกม้าแคะให้มาหา ในขณะที่ตนเองค่อยๆ เด็ดดอกกุหลาบสีน้ำเงินขึ้นมาทัดหู“พี่เดวาทำให้ดาอันมั่งนะ จะได้สวยเหมือนกัน …ดาอันสวยไม่ได้ …อ๋อ พี่เดวานึกออกแล้ว ใช้อันนี้” เดวาเด็ดดอกกุหลาบสีน้ำเงินอีกดอกมาให้เจ้าดาอัน แต่ไม่สามารถทัดหูเจ้าลูกม้าแคระได้ คนตัวเล็กครุ่นคิดเพียงครู่ก็คิดออกว่าจะให้ดอกกุหลาบติดกับเจ้าดาอันอย่างไร เดวาดึงกิ๊ฟติดผมของตนเองออกมา แล้วเอาดอกกุหลาบติดกับขนแผงคอของเจ้าดาอัน“สวยแล้