All Chapters of You're my sweetie. สุดที่รักของฉันคนเดียว : Chapter 31 - Chapter 40

"เรน" มือสั่นเทาของรุ้งพรายสัมผัสใบหน้าของลูกชายแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าจะสร้างความเจ็บปวดยิ่งขึ้นไปอีก"ทำไมต้องทำกันขนาดนี้" รุทธ์หันไปถามเอวาที่มารอทั้งคู่เพื่อกล่าวคำขอโทษ และรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด"เอวาเสียใจ และต้องขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยนะคะ หากพี่รุทธ์กับพี่รุ้งจะแจ้งความ ทางเราก็พร้อมยอมรับค่ะ""พี่ถามว่าทำไมต้องทำกันขนาดนี้""อย่างที่พี่รุทธ์ทราบ เฮียเดลรักและหวงนีรามาก บวกกับรู้ว่าทุกคนช่วยกันปิดบัง จึงทำให้.....""เรนผิดมากเลยหรือที่รักนีรา""ไม่เลยค่ะ เรนไม่ได้ผิดอะไรเลย ขอโทษค่ะ ขอโทษ" เอวาไม่รู้ว่าจะพูดคำไหนที่จะชดเชยเรื่องที่เกิดขึ้นนอกจากคำว่า...ขอโทษ"ให้เรนตื่นขึ้นมาก่อนค่อยว่ากันว่าจะเอายังไง ขอเราสองคนอยู่กับลูกตามลำพัง" รุ้งพรายเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของลูกชาย"ค่าใช้จ่ายทั้งหมดทางเราจะเป็นผู้รับผิดชอบให้ทั้งหมด...""ไม่จำเป็น ถ้าเรนอาการดีขึ้นเราจะพาเรนกลับไปรักษาตัวที่เกาหลี""ค่ะ เอวาต้องขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นอีกครั้ง ขอตัวค่ะ" อาชิโอบไหล่ของเอวาออกไปจากห้อง เอ่ยปลอบพร้อมให้กำลังใจน้องสาวที่ต้องออกตัวรับหน้าแทนสามีที่ยังคงเก็บตัวเงียบ

ประเทศสหรัฐอเมริกา ดินแดนอันกว้างใหญ่ ดินแดนแห่งเสรีภาพ สายตาของสามพี่น้องฝาแฝดจับจ้องอยู่ที่งานประติมากรรมโลหะสำริดที่หล่อขึ้นเป็นรูป เทพีลิเบอร์ตาส (Libertas) เทพีแห่งเสรีภาพของชาวโรมัน ของขวัญชิ้นใหญ่ที่ชาวฝรั่งเศสมอบให้แก่ชาวอเมริกัน เพื่อเฉลิมฉลองวันชาติครบรอบ 100 ปี ในวันที่ 4 กรกฎาคม 1886 เพื่อระลึกถึงความสัมพันธ์ของสหรัฐอเมริกาและฝรั่งเศสในยุคการปฏิวัติอเมริกัน แลนด์มาร์คของมหานครนิวยอร์ก"ปริญญาอีกแค่ใบเดียวเท่านั้น นีราก็จะได้โบยบินแล้วนะ" ศิราเอ่ยขึ้นอย่างปลอบใจขณะกอดคอน้องสาวฝาแฝดเช่นเดียวกับธารา"อีกตั้งห้าปีเลยนะเฮีย แต่ถึงได้มาแล้วก็ไม่รู้ว่านีราจะได้โบยบินอย่างที่เฮียว่าหรือเปล่า""ระดับพวกเราสี่ปีก็จบแล้ว" ธาราว่า"เฮียก็เว่อตลอด ตอนเรียนโทก็บอกจะจบภายในหนึ่งปี สุดท้ายก็สองปี มันไม่ง่ายเลยนะ""อดทนหน่อยนะ เฮียสองคนจะเรียนเป็นเพื่อนนีราเอง""ถึงแม้ปะป๊าจะโทรมาบอกให้เฮียสองคนหาเมียทุกวันก็เถอะ เฮียสองคนก็จะไม่ยอมมีเมียจนกว่าปะป๊าจะยอมให้นีรามีผัว""พูดกับน้องให้มันดีๆ หน่อย" ศิราตำหนิ"สามีจ้ะสามี ปะป๊ายอมให้นีรามีสามีเมื่อไร เฮียสองคนค่อยมีศรีภรรยา แม้หูจะชาเพราะปะป๊า

โซฟาที่นีรามักใช้เป็นที่นั่งเอกเขนกอ่านหนังสือ ทุกครั้งที่เธอนั่งจะสัมผัสได้ถึงความอุ่นนุ่มแสนสบาย แต่บัดนี้กำลังถูกใช้เป็นสถานที่ร่วมรัก"นีรา ลืมตาแล้วมองหน้าเฮีย มองตอนที่เฮียจะเข้าไปในตัวของนีรา" เรนโน้มใบหน้าเข้าใกล้ใบหูของแฟนสาวที่หลับตาปี๋หลังจากได้เห็นท่อนลำแข็งขึงของเขาแบบเต็มตา"อื้อ...""เขินเหรอ""ก็เพิ่งเคยเห็น" เมื่อก่อนนีราเห็นร่างกายอันสมบูรณ์แบบของเรนจนเป็นเรื่องปกติ กล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาเป็นลอนสวยแน่นหนัด แต่ทว่าส่วนนั้นกลับน่าตื่นกลัวมาก แถมเส้นเอ็นที่ปูดโปนยิ่งทำให้มันดูน่าหวาดหวั่น"เฮียจะอ่อนโยน นีราอย่าเกร็ง มองหน้าเฮียนะคนดี" เรนพรมจูบไปทั่วดวงหน้าแดงจัด ยากเกินไปที่จะควบคุมตัวเองไม่ให้สอดใส่แล้วกระแทกแรงๆ เขาอ่อนโยนอย่างที่รับปากไว้ ใช้เพียงส่วนปลายคอดหยักชิดที่ปากทาง วินาทีที่นีรายอมลืมตาขึ้นมาสบตากัน สะโพกสอบถึงค่อยกระแทกดันแก่นกายใหญ่เข้าไปทั้งหมดนีราสะดุ้งเฮือก ผวาขึ้นกอดรัดเรนไว้แน่น ใบหน้าสวยถูกฝังที่หัวไหล่แกร่ง หยาดน้ำใสไหลรินมาจากหางตา ก่อนที่มันจะถูกจูบซับให้แห้งเหือดไป กายบางปวดร้าว แต่เธอก็ไม่คิดจะกล่าวโทษคนที่ล้วงล้ำ มันเป็นความเจ็บปวดที่ปะปนม

"นั่นเขานึกว่ามาฮันนีมูนกันหรือยังไง" กราฟจงใจให้คู่รักที่คุยกันกระหนุงกระหนิงได้ยิน พอนีราชะโงกหน้ามามอง กราฟก็เบะปาก มองบนใส่อย่างหมั่นไส้"ซ้อมไว้ๆ" นีราส่งยิ้มระรื่นไปให้เพื่อน"เหม็นความรัก" กราฟว่า แต่แววตากลับยินดีที่เพื่อนอยู่ในห้วงของความสุขกับคนที่รัก เพราะเพื่อนทุกคนต่างก็ลุ้นให้ความรักของนีรากับเรนสมหวัง"กราฟนี่ก็ทำเป็นเด็กขี้อิจฉาไปได้" นุ๊กที่นั่งข้างเอ่ยว่ากระเซ้า"ก็อิจฉาน่ะสิ อิจฉา...ได้ยินไหมว่าอิจฉา นั่นก็อีกคู่ หมั่นไส้ๆ หมั่นไส้ได้ยินไหม" กราฟพาลไปถึงคู่ของเหมยกับโยที่กระหนุงกระหนิงไม่ต่างจากคู่ของนีรากับเรน"ขี้อิจฉาจริงๆ เลย""เจ้าประคุณ ทริปนี้ลูกขอให้เจอเนื้อคู่ฝรั่งหล่อๆ ล่ำๆ ใหญ่ๆ นะเจ้าค่ะ ลูกอยากมีสามีฝรั่ง อยากมีๆ หนูอยากมีผัว เอ้ย...สามีค่ะสามี หนูอยากมีสามี" กราฟพนมมือยกขึ้นท่วมหัว ใส่จริตจะกร้านเข้าไปเต็มที่ เป็นสีสันของทริป เรียกรอยยิ้มขบขันจากทุกคน"จะเอาใหญ่ๆ น่ะไหวเหรอ""นี่กราฟฟี่ค่ะ เล็กๆ ไม่ ต้องใหญ่ๆ เท่านั้น จับมือค่ะ" กราฟยื่นมือไปตรงหน้านุ๊ก"จับทำไม""ทริปนี้เราจะมีสามีด้วยกัน""นุ๊กไม่เอากับกราฟด้วยหรอก""ไม่ได้ ผิวสีน้ำผึ้งแบบนุ๊กเนี่ยสเ

ลูกแก้วสีสวยกระเด้งกระดอนไปบนพื้นของสนามบิน เท้าเล็กๆ วิ่งตามอย่างไม่ลดละ ร่างสูงของชายวัยกลางคนคว้าลูกแก้วนั้นมาอยู่ในมือ"ลูกแก้วสวยจัง ของหนูเหรอครับ" เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างใจดี จับลูกแก้วด้วยปลายนิ้วชี้กับนิ้วโป้งขึ้นมาเชยชม มีดอกกุหลาบสีน้ำเงินแสนสวยอยู่ในลูกแก้ว"ใช่ค่ะ ของเดวา""เดวา ชื่อน่ารักจัง""หม่าม้าตั้งให้ค่ะ""แสดงว่าเดวาต้องน่ารักเหมือนหม่าม้าแน่ๆ เลย ใช่ไหมครับ""อาปาก็บอกว่าเดวาน่ายักเหมืองหม่าม้าค่ะ อาปาบอกหม่าม้าฉวย เดวาฉวยเหมืองหม่าม้า" เสียงใสเจื้อยแจ้ว แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสงสัย จ้องหน้าชายวัยกลางคนตรงหน้าที่ยิ้มให้ตัวเอง เอียงคอน้อยๆ อย่างพิจารณา เดวารู้สึกว่าตัวเองเคยเจอผู้ชายคนนี้มาก่อน แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก"เฮีย ทำอะไรอยู่ แล้วนี่..." เอวาเดินกลับมาหาคนเป็นสามี ที่จู่ๆ ก็หยุดคุยอยู่กับเด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารักน่าชัง"นี่ลูกแก้วของเดวา" เดลยื่นลูกแก้วคืนเด็กน้อยตรงหน้า"คุณหนู อาปารออยู่ค่ะ" หวาน พี่เลี้ยงที่วิ่งตามมาด้วยเอ่ยขึ้น"ค่ะพี่หวาง เดวาต้องไปหาอาปาแย้วค่ะ ขอบคุงนะคะที่ช่วยเก็บยูกแก้วให้เดวา" เดวาพนมมือด้วยท่วงท่านอบน้อมสวยงามอย่างไทยแท้ ด้