All Chapters of ปรากฏว่าเผลอรัก: Chapter 21 - Chapter 30

​“ไหนๆ ขอคุณพ่อหอมหน่อย”คมธรณ์เอ่ยกับเด็กชายตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมอกภรรยา เจ้าตัวเล็กมองคุณพ่อตาแป๋ว เจ้าหนูน้ำหนึ่งอายุได้เจ็ดเดือนแล้ว อยู่ในวัยกำลังน่าฟัด ส่งเสียงอ้อแอ้ตอบเหมือนรู้ความ ​จมูกคุณพ่อกดที่แก้มยุ้ย กระหม่อม แล้วเลยไถลไปหอมแก้มภรรยา น้ำขิงทำตาโตใส่สามี คมธรณ์หัวเราะเบาๆ พลางกระซิบข้างหูเมียสาวน้อยของตน​“ไหนๆ ขอคุณสามีหอมตรงนั้นของคุณภรรยาได้ไหมครับ”​ตรงนั้นน่ะ รู้กันว่าตรงไหน...​น้ำขิงตีแขนเขาเบาๆ แล้วหน้าแดงก่ำ พลางกระซิบดุๆ ​“พี่ธรณ์...อย่ามาหื่นแต่เช้านะคะ เมื่อคืนก็...”พูดเองก็เขินเอง ตั้งแต่ทำความเข้าใจกันไปแล้วกับเขา ก็ทำรักกันไม่ขาด เธอและคมธรณ์มาพบกับเพราะปรากฏ เป็นตัวสื่อรัก และทำให้อดีตหนุ่มแบดอย่างคมธรณ์กลายเป็นคุณพ่อคุณสามีที่ดีในปัจจุบัน​“เมื่อคืนก็ส่วนเมื่อคืนสิ ตอนนี้ก็ส่วนตอนนี้” ทำเสียงทุ้มกรุ้มกริ่ม น้ำขิงค้อนให้เขาแล้วอุ้มตาหนูเดินออกมาข้างนอก ห้องของเขานอนด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูก น้ำขิงเลี้ยงลูกด้วยตนเองไม่มีพี่เลี้ยง มีป้าสมรและคุณจิตราช่วยดูแลบ้าง เพราะน้ำขิงอยากเลี้ยงตาหนูด้วยตัวเอง​เธอเป็นเมียเป็นแม่ที่ดีแม้จะยังอายุน้อย​เขาเลยกลายเป็นคนมีเ

นิโคลีนมองสบตากับผู้หญิงไทยที่ตัวเล็กเพรียว สวมสูทกางเกงสีดำ ที่กำลังยืนนั่งเผชิญหน้ากับเธอเพียงลำพัง​นิโคลีนปล่อยผมตามสบาย หน้าไม่แต่ง ใส่เสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์สีชมพูแปร๋น และรองเท้าแตะในบ้าน ขณะที่อีกฝ่ายแต่งตัวด้วยชุดสูทเรียบร้อย เรือนผมยาวมัดไว้เป็นหางม้า แต่งหน้าอย่างประณีต ลิปสติกสีแดงก่ำนั่น ทำให้เธอดูสวย คลาสสิก น่าค้นหา และเซ็กซี่ปนมีอำนาจ​สองสาวขออนุญาตคุยกันตามลำพัง หลังจากที่คมธรณ์แอบพามทินาไปอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ฟัง และลากหมอทิวาไปดึงหู ข้อหาปิดความลับไม่มิด มทินาก็ได้เผชิญหน้ากับนิโคลีนผู้หญิงที่อ้างว่ามีเรื่องร้อนจะคุยกับปรากฏ​เธอลดตาลงต่ำนิดหนึ่งบริเวณหน้าท้องของสาวอเมริกันคนนี้ ก่อนจะช้อนขึ้นมองหน้าเจ้าหล่อน แล้วยิ้มหวานส่งให้ พร้อมกับเอ่ยแนะนำตัว​“สวัสดีค่ะ ฉันเป็นคู่หมั้นของคุณปรากฏ...”เธอยกมือขึ้นโชว์ แหวนเพชรเม็ดเดี่ยวบนนิ้วนางข้างซ้ายอย่างเจตนา​“ธุระที่คุณอยากคุยกับเขา คุยกับฉันได้เลย”​“อ้อ...ดีเหมือนกัน ฉันอยากจะบอกคุณว่า คู่หมั้นของคุณน่ะมีคืนวันดีๆ กับฉันมาก่อนคุณ และเขาก็ได้ทิ้ง...”​“คงจะดีไม่พอมั้งคะ เขาถึงได้ทิ้งมา เขาก็มักจะชอบทำแบบนั้นบ่อยๆ น่ะค่ะ”

โค้งสุดท้ายนับถอยหลังวันเลือกตั้ง...​​ที่โรงงานของดรุณทองวันนี้ ได้เปิดการรับตรวจรักษาโรคฟรี ติดป้ายไวนิลไว้ที่หน้าโรงงาน รู้ๆ กันว่าเจ้าภาพงานนี้คือคุณชา ดรุณทอง ปรากฏนั้นก็ได้โอกาสแจกเอกสารแนะนำตัว และมาพูดคุยกับชาวบ้าน ถ้ามีคนฟ้อง กกต. ก็อาจจะโดนได้ แต่น่ะ หลิ่วตาลงซักข้าง ไม่มีคนร้องเรียนก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปรากฏไม่ได้แจกเงิน แต่ให้ในรูปแบบอื่น ส่วนคนออกเงินคือปู่ของเขา ไม่ใช่เขาสักหน่อย​แล้วก็เป็นโครงการที่เขาคิดไว้ว่าจะทำสามเดือนครั้ง ดีลกับหมอทิวาไว้แล้ว เป็นการช่วยชาวบ้านที่อาจจะไม่มีเวลาไปโรงพยาบาล ไม่มีเงินค่าเดินทาง ไม่มีเงินรักษา ในกรณีที่เป็นคนไข้โรคร้ายแรงและไม่มีเงินเขายินดีช่วยให้เข้าสู่ระบบของการรักษาอย่างเต็มที่ เงินของดรุณทองกันงบไว้มาช่วยดูแลสังคม ปู่คงไม่ว่า...​เปลี่ยนรางวัลจากรถหรูที่ปู่เอ่ยปากว่าจะซื้อให้ เอามาทำแบบนี้ดีกว่า เขาคิดไว้ในใจ ปรากฏได้มาตลอดชีวิต ถึงเวลาที่เขาควรจะให้บ้าง การได้ออกหาเสียงคลุกคลีกับคนยากจน คนหลายระดับชั้น เรียนรู้ถึงปัญหาต่างๆ ของบ้านเกิด มันก็ทำให้เขารู้สึกว่า เขาอยากทำให้มันดีขึ้น ถ้าเขาไม่ทำ รุ่นลูกรุ่นหลานจะอยู่ในสังคมแบบไหน ย

วันนี้การตรวจรักษานอกสถานที่เป็นไปได้ด้วยดี เหมือนเมื่อวาน มีคนไข้มาตรวจตกค้างอีกเกือบห้าสิบคน หมอทิวาทำงานแบบชิลๆเพราะปรกติแล้วเขารับมือหนักกว่านี้มาก มีคนไข้ที่เจ็บป่วยเล็กน้อย และบางคนมีแนวโน้มว่าจะเป็นโรคประจำตัวเจ็บป่วยเรื้อรัง เพราะไม่เคยได้รับการรักษามาก่อน ทางมทินาก็ติดต่อประสานงาน ส่งต่อไปยังสาธารณสุขของตำบล ได้ช่วยจัดการติดตามผลการรักษาต่อไป และส่งเจ้าหน้าที่ไปดูแล​มีซองใส่เป็นค่ารถ ค่าน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ให้เจ้าหน้าที่ เพราะเห็นใจว่าทำงานเงินเดือนไม่มากมายอะไร ให้เคสแบบนี้ไปก็ควรจะให้สินน้ำใจไปด้วย เป็นกำลังใจให้กับคนทำงาน ซึ่งเงินตรงนี้ทางดรุณทองก็ให้เป็นประจำอยู่แล้วเพื่อคนทำงาน​ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าทุกวันนี้ คนเราชีวิตขับเคลื่อนด้วยเงิน พวกเขาจึงซัปพอร์ตตรงนี้ให้กับคนทำงาน เพราะถือว่ามีกำลัง มีแต่อุดมการณ์ก็ไม่มีกินนะบางที คนมีอุดมการณ์จะได้ไม่ท้อและมีกิน​วันนี้มีแขกพิเศษมาเพิ่มเติมตอนที่ช่วยดูแลชาวบ้าน นายตำรวจหนุ่มหล่อเสียด้วย และที่สำคัญ มทินาไปยืนคุยกับหมอนั่นเป็นนานสองนาน หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส น้องแต่งตัวเหมือนทุกวันยามออกสนามเคียงคู่เขา คือเสื้อโปโลสีน้ำฟ้า สีของทีมงา

​มทินาและปรากฏ ได้เพียงส่งสายตาให้กันและกัน พวกเขาถูกจับมาขังไว้ในห้องเล็กๆ ในบ้านร้างแห่งหนึ่ง เสียงของคนที่จับพวกเขามา ตอนนี้กำลังทะเลาะทุ่มเถียงกันอยู่ข้างนอก พวกมันไม่สนใจว่าใครจะได้ยิน เพราะที่นี่ไม่มีคนอื่น นอกจากพวกมัน ส่วนเหยื่อน่ะเหรอ ได้ยินก็ได้ยินไป เดี๋ยวก็ได้ตั๋วไปทัวร์นรกแล้ว​ปรากฏนั้น นึกดีใจที่สิ่งที่พวกมันใช้มัดแขนเขาไพล่หลังตอนนี้คือสายเคเบิลไทร์ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างน้อยนิ้วของเขาก็ยังเคลื่อนได้ เขานึกดีใจที่ยังใส่แหวนที่คาร์ลให้ไว้ติดนิ้วที่นิ้วกลาง มือขวาที่เขาถนัด เขานิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อกำลังพยายามทำอะไรบางอย่าง​ให้ตายมันไม่ง่ายเลย ​ตาเขามองจ้องมทินาไม่วางตา พวกเขาถูกมัดปากไว้ มัดมือและเท้า ตาของเขามองไปยังหน้าต่างที่เปิดโล่งทิ้งไว้ ในห้องมืดและเงียบกริบ มองเห็นเงาสะท้อนของสายตากันและกันได้เพียงเท่านั้น คืนนี้คืนเดือนมืด เหมือนเป็นฤกษ์โจร​“มึงทำตามกูบอก ไอ้พล”​“ผะ ผม กลัว”​“จนถึงป่านนี้แล้วมึงจะกลัวอะไรวะ ทำงานนี้มึงได้ปลดหนี้ แล้วก็ได้เงินขวัญถุงไว้ใช้ตอนออกคุกอีกล้านหนึ่ง ชีวิตนี้เงินล้านหนึ่งมึงคิดว่าจะหาได้ไหม มึงคิดถึงเมียมึง ลูกมึง แล้วก็แม่ที่ขาพ