Todos los capítulos de ปรากฏว่าเผลอรัก: Capítulo 1 - Capítulo 10

ปรากฏลงมาในชุดเสื้อยืด กางเกงยีน สวมทับด้วยแจ็กเก็ตยีนสีเดียวกับกางเกง แถมด้วยรองเท้าบูท เทเรซ่านั้น อยู่ในชุดเสื้อยืดของเขาที่กลายเป็นชุดโอเวอร์ไซซ์ของหล่อน ภายใต้เสื้อผ้านั้น มีเพียงกางเกงในจีสตริงสวมอยู่ และใส่เพียงถุงเท้าเขาเดินก้าวฉับๆ หน้าเชิดแบบหนุ่มมั่น จริงๆ อยากจะสวมสูทหรูๆ ลงมารับเจ้าหล่อน แต่ก็จนใจเพราะไม่มีสูท นี่คือชุดที่ดีที่สุดในตอนนี้ หึ...มันคือยีนของหลุยส์ วิตตอง เลยนะ คนไทยกับแบรนด์เนม ใครใส่ก็ถูกมองว่ารวย เขามั่นใจว่ายัยเป็ดนั่น ก็ต้องมองว่าเขาอยู่ดีไม่มีอด รวยด้วย ที่มาชุบตัวที่นี่ อยากจะยืมเงินไอ้คาร์ลมาเข้าแบงก์ให้หล่อนดู อวด ว่าเขามามีอาชีพดีๆ เริดๆ เป็นยูทูปเบอร์ล้านซัพ (ยืมซัพไอ้คาร์ลมา) ยอดวิวเป็นสิบล้าน (ยืมวิวไอ้คาร์ลมา) และกำลังเรียน มีเมีย (ชั่วคราว) สวยเซ็กซี่เหมือนมาริลีน มอนโร แค่นี้หล่อนก็จะขี่ม้าสามศอกไปบอกพ่อกับแม่ ว่าเขามีความเป็นอยู่ดีๆ ไม่ต้องมาตามหรอก เขาไม่กลับ และหล่อนน่ะ ก็ควรจะสำนึก ว่าไม่มีทางได้เขาเป็นผัวพอถึงห้องโถงรับแขกของบ้าน ที่คาร์ลกำลังนั่งจ้องผู้หญิงคนหน้าด้วยสายตาเยิ้มหยาด เขาก็ทำคอแข็ง หล่อนหันขวับมาในทันที ยัยเป็ด! เขาไม่เจอ

“ไอ้แป๋ง”​“ไอ้ธรณ์” เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตน เขาก็หันไปโบกมือให้ ปรากฏกำลังนั่งหงอยอยู่ในร้านคาเฟ่หน้าโรงพยาบาล เพราะเขาทำใจเข้าไปในห้องผู้ป่วยเพื่อเยี่ยมพอกับแม่ไม่ได้ เลยมานั่งปักหลักที่นี่คอยฟังข่าวห่างๆ แทน​ยิ่งฟังยิ่งดูยิ่งหดหู่และไร้ประโยชน์​และที่สำคัญสายตาของ ยัยเป็ด ที่มองมามันทำให้ต่อมสำนึกผิดของเขาโตขึ้นทุกที จนแทบจะระเบิดตูม​เขาร้องไห้ทำตัวอ่อนแอต่อหน้ายัยเป็ดไม่รู้กี่หนแล้ว สำหรับปรากฏมันไม่คูลเอาเสียเลย ​แต่พอเพื่อนรักเพื่อนซี้ ลูกพี่ลูกน้องมาปรากฏตัวตรงหน้า ต่อมสำนึกผิดของเขาก็แตก เขาโผเข้ากอดคมธรณ์แล้วก็เริ่มพร่ำ ก่อนจะปล่อยโฮ​“ไอ้แป๋งเอ๊ย ร้องไห้เหมือนหมาเลยนะมึง” ทั้งปลอบทั้งด่าไปในคราเดียว แต่เพื่อนน่าจะโดนมาเยอะแล้ว เขาเลยตบบ่ามันเบาๆ ปรากฏเช็ดน้ำหูน้ำตา พลางบ่นงึมงำ​“พ่อมึงไม่อยู่ในภาวะใกล้เป็นใกล้ตายแบบกูนี่”​“แต่แม่กูตายไปแล้วไอ้แป๋ง”คนพาลสะดุ้ง คิดขึ้นได้ จึงเงยหน้าขึ้นมองสบตาเพื่อน เขาเห็นแต่แววตาเห็นใจอยู่ในนั้น เขาจึงนั่งหงอยยิ่งกว่าเดิม​“กูขอโทษ กู...เครียดมาก”​“กูเข้าใจ มึงกินอะไรบ้างหรือเปล่า? รีสักแบนไหม?”คำถามนั้นทำให้ปรากฏมองเพื่อนอย่า

"จะให้ผูกดวง" หลวงปู่ถามเสียงดังฟังชัดแจ๋ว เล่นเอาคนสองคนถึงกับมองสบตากัน ส่วนย่าเพ็ญยิ้มกว้างพนมมือแต้ แล้วเอ่ยรับ"เจ้าค่ะ ผูกแน่นๆ ไปเลยนะเจ้าคะ" "หึๆ" หลวงปู่หัวเราะ ก่อนจะยกชาขึ้นจิบ ถามวันเดือนปีของทั้งคู่ มทินาหน้าซีดแล้วหนึ่ง ส่วนปรากฏนั้นยังเก็บอาการ แต่ปากนี่มาเต็ม ปากเบะออกอย่างไม่พอใจหลวงปู่ไม่ยักกะเอาสมุดมาจด มาโยงเหมือนทุกหน เพียงแค่หลับตาเพียงครู่ เอานิ้วมาแตะกันแบบนับทดเลขไปมา เงียบไปราวนาที ก็เอ่ยออกมา"ไม่ต้องผูกหรอก""เอ้า ทำไมหรือเจ้าคะ" หนนี้ย่าเพ็ญหน้าเสีย ส่วนหลวงปู่นั้นหัวเราะดังลั่น"เดี๋ยวไอ้หลานรักของโยมน่ะ มันก็หาเรื่องผูกเองนั่นแหละ ผูกปมตายด้วยนะ เหมือนเจ้ากรรมนายเวร" พูดเอง เข้าใจเอง ขำเองเสร็จ ทิ้งให้คนทั้งสามงงงวยแล้วมองกันตาปริบๆ "หลวงปู่คะ"ย่าเพ็ญยังคงปุจฉา ก่อนจะกลับ ขณะที่เด็กทั้งสองพากันโล่ง ที่หลวงปู่ไม่ผูกดวงให้ มทินาขอตัวไปคุยงาน ส่วนปรากฏขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เปิดโอกาสให้ย่าเพ็ญได้ซักกับหลวงปู่ว่าทำไมไม่ทำให้"ว่าไง""ทำไมไม่ผูกดวงให้ล่ะเจ้าคะ เค้าไม่ใช่เนื้อคู่กันเหรอ?""วันเดือนปี ตกฟากอะไรๆ มันก็สมพงษ์กันดีแล้วจะผูกทำไม รอแค่ใจมันผูกกั

​“นี่ฉันจะต้องเดินไปอีกถึงเมื่อไหร่” เสียงบ่นดังขึ้นเบาๆ ไม่กล้าบ่นดัง เพราะตอนนี้เขาโดนปู่ตัดเงินไปแล้วสามพัน...​ใครจะไปรู้ว่าพอมาถึงกะจะออกฤทธิ์สักหน่อย คุณชากลับนั่งเด่นเป็นสง่าอยู่หัวโต๊ะ แล้วก็มีเอกสารให้เขาปึกหนึ่งไปอ่าน แล้วมาสอบ นี่มันโรงเรียนกวดวิชาว่าด้วยการเป็นนักการเมืองหรือ?​พอตกบ่ายกินข้าวกินปลาเสร็จ เขาก็ต้องมาเดินแจกใบปลิว แจกยิ้ม แนะนำตัวกับชาวบ้าน เดินจนเมื่อย จนเหงื่อซึม เผลอบ่นไปนิดเดียว ปู่หันขวับมาพร้อมกับบอกว่าตัดเงินเขา อะไรอะ...ปู่ครับทำแบบนี้กับผมได้ไง นี่ป๋องแป๋งหลานรักนะ​เถียงมาก หน้างอมาก แทนที่จะโดนพันเดียว ปู่ตัดเบิ้ลเป็นสามพัน​ปู่ใจร้ายมาก​เขาไลน์ไปฟ้องย่า ที่ปรกติมักจะเข้าข้างเขา และสามารถทำให้ปู่ทำตามใจเขาได้ งวดนี้ย่ากลับตอบมาว่า​ย่างดออกความเห็น และงดโอนเงินให้จ้ะ ป๋องแป๋ง​โว้ย!​แอบไลน์ไปหายายผินก็ได้คำตอบเดียวกัน​ยายจะไม่ยุ่ง โชคดีนะหลาน แต่บ้านนี้มีข้าวกับเหล้าให้นะลูก แต่เงินไม่มี​คนเคยโดนตามใจ มาโดนขัดใจในวัยเกือบสามสิบก็ปรับตัวไม่ค่อยจะทัน เฮ้อ...​ทุกคนใจร้าย แม้กระทั่งยัยเป็ดที่เขาเคยแกล้งได้แกล้งดี แต่ตอนนี้ เจ้าหล่อนก็เถียงเขาฉอดๆ

ปรากฏหันมามองหญิงสาวที่นั่งทำหน้ายิ้มระรื่นข้างๆ ด้วยสายตาขุ่นๆ ​เมื่อคืนนี้ยัยเป็ดทำแสบ แสบมาก​กล้าดียังไงมาลักเด็กเอนเขาไปเป็นเพื่อนกินหมูกระทะ!​“วันนี้ปู่อาจจะไม่ได้ไปด้วยนะ มีนัดพาย่าเค้าไปเที่ยววัด”คุณชาเอ่ยเปรย หลังจากกินมื้อเช้ากับเด็กๆ เสร็จแล้ว ​“หนูจะพาคุณป๋องแป๋งไปตามแพลนเดิมนะคะ” มทินาว่า ปรากฏนั้นมองหน้าเธอด้วย ก่อนจะเม้มปาก คันปากยิบๆ อยากจะ...สักที แต่ติดที่ปู่ยังนั่งอยู่ เขามีเวลาชำระความกับเธอเรื่องลักของเขา!​ของสำคัญเสียด้วยเล่นเอาปรากฏที่ลงมาไม่เห็นเด็กเอนที่เรียกไว้ แถมแจงยังนอนกรนสนั่นไม่รู้เรื่องว่าทำของเขาหาย ลุกมางัวเงียปากน้ำลายแล้วมองเขาตาปรอย ก่อนจะบอกว่าไม่เห็นมีใครเลย ลุกหนีเขาไปนอน เงินสองร้อยจากจรไปจ้อย...ถ้าเป็นเมื่อก่อนไม่ว่าอะไรหรอกเงินแค่นั้น แต่ตอนนี้ เขากำลังขัดสนนี่สิ ห้าบาทสิบบาทมีค่าหมด ตั้งสองร้อยอะ ไอ้แจงนะไอ้แจง! ​พอสามทุ่มครึ่ง เขาก็ได้วีดีโอคลอมาจากเด็กเอนท์คนสวยที่พาเขาแข็ง บอกว่าน้องสาวขอซื้อเธอไปกินหมูกระทะเป็นเพื่อน ขณะที่เขากำลังอึ้งๆ มึนๆ ยัยเป็ดก็โผล่หน้ามา แล้วโบกมือให้เขา​​ถ้าโวยวายฟ้องคุณปู่นะคะ (มทินา)​นั่นคือข้อความที