All Chapters of ความเสียใจของทั้งครอบครัวในวันที่ฉันจากไป: Chapter 1 - Chapter 9

หลังจากที่ฉันตาย วิญญาณของฉันไม่ได้สลายไป ฉันล่องลอยเข้าไปในห้องนั่งเล่นใบหน้าของเอเลน่าซีดเผือด เกือบจะเป็นสีเทา และริมฝีปากของเธอไร้สีเค้กสามชั้นตั้งอยู่ตรงกลางโต๊ะอาหาร เคลือบด้วยครีมสีชมพู พร้อมข้อความ "สุขสันต์วันเกิด เจ้าหญิงตัวน้อย" เขียนอยู่ด้านบนแม่โอบแขนรอบไหล่ของเอเลน่าจากทางด้านหลัง คางของเธอเกยอยู่บนหัวของเอเลน่า พ่อนั่งอยู่ตรงข้ามกับพวกเธอ มือทั้งสองข้างขยำเส้นผมของตัวเอง นิ่งสนิทไม่ไหวติง"หนูคิดว่าเมื่อกี้ได้ยินเสียงเอ็มม่าร้องเรียกจากห้องใต้ดินค่ะ" เสียงของเอเลน่าแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "มีใครไปดูเธอหน่อยได้ไหมคะ"แม่ดึงเธอเข้ามาจำหลักแน่นขึ้น "ยัยนั่นไม่เป็นไรหรอก ลูกก็รู้ว่ายัยนั่นเป็นยังไง ทุกครั้งที่เป็นวันเกิดของลูก ยัยนั่นจะต้องเรียกร้องความสนใจตลอด ทุกครั้งเลย""แต่ถ้าเธอเป็นอะไรไปจริงๆ—""พอได้แล้ว" ในที่สุดพ่อก็พูดขึ้น น้ำเสียงของเขาต่ำและควบคุมอารมณ์ "วันนี้เป็นวันเกิดปีสุดท้ายของลูก จะไม่มีใครมาทำลายมันทั้งนั้น"เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ตอนที่พูดคำว่า "สุดท้าย"แม่ซุกใบหน้าลงกับเส้นผมของเอเลน่า และน้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลรินจากหางตาของเธอเอเลน่าไม่ได้พูดอะไ

เขานั่งคุกเข่าลงที่หน้าประตูห้องใต้ดิน และวางถ้วยข้าวต้มกับน้ำยาสมานแผลไว้เคียงข้างกันบนพื้น"เอ็มม่า"เขาใช้ข้อนิ้วเคาะประตูเบาๆ จนแทบไม่มีเสียง "แกปวดท้องใช่ไหม พ่อหายามาให้แล้ว ดื่มยานี่ก่อนหน่อยนะ แล้วค่อยกินข้าวต้ม"ฉันล่องลอยอยู่เหนือหัวของเขาประมาณครึ่งเมตร พลางก้มลงมองเขาช่วงไหล่ที่ค่อมลง เส้นผมสีขาวตรงขมับที่ต้องแสงไฟจากโถงทางเดิน เขาดูแก่ลงกว่าที่ฉันจำได้มากเหลือเกิน"พ่อคะ หนูอยู่ตรงนี้ หนูจากไปแล้ว เปิดประตูแล้วมองเข้าไปข้างในเถอะนะ ได้โปรด"เขาไม่ได้ยินเสียงฉันหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อไม่มีเสียงใดๆ ตอบกลับมาจากหลังประตู พ่อก็ถอนหายใจออกมา"เอาเถอะ อยากจะโกรธก็ตามใจแก" น้ำเสียงของเขาเริ่มแหบพร่า "พอพ้นวันพรุ่งนี้ไปแล้ว พ่อจะพาแกเข้าเมืองซิลเวอร์ลีฟไปกินบะหมี่ครีมเห็ดนะ ร้านใหม่ร้านนั้นที่แกบ่นอยากกินมาตั้งนานแล้วไง"หัวเข่าของเขาส่งเสียงลั่นตอนที่ยันตัวลุกขึ้น มือข้างหนึ่งเกาะผนังไว้ เขาเดินเลี้ยวตรงมุมทางเดินและหายลับไปฉันยังคงอยู่ตรงนั้น เฝ้ามองถ้วยข้าวต้มโอ๊ตน้ำผึ้งกับขวดยาเล็กๆ บนพื้น"ไม่เป็นไรหรอกค่ะพ่อ พ่อไม่มีวันได้พาหนูไปกินร้านนั้นแล้วล่ะ"โถงทาง

พ่อไม่ได้เดินเข้าไปข้างในเขายืนนิ่งอยู่ตรงประตู มือข้างหนึ่งเกาะกรอบประตูไว้แน่น ราวกับถูกตะปูตอกตรึงไว้กับพื้น แสงยามเช้าส่องเข้ามาจากทางด้านหลังของเขา ทอดเงาให้ทอดยาวและบางตาออกไป ในขณะที่ใบหน้าของเขายังคงจมอยู่ในความมืดมิด"มีอะไรเหรอ" แม่ยังคงโอบแขนรอบตัวเอเลน่าและยิ้มแย้มขณะชะโงกหน้าเข้ามาดู "เร็วเข้าสิ เรียกเอ็มม่าออกมา ให้แกมารับรู้ข่าวดีด้วยกัน—"แขนของพ่อขวางประตูเอาไว้ทันที "อย่าเข้ามานะ"รอยยิ้มของแม่ชะงักค้างอยู่บนใบหน้าเอเลน่าเบียดตัวหลุดออกจากอ้อมแขนของแม่และเขย่งเท้าเพื่อมองเข้าไปข้างใน แสงสว่างสลัวราง มีเพียงแสงที่เล็ดลอดผ่านช่องว่างของประตูและช่องระบายอากาศแคบๆ ด้านบน ซึ่งพอจะส่องให้เห็นพื้นหินเป็นหย่อมเล็กๆ และบนพื้นนั้น มีร่างของเด็กสาวคนหนึ่งนอนตะแคงอยู่"เอ็มม่า?"น้ำเสียงของเอเลน่ายังคงมีแววหัวเราะเจืออยู่ มันแผ่วเบาและระมัดระวัง "เลิกแกล้งหลับได้แล้วน่า ออกมาเถอะ คำสาปไม่ได้ผลล่ะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว"ร่างที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นหินไม่ไหวติง หน้าอกของเธอไม่ได้กระเพื่อมขึ้นลง ไม่มีแม้แต่เส้นผมสักเส้นที่ขยับเขยื้อนตามแรงหายใจรอยยิ้มค่อยๆ เลือนหายไปจากใบหน้าของเ

ลุงอัลดริกจากบ้านข้างๆ ได้ยินเสียงร้องไห้จึงผลักประตูที่ไม่ได้ล็อกไว้เข้ามาในมือของเขายังถือก้านโรสแมรี่สองสามก้านที่ตัดมาจากในสวน พลางชะโงกหน้ามองมาจากทางเข้า สิ่งแรกที่เขาเห็นคือสายรุ้งตกแต่งที่แขวนค้างไว้ครึ่งๆ กลางๆ กับลูกโป่งที่กระจายเกลื่อนพื้น จากนั้นก็เห็นผู้คนนอนกองรวมกันอยู่บนพื้นห้อง"เกิดอะไรขึ้นน่ะ"สายตาของเขากวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ฉันในอ้อมแขนของคุณตา สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความสับสนกลายเป็นแววตาที่แสดงความรับรู้เหมือนคนที่คาดเดาเรื่องราวไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว"โถ่ สุดท้ายยายหนูก็ไม่รอดสินะ"เขาหมุนหัวไปมาพลางลดเสียงต่ำ น้ำเสียงของเขามีแววเห็นใจเคลือบอยู่บางๆ ทับสิ่งซ่อนเร้นที่ดูสอดรู้สอดเห็นมากกว่า "ฉันเห็นบ้านพวกเธอเปิดไฟไว้ทั้งคืน ก็คิดอยู่ว่าคงจะอยู่เฝ้าไข้กัน เอเลน่านี่น่าสงสารจริงๆ อายุแค่สิบแปดปีเอง เวลาช่างสั้น—""ไม่ใช่เอเลน่า"พ่อเงยหน้าขึ้นมาจากพื้น ดวงตาแดงก่ำไปหมดสีหน้าของลุงอัลดริกชะงักค้าง เขาโน้มตัวเข้าพินิจดูใกล้ๆ แล้วจำใบหน้าในอ้อมแขนของคุณตาได้"เอ็มม่าเหรอ"เสียงของเขาอุทานลั่นจนก้านโรสแมรี่หลุดมือร่วงลงพื้น"เอ็มม่าเน

คุณตาอุ้มฉันกลับบ้าน ทีละก้าวๆ ลึกเข้าไปในผืนป่าฉันล่องลอยอยู่ข้างกายเขา เฝ้ามองใบหน้าด้านข้างของเขาดวงอาทิตย์จวนจะตกดินแล้ว และแสงแดดก็ส่องกระทบให้เห็นทุกริ้วรอยบนใบหน้าของเขา ริมฝีปากของเขาเม้มสนิท จนเห็นขากรรไกรแน่น สองแขนโอบรัดรอบผลึกวิญญาณไว้แน่น ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือไป มันจะแตกสลายลงเขาไม่ได้เดินเร็ว แต่เขาไม่เคยหยุดก้าวเดินเลยกว่าจะถึงบ้าน ท้องฟ้าก็มืดมิดลงโดยสมบูรณ์ลานบ้านของคุณตามีขนาดเล็ก มีเพียงรั้วหินเตี้ยๆ และประตูไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามบานพับยามที่เขาผลักเปิดเข้าไป ข้างในบ้านไม่มีแสงไฟเลย เขาคลำหากล่องไม้ขีดและต้องจุดอยู่ถึงสามครั้งกว่าไฟจะติด เพราะมือของเขาสั่นเทาเหลือเกินเทียนไขสีขาวเล่มเล็กเหลืออยู่ครึ่งเล่มตรงขอบหน้าต่างห้องครัว ไส้เทียนเคยถูกเผาไปแล้วครั้งหนึ่ง เปลวไฟริบหรี่และไม่สว่างพอที่จะส่องทั่วทั้งห้อง มันทำได้เพียงให้แสงสว่างหย่อมเล็กๆ บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงกลางเท่านั้นคุณตาวางผลึกวิญญาณไว้ตรงกลางโต๊ะ จากนั้นก็เปิดตู้กับข้าว in ห้องครัวและหยิบถ้วยดินเผาที่มีรอยบิ่นใบหนึ่งออกมา รินน้ำใส่ลงไปครึ่งถ้วย แล้ววางไว้ข้างหน้าผลึกวิญญาณ