جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ค่ำนี้เป็นคืนแรกหลังจากผ่านมาหลายวันที่ละมุนไม่ได้กลิ่นกายหอมที่คุ้นเคยเธอสะดุ้งตื่นหันมองซ้ายมือที่นอนว่างเปล่าไร้คนมานอนแซะอ้อนเหมือนก่อน หน้าสวยสลดถอนหายใจยาวคิดถึงเขาจนเก็บไปฝันหลอกตัวเองว่าได้กลิ่นกายหอมของเขาทั้งที่ไม่มีจริง ร่างบางเขยิบนอนตะแคงหาลูกจะห่มผ้าให้เพราะลูกชอบถีบออกแต่ต้องชะงักเมื่อเห็นคนที่คิดถึงนอนกอดลูกอยู่ตรงข้ามกับเธอ ริมฝีปากบางสั่นระริกน้ำตารื้นทั้งที่ไม่อยากร้องไห้ดีใจและเสียใจในคราวเดียวกัน“หายหน้าไปเลยนะคะ”“เธออยากพักสามวันนี่” เสียงทุ้มเรียบเฉยนอนมองหญิงสาวหน้าบึ้งตาแดงก่ำน้ำตาไหล“นี่มันห้าวันแล้วค่ะ ไม่มีอะไรกันก็มาเล่นกับลูกมาเจอหน้ากันบ้างก็ได้”“เราไม่ได้อยู่กันแบบครอบครัวที่ต้องอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา” คำพูดเตือนสติของเขาทำให้ละมุนนิ่งอึ้งตื่นจากการหลอกตัวเองว่าสำคัญก่อนจะแค่นหัวเราะเยาะตัวเองในลำคอ“อ๋อ ลืมไปว่าเราอยู่กันเพราะผลประโยชน์ อยากก็มาหาพอหายอยากก็แยกย้าย”“ฉันให้เครื่องเพชรเธอทุกครั้งไม่เคยเอาเปรียบ”“ค่ะ ค่าต

ห้องโถงใหญ่กลางคฤหาสน์ คนรับใช้นำแก้วน้ำดื่มใส่ถาดตรงมาต้อนรับแขก วินนี่ขมวดคิ้วเหล่มองแก้วน้ำดื่มในถาด“น้ำแร่หรือเปล่า?”“น้ำจากเครื่องกรองน้ำค่ะ”“ฉันดื่มน้ำแร่อุณหภูมิห้อง ไปเปลี่ยนมาใหม่” วินนี่โบกมือไล่คนรับใช้ไปอย่างอารมณ์เสียก่อนจะย่างกรายเดินมองรอบคฤหาสน์หลังใหญ่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงหรูหราทุกตารางนิ้วพลางนึกไปว่าอีแก่เจ้าของที่นี่ตายเมื่อไหร่เธอจะเป็นคุณนายอยู่ในคฤหาสน์หรูมีคนรับใช้อำนวยความสะดวกให้มากมาย อธิกรวิ่งเล่นวนไปมากับนุ่มแล้วเซล้มมาโดนขาของวินนี่ก่อนจะลุกยืนยกมือไหว้ขอโทษ วินนี่รีบก้มดูขากลัวเป็นรอยฟกช้ำอย่างหงุดหงิดทำหน้าดุจ้องอธิกรตาเขม็ง“ตักตวงความสุขตอนนี้ไว้ให้เยอะ ๆ นะไอ้เด็กบ้า อีกหน่อยพ่อเธอมีลูกใหม่กับฉันเธอได้เป็นหมาหัวเน่าแน่”“ไม่มีลูกใหม่” เด็กชายช้อนตามองหน้าเริ่มเสียทั้งที่ไม่รู้ว่าลูกใหม่หรือหมาหัวเน่าคืออะไรแต่กลัวหน้าตาดุ ๆ ของวินนี่กำลังโน้มลงมาใกล้“มีสิ ลูกฉันไง!”“ไม่มี” อธิกรหน้าแดงเบะปากจะร้องไห้นุ่มรีบเข้าไปกอดปลอบไม่กล้าพูดว่าวินนี่เลยจะพาคุณหนูไปเล่นที่อื่น“หมาหัวเน่า ๆ ยี้เหม็น...” วินนี่เบะปากเอาปลายนิ้วยันไหล่เด็กชายทำท่

   ห้องนั่งเล่นของอธิกร   ละมุนนั่งมองลูกกำลังเล่นของเล่นหน้าสวยหม่นหมองยังเศร้าจากการถูกพสุธรตัดเยื่อใยทั้งที่ก่อนหน้าเขาแสนดีและห่วงใยจนเผลอคิดว่าตัวเองสำคัญที่ไหนได้เมื่อคนที่เขาเฝ้ารอคอยกลับมาเธอก็กลายเป็นของไร้ค่าในชั่วพริบตา   คุณหญิงย่าให้คนรับใช้นำดอกไม้หลากหลายพันธุ์เข้ามาในห้องนั่งเล่นของเหลนแล้วให้คนรับใช้ออกไปจากห้องให้หมด ไม่นานนักอธิกรขยี้ตาง่วงนอนละมุนเลยพาไปนอนในเบาะกั้นกล่อมให้ลูกนอนหลับ คุณหญิงย่าเหล่มองละมุนหน้าเศร้าแล้วสงสารเห็นใจที่เกิดเรื่องแบบนี้เพราะหลานชายตัวร้ายของท่านเอง“ละมุนมาช่วยย่าจัดดอกไม้หน่อยสิ”“ค่ะ” ละมุนหันมาตอบรับค่อย ๆ คลานมานั่งข้างโต๊ะรับแขกหยิบจับดอกไม้เอื่อย ๆ จากปกติกระฉับกระเฉงเรื่องจัดดอกไม้เป็นงานถนัดของละมุน คุณหญิงย่าเอื้อมมือจับมือของละมุนที่จับก้านดอกลิลลี่สีขาวไว้ในมือละมุนชำเลืองมองดวงตากลมโตเคยบ้องแบ้วมีแต่ความเศร้าจนคุณหญิงย่าใจหาย“ย่าเคยสูญเสียสามีและลูกชายที่เป็นดั่งหัวใจไปจนย่าคิดว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกไม่ได้แต

คืนวันนั้น   ละมุนเอนพิงหัวเตียงนั่งเขี่ยโทรศัพท์มือถือไถดูในโซเชียลเห็นภาพงานแต่งงานของพสุธรกับวินนี่ช่างอบอวลไปด้วยรอยยิ้มและความสุขจนน่าอิจฉา นิ้วเรียวเกลี่ยใบหน้าของชายที่เธอรักด้วยความคิดถึงหยดน้ำตาร่วงหล่นบนหน้าจอโทรศัพท์บดบังใบหน้าของพสุธรให้เลือนราง มือเรียวหยิบรูปถ่ายตอนเธอสวมชุดแต่งงานถ่ายรูปกับพสุธรเพื่อทำโปรไฟล์ไปยื่นทำเด็กหลอดแก้ว สีหน้าของเขาเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกไร้รอยยิ้มของความสุขส่วนเธอเป็นเจ้าสาวที่สีหน้าแววตาหมองเศร้าแม้ยิ้มอ่อน ๆ เพราะรู้ดีว่าเป็นแค่คนอุ้มบุญไม่มีสิทธิ์เป็นไปได้มากกว่านั้นเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังลอดออกมาจากมือเรียวที่พยายามปิดปากตัวเองร้องไห้ไม่อยากรบกวนการนอนของลูก ภาพความผูกพันความรักที่มีต่อเขาไม่เคยจางหายเจ็บปวดทรมานเกินจะเยียวยาช่วงสายวันต่อมา   คุณหญิงย่านั่งเช็ดแหวนเพชรอย่างอารมณ์ดีในห้องนั่งเล่น สักพักอธิกรก็วิ่งเหงื่อซกมานั่งข้าง ๆ คุณทวด“อ้าว ไปวิ่งเล่นมาสนุกไหมลูก”“สนุกครับ” อธิกรตอบตาใส คุณหญิงย่าวางแหวนเพชรหยิบทิชชู่มาซับเหงื่อข้างแก้

พสุธรเดินออกมาจากห้องทำงานของสินีนาถจะไปยังห้องประชุมระหว่างทางเขาเห็นละมุนเดินวนไปวนมาอยู่หน้าลิฟต์แล้วมองมาทางเขา พสุธรเหลือบมองรอบข้างไม่มีใครเลยเดินมาหาละมุน ทั้งสองยืนรอลิฟต์ห่างกันไม่พูดคุยใด ๆ เมื่อประตูลิฟต์เปิดเธอเดินเข้าไปชิดขอบลิฟต์ด้านในส่วนเขายืนอยู่ข้างหน้าชิดปุ่มกดขยิบปากเปล่งเสียงพูดคุยโดยไม่หันมองกันและกัน“คุณโอนหุ้นมากมายให้หนูทำไมคะ”“เพราะนั้นเป็นรายได้หลักมีมูลค่ามากสุดที่ฉันมีในตอนนี้เพื่อสัญญาว่าฉันจะกลับไปหาเธอ”“หนูอยากได้แค่คุณไม่ได้อยากได้ทรัพย์สินของคุณ”“เธอจะได้ทั้งสองอย่างไม่ว่าฉันและทรัพย์สินทั้งหมดเป็นของเธอกับลูก ๆ ของเรา”“เราสามคนแม่ลูกจะได้ความรักด้วยไหมคะ” ดวงตากลมโตวูบไหวเหล่มองหลังแกร่งที่ไม่หันหน้ามามอง“ทำขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกเหรอว่ารักมากขนาดไหน” เขาเน้นหนักในคำพูดให้เธอมั่นใจ ละมุนยืนนิ่งฝืนกลืนน้ำตาไม่ให้ไหลเมื่อลิฟต์ลงถึงชั้นสิบแผนกบัญชีละมุนรวบแรงเดินผ่านกายหนาพยายามไม่หันมอง“รักนะคุณแม่ดูแลลูกด้วย” เส