All Chapters of หรือมีสิทธิ์แค่เสียใจ: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงทารกร้องไห้งอแงดังเข้ามาในโสตประสาทลูกตากลิ้งอยู่ภายใต้เปลือกตาก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นสีหน้าซีดเซียวหันมองไปตามเสียงเห็นพสุธรกำลังอุ้มทารกห่อด้วยผ้าขึ้นมาจากรถเข็นที่พยาบาลเข็นมาส่งให้“พยาบาลบอกว่าให้ลองฝึกเข้าเต้าเอง” พสุธรหนุ่มใหญ่ใบหน้าคมเข้มเบ้าหน้าฟ้าประทานยืนอุ้มลูกมองมาทางละมุนหญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดที่เพิ่งคลอดลูกจากการทำเด็กหลอดแก้วด้วยวิธีการปฏิสนธิภายนอกแล้วนำเข้าสู่ร่างกายเธอโดยที่เธอกับพสุธรไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันแม้แต่ครั้งเดียว“ค่ะ” เสียงที่เปล่งออกมาแหบแห้งริมฝีปากลอกจากการขาดน้ำ ร่างบางค่อย ๆ ยันตัวขึ้นกดรีโมตให้หัวเตียงตั้งขึ้นเพื่อเอนพิงหลังจากนั้นก็เอาดึงสายเสื้อชุดผู้ป่วยออก พสุธรกลอกตาหลุกหลิกพยายามเลี่ยงมองไปทางอื่นแต่สายตาเจ้ากรรมก็ชอบลอบมองเธอเป็นระยะ ละมุนยื่นมือมารับลูกที่อยู่ในอ้อมกอดเขาความเย็นจากปลายนิ้วที่โดนแขนแกร่งทำให้เขาสะดุ้งหันมองอึกอักก่อนจะค่อย ๆ ส่งลูกให้เธออุ้ม ละมุนรับลูกไว้แล้วยิ้มปริ่มน้ำตารื้นทารกน้อยหน้าตาน่าเอ็นดูผิวพรรณขาวสะอาดสะอ้านเสียงร้องงอแงดังลั่นบ่งบอกถึงสุขภาพที่แข็งแรง หยดน้ำใสร่วงหล่นบนผ้าที่ห่อหุ้มทารกน้อยด้วยค

ช่วงกลางดึก แสงสว่างจากนอกห้องเข้ามาแยงตาของคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงนอนของลูก ละมุนนิ่วหน้าปรือตามองไปยังประตูห้องกะพริบตาถี่เพื่อปรับแสงเห็นร่างหนาสวมเชิ้ตกางเกงขายาวเดินโซซัดโซเซเข้ามาภายในห้อง เธอผวายันตัวขึ้นนั่งหน้าตาตื่นก่อนจะเห็นชัดขึ้นว่าเป็นนพกุลสามีของสินีนาถพี่สาวของพสุธร“คุณเข้าผิดห้องแล้วค่ะ” ละมุนบอกกับชายหนุ่มที่กำลังหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาข้างผนังห้อง“เธอเป็นแม่นมของกร ไม่กลับไปเลี้ยงลูกที่บ้านเหรอ?”“ดิฉันมานอนเป็นเพื่อนคุณหนูกรค่ะ”“คุณย่าบอกว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวใช่ไหม คงลำบากน่าดูเลยนะ” น้ำเสียงทุ้มอ้อแอ้กับสายตาลอย ๆ ของคนมึนเมาดูไม่น่าไว้วางใจ ละมุนประหม่ารู้สึกอึดอัดไม่อยากให้เขาอยู่ในห้องนาน“อยากได้เงินเยอะ ๆ ไปเลี้ยงลูกไหม?”“ไม่ค่ะ ขอบคุณ” เสียงหวานรีบเอ่ยขึ้น นพกุลยิ้มกริ่มเหยียดกายยืนขึ้นก้าวเดินเชื่องช้า ละมุนมองหวาดระแวงแล้วก็เป็นอย่างที่เธอคิดเขาไม่ได้จะเดินออกจากห้องแต่กำลังเดินมาหาเธอที่เตียงนอน“ออกไป!” กายบางเขยิบหนีก้นไปชนหมอนข้างดันแขนลูกจนผวาตื่นร้องไห้งอแงเสียงดัง“เอาเถอะน่า ฉันอยากบีบคลึงหน้าอกแม่ลูกอ่อนนุ่มนิ่มน้ำนมพุ่งมันได้อารมณ์ดี” คน

“หมูปิ้งสี่ไม้ข้าวเหนียวหนึ่ง” เสียงทุ้มคล้ายไม่พอใจของลูกค้าหนุ่มดังขึ้นขัดจังหวะคนกำลังหยอดคำหวาน ละมุนหันมองลูกค้าถึงกับผงะตกใจเมื่อเห็นพสุธรถึงว่าทำไมเสียงคุ้น ๆ“ค่ะ” เธอรีบก้มหน้าก้มตาหยิบถุงมาใส่หมูปิ้งกับข้าวเหนียวลงในถุงหูหิ้วก่อนจะส่งให้กับพสุธรที่สีหน้าบึ้งตึงยื่นแบงก์ร้อยจ่ายค่าหมูปิ้งแล้วหันหลังเดินไปโดยยังไม่ได้รับเงินทอน“เขาลืมเงินทอนนี่ เดี๋ยวเราตามไปให้เอง” เต้หันรีหันขวางแบมือรอเงินทอนจะวิ่งตามไปให้กับลูกค้า“ละมุนไปเอง ฝากร้านด้วยนะ” ละมุนรีบฝากร้านแล้ววิ่งตามเอาเงินทอนไปให้พสุธาที่กำลังเดินไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ลานจอดรถไกล ๆ“เงินทอนค่ะคุณพอล” เสียงเล็ก ๆ เรียกให้เขาหันมาเพราะเหนื่อยวิ่งตามชายหนุ่มที่เท้ายาวเดินเร็วกว่า เขาหยุดกึกหันขวับตาขวาง“ลูกก็มีแล้วแต่แม่ไม่ยอมเลี้ยงแอบมาเล่นหูเล่นตากับผู้ชาย!” “คุณหญิงเลี้ยงลูกให้ค่ะ วันนี้เป็นวันหยุดหนู” หน้าสวยซีดเผือดกับสายตารังเกียจเดียดฉันท์ที่เขามองมา“เป็นแม่มีวันหยุดได้ด้วยเหรอ ถ้าลูกหิวลูกอึลูกไม่สบายแต่แม่บอกว่าหยุดก็ปล่อยลูกตามยถากรรมได้งั้นสิ” เสียงทุ้มกดต่ำจ้องมองราวกับจะขยี้หญิงสาวตัวเล็กให้แหลกคามือโทษ

ลานเบียร์สดหน้าห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมือง น้ำหวาน ทราย ละมุน พู่และปราง ห้าเพื่อนสาวได้รวมตัวกันเที่ยวในรอบสองปีกว่าหลังจากเรียนจบแยกย้ายกันไปทำงานที่ต่างจังหวัดบ้างใกล้บ้านบ้างไม่ง่ายเลยที่จะนัดรวมตัวเจอกันครบแก๊ง สาว ๆ แต่งตัวสวยสำหรับเที่ยวยามค่ำคืนละมุนสวมชุดครอบตัวสั้นปาดไหล่สีขาวกางเกงเอวสูงสีดำรัดเอวคอดโชว์ความขาวที่หน้าท้องเล็กน้อยผมยาวถูกรวบขึ้นสูงเผยลำคอเรียวผสานกับผิวหน้าอกขาวผ่องหน้าสวยถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางจัดจ้านใบหน้าที่เคยน่ารักบ้องแบ้วเปลี่ยนเป็นโฉบเฉี่ยวเหมือนกับเพื่อนในกลุ่มที่มาคอนเสิร์ตของวงดนตรีและศิลปินที่ชื่นชอบเพื่อระลึกความหลังวัยเรียน ห้าสาวรวมตัวครบแก๊งกันอีกครั้งก็กอดกันกลมต่างพูดคุยกันเรื่องต่าง ๆ รอพู่ไปซื้อบัตรผ่านประตู“ฉันไปทำจมูกมาสวยมั้ย?” ปรางเอียงหน้าจิกตาให้เพื่อน ๆ ดูผลงาน“ไม่โด่งเกินไปดูธรรมชาติดีนะแก” ทรายยกนิ้วโป้งเยี่ยมให้กับปราง ส่วนน้ำหวานมองละมุนยังตัวเล็กเหมือนเดิมแต่สะโพกผายก้นเยอะกว่าเมื่อก่อนยิ่งใส่กางเกงเอวสูงยิ่งเห็นชัด“ละมุนสะโพกกับก้นแกใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะ” “เป็นพี่เลี้ยงเด็กกินอิ่มนอนสบายอ้วนลงก้นล่ะสิ” ปรางกับทรา

หน้ารั้วคอนกรีตสูงกลางซอยสิงหบดินทร   รปภ.เปิดประตูรั้วให้ละมุนที่เพิ่งลงจากรถแท็กซี่เข้าไปยังคฤหาสน์หรูเพราะไม่อยากให้รถคนนอกเข้าในพื้นที่ส่วนตัวของเจ้านาย เมื่อเข้ามาในห้องนอนของลูกละมุนมองลูกชายนอนหลับบนเตียงกว้างมีเบาะนุ่มกันไม่ให้ตกเตียงทั้งสองฝั่ง แล้วย่องไปยังโซฟาตัวใหญ่ข้างเตียงสะกิดแขนเรียกนุ่มที่มานอนเฝ้าลูกให้เบา ๆ นุ่มกระดิกตัวปรือตามองละมุน“แต่งหน้าสวยแซ่บเลยนะ” นุ่มเอ่ยแซวไม่ค่อยเห็นละมุนแต่งหน้าจัดปากแดงแต่ก็สวยเปรี้ยวไปอีกแบบ“นิดหน่อยเอง” ละมุนอมยิ้มเขินกับคำชม นุ่มค่อย ๆ ยันตัวขึ้นมองนาฬิกาบนข้างฝาห้องเป็นเวลาตีหนึ่ง“คุณหนูพึ่งดื่มนมไปตอนห้าทุ่มนะ”“ขอบคุณจ้ะ พี่นุ่มกลับไปนอนที่ห้องเลยก็ได้ละมุนอาบน้ำแป๊บเดียวจะรีบออกมาดูแลคุณหนูต่อ” ละมุนยิ้มอ่อนก่อนจะเดินไปยังโต๊ะเครื่องแป้งแกะผมที่มัดสูงอยู่หน้ากระจกนุ่มเดินงัวเงียผ่านเธอออกไปจากห้องนอน ผมให้ยาวถูกปล่อยสยายทั่วแผ่นหลังแล้วมัดรวบด้วยกิ๊ฟติดผมอันใหญ่จากนั้นใช้คลีนซิ่งล้างเครื่องสำอางเข้มจัดออกเผยผิวขาวใ