جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ชุดเดรสรัดรูปถูกเลิกขึ้นไปจนคาไว้ตรงเอวบาง ท่อนบนที่เปลือยเปล่าพร้อมกับท่อนล่าง หุ่นอันแสนเซ็กซี่นั้นทำให้ใต้เหนือพยายามอดทนความต้องการที่จะถึงจุดสุดยอดของตัวเองอย่างยากลำบาก ฝ่ามือเรียวเล็กพยายามดันไปที่แผงอกเป็นมัดนั่นแต่ก็ไม่สำเร็จตั่บ ๆ ๆ ๆ ๆขาเรียวข้างหนึ่งถูกพาดไว้บนไหล่กว้างพร้อมกับสองมือหนาที่ล็อคเอวแน่น ร่างกายอันร้อนรุ่มราวกับไฟของเธอบิดเร้าไปมาด้วยความเจ็บ“อื๊อออ!! อ๊ะๆๆๆ แฮ่กกก..”สีหน้าอ้อนวอนที่เต็มไปด้วยความโกรธอยู่ลึกๆจ้องมองไปยังผู้ชายตรงหน้า คนที่กำลังกระแทกกระทั้นจังหวะเข้าออกอย่างรุนแรงโดยไม่ฟังคำร้องขอจากเธอแม้แต่นิดเดียว“ต..ใต้เหนือ อึ่ก ฉันไม่เอาท่านี้”“อื้มมม.. ทำไม ไม่ชอบเหรอ”“มันเจ็บ”“ไม่ใช่ว่ามันเข้าไปลึกเกินเหรอ หื้ม?”คนที่ถามชะลอจังหวะตัวเองลงก่อนจะยื่นใบหน้าหล่อร้ายเข้ามาหาเธอ นั่นจึงทำให้ดวงตาแดงก่ำที่น้ำตาใกล้ไหลรินจ้องมองเขาราวกับเป็นเชิงขอร้องอีกครั้งในตอนนี้สภาพของเธอมันดูน่าอายเกินไป..ถ้าใครเข้ามาเห็นตอนนี้คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ แถมประตูที่อยู่ทางด้านหลังนั้นก็ไม่ได้ล็อคอีกต่างหาก“ฉันเคยบอกเธอกี่ครั้งแล้วว่าเธอเป็นผู้หญิงของฉัน.. ทำไมยังไม่จำ

ห้าทุ่มกว่าพรืบ..“อ..อื๊อออ..”ร่างบางที่เริ่มรู้สึกตัวจากการหลับใหลไปหลายชั่วโมงนั้นค่อยๆลืมตาตื่นด้วยอาการสะลึมสะลือ สองมือของเธอที่อยู่บนตัวของชายหนุ่มเริ่มขยับเขยื้อน แสงไฟสลัวที่ไม่ค่อยมืดมากนั้นทำให้เธอเริ่มเปิดดวงตาออกทีละน้อย ความเจ็บแปลบทั่วร่างกายนั้นย้ำเตือนความทรงจำก่อนหน้านี้ได้อย่างง่ายดาย“ไข้ลดลงแล้วนี่ ยังปวดหัวอยู่ไหม”เสียงทุ้มที่กระซิบข้างหูนั้นทำให้เธอตกใจเล็กน้อย พอเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นว่าใต้เหนือนอนอยู่ข้างๆ เขากำลังอ่านหนังสือเล่มหนาที่วางทาบไว้บนอก ส่วนใบหน้าของเธอก็กำลังซุกอยู่ตรงอ้อมแขนของเขา พอเห็นสีหน้าเปื้อนรอยยิ้มก็ทำให้เธอใจสั่นระรัวขึ้นมา..“ฉ..ฉันไม่สบายเหรอ”“อืม เธอหมดสติตั้งแต่อยู่ในห้องดูหนังแล้ว”“…..”“ถ้าไม่ไหวทำไมไม่บอกล่ะ หื้ม?”“ฉันบอกไปแล้วนายจะยอมหยุดหรือไง นายก็ใช้แต่อารมณ์ตลอดเลยนี่”เหมียวว่าแบบนั้นด้วยน้ำเสียงตัดพ้อที่ไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าสวยเซ็กซี่เบี่ยงหนีไปอีกทางพร้อมกับร่างกายของเธอด้วย นั่นจึงทำให้ใต้เหนือกระตุกยิ้มอย่างชอบใจ เขาหยิบหนังสือไปวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนที่เขาจะยื่นหน้าเข้าไปหาคนที่กำลังหลบหลีกสายตาของเขาอยู่“รู้สึกเจ

โรงแรมวิวแกรนด์ พระรามเก้าภายในห้องอาหารสุดหรูที่เต็มไปด้วยบรรยากาศอันแสนอึดอัดแปลกๆ สีหน้าของแต่ละคนเรียกได้ว่าไม่มีใครเผยยิ้มได้อย่างจริงใจสักคน เพราะทางฝั่งผู้ใหญ่ของอีฟและพ่อแม่ของใต้เหนือ.. พวกเขาต่างก็จ้องมองหญิงสาวในชุดเกาะอกสีขาวสว่างไม่วางตา ใบหน้าสวยเซ็กซี่ของเหมียวที่อีฟนั้นเทียบไม่ติด บนเนินหน้าอกใหญ่ที่มีรอยแดงเป็นจ้ำ ปากบวมเจ่อเล็กน้อยราวกับเพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาดๆแต่พอดูรวมๆแล้วผู้หญิงคนนี้สวยและเซ็กซี่ แถมยังดูเป็นสาวไฮโซอีกต่างหาก น่าเสียดายที่ความจริงแล้วเธอไม่ใช่คนระดับนั้น..‘ขอบคุณผัวด้วยการให้เอาแบบนี้แหละ หึ..ผัวชอบที่สุดเลย’หญิงสาวที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างกายหนุ่มหล่อเจ้าเล่ห์ยังคงคิดถึงประโยคนี้ซ้ำไปมาในหัว น้ำเสียงและแววตาอันคุ้นเคยทำให้หัวใจของเธอเต้นระส่ำไม่ยอมหยุดผัวเหรอ? นี่เขาบ้าไปแล้วหรือไงถึงได้เรียกแทนตัวเองแบบนั้น กรี๊ดดดดดดดด ถ้าเขาเป็นผัว..ฉันก็ต้องเป็นเมียของเขาน่ะสิ! ไอ้บ้าใต้เหนือ! ไอ้คนทะลึ่ง! ไอ้คนหื่นกาม!! (หน้าร้อนผ่าว)ฟู่วววว.. ตั้งสติไว้ยัยเหมียว หยุดคิดถึงเรื่องเมื่อกี๊ได้แล้ว.. (หน้าร้อนผ่าวยิ่งกว่าเดิม)เธอพร่ำบอกตัวเองภายในใจแบบนั้นก

แม่โทรมาหาใต้เหนือทำไม..ถึงแม่จะเคยขอเบอร์ใต้เหนือเอาไว้ตอนที่เขาไปบ้าน แต่ก็ไม่คิดว่าแม่จะโทรมาหาเขาจริงๆนี่.. แล้วทำไมใต้เหนือถึงต้องเมมชื่อแม่ด้วยล่ะ?เหมียวเอ่ยถามด้วยความสงสัยอยู่ในใจโดยที่แววตาสับสนจ้องมองหน้าจอที่สั่นไหวนั้น แต่เพียงไม่นานปลายนิ้วเรียวก็จัดการกดรับสายไปอย่างรวดเร็ว แม้รู้ดีว่ามันเป็นการเสียมารยาท แต่เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าแม่โทรมาหาใต้เหนือทำไมติ๊ด..(ฮัลโหลค่ะคุณใต้เหนือ)“…..”(เอ่อ.. คือว่าแม่มีเรื่องใหญ่มากๆอีกแล้วมาขอร้อง ครั้งที่แล้วที่ให้เงินแม่ห้าหมื่นมารักษาอาการป่วยของพ่อเหมียวน่ะ เฮ้อ..ครั้งนี้มันจะต้องใช้เงินอีกเกือบแสนเลย)“…..”(แม่เองก็รู้ว่ามันอาจฟังดูมากเกินไป ฮะฮึก.. แต่แม่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้วลูกเอ้ย..แม่ไม่กล้าบอกยัยเหมียวมัน กลัวมันจะคิดมากเรื่องพ่อ คิดมากเรื่องครอบครัว แม่เป็นห่วงเหมียวมันน่ะใต้เหนือ)“…..”(ฮึกๆๆ ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นอะไรเลยนะใต้เหนือ.. แม่รู้ว่ามันอาจมากไปจริงๆ แต่พ่อของเหมียวอาจจะไม่รอดถึงเดือนหน้า)“ว่าไงนะแม่!!!”หญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ข้างเตียงเอ่ยถามขึ้นเสียงดังสนั่น แขนขาของเธอไร้เรี่ยวแรงไปหมด ดวงตาที่เริ่มร้อ

(เหมียว)Special Talk“นั่งคิดอะไรอยู่ครับพี่เหมียว ผมเห็นพี่เหม่อมานานแล้วนะ”“เอ่อ ป..เปล่าสักหน่อย”“หึๆ เปล่าอะไรกันครับ”“…..”คนที่คอยสังเกตฉันอยู่ตลอดมักจะถามคำถามนี้อยู่เป็นประจำสินะ คำถามที่ว่าทำไมฉันถึงชอบนั่งเหม่ออยู่ตลอด ไม่ว่าจะเหนื่อยหรือไม่เหนื่อย ยิ้มหรือว่าเศร้า ฉันก็ชอบนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ราวกับว่าชีวิตของฉันที่ยิ่งโตมันก็เหมือนกับว่าจะเริ่มขาดรอยยิ้ม“ชิ.. พี่บอกว่าเปล่าก็เปล่าเถอะน่า แล้วนี่ตี๋ไม่ไปเตรียมตัวทำงานหรือไง เข้างานสายแบบนี้เจ้านายไม่ว่าเหรอ”“หึๆ ไม่ว่าหรอกครับ ผมอยากอยู่กับพี่”“…..”“ผมแค่อยากจะดูแลพี่ครับพี่เหมียว ผมเคยบอกแล้วไง..ไม่ว่ายังไงผมก็จะอยู่ข้างพี่เอง”สุดท้ายแล้วฉันก็เหลือแค่ตี๋คนเดียวสินะที่เข้าใจฉัน..อยู่ในระดับเดียวกันกับฉัน คนที่ฉันอยู่ด้วยแล้วรู้สึกว่าไม่ต้องพยายามอะไรเยอะ“ขอบคุณนะตี๋ ขอบคุณที่อยู่ข้างๆพี่เสมอเลยนะ..”เฮ้อ.. น่าจะประมาณเกือบสี่เดือนได้แล้วที่ฉันเริ่มต้นใหม่หลังจากที่ฉันลาออกจากการทำงานให้กับใต้เหนือ..ผู้ชายที่แค่ได้ยินชื่อหัวใจของฉันก็ยังคงสั่นไหว ตอนนี้ชีวิตของเขาไปได้ไกลจนห่างจากฉันลิบลับ ฉันได้ยินเรื่องเล่า