جميع فصول : الفصل -الفصل 20

เสื้อเปิดไหล่สีขาวบางของสาวสวยถูกโยนออกไปกลางห้อง สองมือหนาเคล้นคลึงไปทั่วทั้งเต้าใหญ่อย่างเมามัน ริมฝีปากอุ่นโน้มลงไปมอบจูบอันแสนดูดดื่มเหมือนอย่างเคย เสียงครางเบาๆของเหมียวดังอยู่ใกล้กับหู นั่นจึงทำให้อารมณ์ชายทั้งแท่งยิ่งพลุกพล่านมากขึ้นไปอีกจุ๊บ“ใต้เหนือ..”“หื้ม” คนด้านบนตอบรับคนที่เพิ่งถอนริมฝีปากออกอย่างกังวล“ไปล็อคประตูเถอะนะ ฉันกลัวลูกน้องนายเข้ามา นะคะ..”เหมียวใช้น้ำเสียงหวานพูดอ้อนวอนเขาอย่างใจเย็น แววตาขอร้องที่ไม่สมกับเป็นเธอทำให้หนุ่มหล่อยอมใจอ่อน จากหญิงสาวปากแข็งที่ทำเป็นไม่สนใจ ตอนนี้กลายเป็นแมวน้อยที่น่าขย้ำจนได้ใต้เหนือไม่ได้พูดอะไรยกเว้นแต่ลุกขึ้นไปกดล็อคประตูไม้ทึบบานใหญ่ ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ๊ตสีขาวปลดกระดุม ส่วนกางเกงก็ถูกถอดเข็มขัดออกเป็นที่เรียบร้อย เสร็จแล้วเขาก็เดินตรงปรี่ไปทางโต๊ะทำงานแวบหนึ่ง มือหนาคว้าโทรศัพท์มาพิมพ์ข้อความส่งไปหาครามLINEใต้เหนือ : ถ้าไม่ใช่ธุระด่วนเอาไว้ทีหลัง ถ้าด่วนมากค่อยโทรหากู : บอกพนักงานด้วยว่าอย่าเข้ามารบกวนเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นข้อความก็ถูกอ่านโดยหนุ่มมาดขรึมอย่างคราม คนที่แสตนบายรอเจ้านายทุกนาทีรีบพิมพ์ประโยคต

โรงพยาบาลเทวี ในเครือรัฐบาล กรุงเทพฯตึกๆๆๆ“ตี๋!!”“พี่เหมียว..”เสียงรองเท้าส้นสูงที่ตกกระทบพื้นพร้อมกับเสียงหวานของเหมียวนั้นทำให้ผู้ชายตรงหน้าสะดุ้งเฮือก ตี๋รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินเพื่อวิ่งมาหาเธอในทันที สีหน้าไม่สู้ดีของตี๋นั้นทำให้เหมียวใจเสียเข้าไปใหญ่ ทั้งดวงตาอันบวมช้ำ ใบหน้าขาวซีดดูเหนื่อยล้า“คุณแม่ปลอดภัยหรือยัง” เหมียวรีบเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“เมื่อกี๊หมอออกมาบอกแล้วครับ เขาบอกแม่อาการคงที่แล้ว แต่เมื่อกี๊หัวใจแม่หยุดเต้น”“…..”“ผมกลัวครับพี่เหมียว ผมกลัวว่าแม่จะไม่อยู่กับผม”“ไม่ต้องกลัวนะ”“ฮึก..”“พี่อยู่นี่แล้ว”พรืบรุ่นพี่สาวเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่พยายามปลอบประโลมคนตรงหน้า เธอไม่รอช้าที่จะเป็นฝ่ายสวมกอดตี๋อย่างให้กำลังใจ ใบหน้าที่เปียกปอนไปด้วยรอยน้ำตาซบลงบนไหล่ของเหมียว ตี๋ก็หลับตาลงพร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นมากยิ่งขึ้น เขาคิดถึงเธอมากเหลือเกิน..“ไม่เป็นไรนะตี๋ ไม่เป็นไร.. ชู่ววว ไม่ต้องร้องนะคนเก่ง คุณแม่ปลอดภัยแล้วนี่ไง หื้ม..ไม่ต้องร้องแล้ว”เหมียวกระซิบบอกกับชายหนุ่มร่างสูงเสียงแผ่ว ฝ่ามือทั้งสองข้างลูบไล้บนแผ่นหลังกว้างไปด้วย“ครับ ผมจะหยุดร้องแล้

วันต่อมา..ไร่เทวาอนันต์(เมื่อวานสายรายงานแม่ว่าใต้เหนือตามผู้หญิงคนนั้นไปที่โรงพยาบาล พอแม่โทรไปเค้นถามคราม แม่ถึงรู้ความจริงว่าใต้เหนือออกเงินให้กับผู้ชายที่เป็นรุ่นน้องของเหมียว นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! คิรา!)“ผมไม่รู้ครับแม่ เฮ้อ.. ถ้าแม่อยากรู้รายละเอียดเพิ่มเติมแม่ก็ไปคุยกับเจ้าตัวมันเองโน่น”ชายหุ่นล่ำที่กำลังยืนลูบหัวม้าสุดรักสุดหวงอยู่กลางทุ่งหญ้าลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ถัดไปไม่ไกลนักก็มีบรรดาคนสวนกำลังเก็บผลไม้กันอยู่อย่างขะมักเขม้น(ลูกจะไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง ห๊ะ..นี่ไม่ได้คุยกับน้องเลยเหรอ)“คุยครับ มันคุยกับผม แต่ผมไม่อยากคุยกับมัน”(คิรา.. ถ้าไม่อยากให้แม่โทรมาบ่นเรื่องนี้บ่อยๆก็ฝากจัดการเรื่องนี้ให้แม่ด้วย ตอนนี้แม่อยากให้ใต้เหนือจริงจังกับหนูอีฟ แม่จะได้หมดห่วงสักที)ประโยคของณิจันทร์นั้นทำให้อคิราที่เพิ่งยื่นอาหารให้เดม่อนถึงกับชะงักไป ใบหน้าหล่อเข้มนั้นเริ่มขบกรามเข้าหากันแน่น เขาเองก็รู้สึกเจ็บปวดแทนน้องชายที่ถูกจับคลุมถุงชนแบบนี้“จะให้ผมจัดการอะไรล่ะครับแม่ ชีวิตมันนะ ไม่ใช่ชีวิตผม น้องมันจะรักใครชอบใคร ผมคิดว่าเราไม่มีสิทธิ์ไปบังคับมันนะครับ”(ก็ถ้าเราไม่

และภาพตรงหน้าก็ทำให้นิ้งนิ้ง อบเชย ฟาง และแพรขวัญที่กำลังเต้นรำอยู่กับแฟนหนุ่มเบิกตาโพลง เพราะตอนนี้ใต้เหนือกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแววตาเป็นประกายของสาวๆอีกแก๊ง ซึ่งแก๊งนี้คือแก๊งเพื่อนสนิทของอบเชยเหมือนกัน“ไอ้น้องเวร..นี่มันคิดจะทำอะไรของมันวะ”อคิราที่โอบกอดร่างของแพรขวัญพึมพำกับตัวเองพลางกัดฟันแน่น เขาหันไปเห็นสีหน้าอึ้งๆของแฟนสาวแล้วก็ยิ่งหัวเสียเข้าไปใหญ่“ไหนคุณบอกว่าใต้เหนือสนใจเหมียวไงคะ ทำไมเรื่องมันถึงกลายเป็นแบบนี้” แพรขวัญหันไปกระซิบถาม“มันกวนตีนไงที่รัก คนอย่างมันน่ะไม่ยอมเผยความรู้สึกให้ผู้หญิงคนไหนง่ายๆหรอก”“เฮ้อ..พอกันกับเหมียวเลยค่ะ ปากแข็งด้วยกันทั้งคู่”“หึๆ เดี๋ยวก็รู้ว่างานนี้ใครจะเริ่มเจ็บ”“…..”สิ้นประโยคของอคิราหญิงสาวในชุดเดรสสายเดี่ยวยาวก็ยืนนิ่งไป เธอเลื่อนแววตามองไปทางเพื่อนอย่างเป็นห่วง แพรขวัญเองก็แคร์ความรู้สึกของเหมียวมาก ทั้งๆที่เธอก็รู้ดีว่าตอนนี้เพื่อนรักของเธอคงทำเป็นไม่แคร์เหมือนอย่างเคยครั้นคาสโนว่าผู้ไม่ทิ้งลายโค้งคำนับให้กับสาวสวยหน้าหวานอย่าง เฌอรีน เธอคือสาวฮอตไม่แพ้เหมียวหรือแพรขวัญเลย เพราะสมัยมหาวิทยาลัยหนุ่มๆนั้นตามจีบเธอกันเต็มไปหมด เฌอ

“รู้ใช่ไหมว่าไปต่อยเขากลับแบบนั้นน่ะมันไม่ใช่ทางออกที่ดีเท่าไหร่นะตี๋ พี่ไม่อยากให้เราใช้ความรุนแรงตอบโต้กลับไปแบบนั้นเลย”“ผมรู้ครับ แต่ อึ่ก..”“เจ็บเหรอ?”หญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง มือข้างหนึ่งของเธอรีบชักออกทันควัน สำลีที่มียาแดงอยู่ในนั้นถูกบีบแน่นก่อนหน้านี้เองพวกเขาได้แวะลงไปร้านขายยาและซื้ออุปกรณ์ทำแผล ตี๋ตัดสินใจทิ้งรถมอเตอร์ไซต์ไว้ที่คลับนั้น โดยที่เขานั่งรถเก๋งของรุ่นพี่สาวมาด้วย เหตุผลสำคัญที่เขายอมเสียเวลาย้อนไปเอารถใหม่วันพรุ่งนี้ก็เพราะคืนนี้เขาแค่อยากจะอยู่กับเธอนั่นเอง..“ผมเจ็บนิดนึงครับพี่เหมียว” ตี๋ว่าแบบนั้นโดยที่แววตาลึกซึ้งจ้องมองไปทางรุ่นพี่สาว“งั้นเดี๋ยวพี่จะทำเบาๆนะ”“พี่เหมียว”พรืบทว่า..มือหนาข้างหนึ่งของเขาก็เอื้อมเข้ามาจับแขนเรียวเอาไว้เสียก่อน นั่นจึงทำให้เหมียวชะงักไปชั่วครู่ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เป็นเพราะเธอเองที่ทำให้งานวันเกิดของเพื่อนรักพังไม่เป็นท่า แถมรุ่นน้องที่เธอรู้สึกพิเศษด้วยยังจะต้องมาเดือดร้อนอีก ที่ใต้เหนือทำเรื่องบ้าๆแบบนั้นลงไปก็เพราะเธอคนเดียว“พี่กำลังโทษตัวเองอยู่ใช่ไหมครับ ผมรู้นะ.. แค่เห