All Chapters of ซ่อนรักรสบาป: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อความรักถูกเคลือบแฝงด้วยความใคร่ และความใคร่ถูกกระตุ้นด้วยความเสี่ยง บาปมหันต์ที่เคยทำให้รินรดารู้สึกผิดชอบชั่วดีในตอนแรก บัดนี้กลับกลายเป็นกลไกสำคัญในการดำเนินชีวิตที่เธอ ขาดไม่ได้ เสียแล้วคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธีในยามกลางวันยังคงความโอ่อ่าและเงียบสงบ อนันต์เดินทางกลับมาจากต่างจังหวัดหลังจากไปเสพสุขกับเมียน้อยเสร็จสิ้น เขายังคงทำตัวเป็นสามีผู้เย็นชา บ้าอำนาจ และคอยจิกหัวใช้งานรินรดาเหมือนเดิม ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปคือความรู้สึกภายในใจของรินรดา เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดหรือร้องไห้ฟูมฟายให้กับการกระทำของสามีอีกต่อไป เพราะในทุกๆ ค่ำคืน หรือแม้กระทั่งยามที่อนันต์เผลอ... เธอรู้ดีว่าจะมีอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นและร้อนแรงของภัทรคอยเติมเต็มรอยร้าวในใจเสมอหญิงสาวเริ่มเสพติดรสสัมผัสของหลานชายหนุ่มจนถอนตัวไม่ขึ้น ร่างกายของเธอตอบสนองต่อกลิ่นอายบุรุษเพศของภัทรอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะควบคุม ทุกครั้งที่เดินผ่านกันในบ้าน ทุกครั้งที่สายตาคมกริบคู่นั้นแอบส่งสัญญาณมา กระแสความซ่านสยิวจะแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย จนเธอต้องนับเวลาถอยหลังรอคอยให้ถึงเวลากลางคืนอย่างใจจดใจจ่อบ่ายวันเสาร์ บรรยากาศในบ้านค่อนข้างปล

เช้าวันต่อมา... บรรยากาศในคฤหาสน์วรโชติเมธีอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียดที่ยังไม่จางหายจากค่ำคืนที่ผ่านมา รินรดาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกระบมและอ่อนล้าอย่างถึงที่สุด เมื่อคืนนี้เธอต้องใช้ข้ออ้างเรื่องอาการปวดหัวรุนแรงและไข้ขึ้นเพื่อเอาตัวรอดจากการรบเร้าของอนันต์ ซึ่งโชคดีที่ความมึนเมาทำให้สามีของเธอยอมผละออกไปนอนฝั่งตรงข้ามอย่างหัวเสีย และรีบออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อไปเคลียร์งานทว่า... ความโล่งอกของรินรดากลับคงอยู่ได้ไม่นานช่วงสายของวัน ขณะที่รินรดากำลังนั่งดื่มชามะนาวอุ่นๆ เพื่อปรับสภาพจิตใจอยู่ที่ห้องรับแขกชั้นล่าง เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตคันหรูที่แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูคฤหาสน์ก็ทำให้เธอต้องขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่น้ำเสียงของรถยุโรปคันโตของอนันต์ หรือรถกระบะยกสูงของภัทรตึก... ตึก... ตึก...เสียงรองเท้าส้นเข็มราคาแพงกระทบกับพื้นหินอ่อนดังฉะฉาน บ่งบอกถึงความมั่นใจและความโอหังของผู้มาเยือน ก่อนที่ร่างระหงในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิงจะก้าวพ้นประตูเข้ามา ‘เอมี่’ นางแบบสาวชื่อดังที่เป็นข่าวฉาวกับอนันต์ หล่อนสวมแว่นตากันแดดแบรนด์เนม สะพายกระเป๋าหรู และเดินนวยนาดเข้ามาในบ

ความสว่างไสวของงานเลี้ยงมื้อค่ำจบลงพร้อมกับความเงียบสงบที่คืบคลานกลับมาสู่คฤหาสน์วรโชติเมธี ทว่าในใจของรินรดากลับเหมือนมีพายุทอร์นาโดลูกใหญ่พัดถล่มจนพังพินาศ คำขู่แกมสั่งของอนันต์ที่ว่าจะเข้ามานอนในห้องของเธอคืนนี้ ยังคงดังก้องอยู่ในหัวสมอง และนั่นคือสิ่งที่เธอหวาดกลัวที่สุด... ไม่ใช่เพราะเธอรักน้าชาย แต่เพราะเนื้อตัวของเธอบัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยคาวราคีสีกุหลาบเข้มที่ภัทรเพิ่งฝากเอาไว้ในห้องน้ำหินอ่อนอย่างป่าเถื่อนหญิงสาวรีบกลับเข้ามาในห้องนอนล็อกประตูแน่นหนา เธออาบน้ำแต่งตัวในชุดนอนคอปิดมิดชิดเพื่อปกปิดรอยช้ำ พลางเดินกระสับกระส่ายไปมาอยู่ปลายเตียง หัวใจเต้นรัวระทึกจนแทบจะทะลุออกมานอกอกกึก... แกรก...เสียงไขกุญแจสำรองจากประตูด้านหลังห้องแต่งตัวทำให้อาสะใภ้สาวสะดุ้งสุดตัว ร่างสูงใหญ่ของ ภัทร ก้าวเข้ามาในความมืด ชายหนุ่มสวมชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีเข้ม นัยน์ตาคมกริบคู่เดิมจ้องมองเธอผ่านความสลัวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยกระแสตัณหาและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างปิดไม่มิด"ภัทร! เข้ามาทำไมคะ คืนนี้น้าอนันต์บอกว่าจะมานอนที่นี่นะ! คุณรีบกลับห้องไปเดี๋ยวนี้เลย" รินรดารีบปรี่เข้าไปดันแผ

หลังจากบทรักอันเร่าร้อนสิ้นสุดลงในบ้านพักตากอากาศกลางป่าเขา รินรดาคิดว่าการได้ออกมาไกลจากกรุงเทพฯ จะช่วยให้เธอมีเวลาพักหายใจและซ่อนตัวจากสายตาจับผิดของคนในบ้านได้บ้าง ทว่าเธอคิดผิด... เพราะความกระหายอยากของภัทรไม่เคยมีคำว่าพอ และที่ร้ายไปกว่านั้น ชายหนุ่มรุ่นหลานไม่คิดจะซ่อนเร้นความสัมพันธ์นี้อีกต่อไปแล้ว ตลอดเวลาสามวันที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันที่เขาใหญ่ ภัทรตักตวงความสุขจากเรือนร่างของอาสะใภ้สาวอย่างบ้าคลั่ง ทั้งบนเตียงนอน หน้าระเบียงรับลม หรือแม้กระทั่งในอ่างอาบน้ำหรู ชายหนุ่มจงใจฝังรอยรักสีกุหลาบเข้มช้ำไว้ทั่วเรือนร่างระหง ราวกับต้องการประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของไว้ให้เด่นชัดที่สุด "ภัทร... พอแล้วค่ะ รอยตรงคอกับไหปลาร้ามันเข้มจนรินจะแต่งตัวปิดไม่มิดแล้วนะ" รินรดาเอ่ยประท้วงเสียงสั่นขณะส่องกระจกดูตัวเองในเช้าวันเดินทางกลับ หญิงสาวพยายามใช้คอนซีลเลอร์เนื้อหนากลบแต่งรอยช้ำสีกุหลาบเข้มบริเวณลำคอ ทว่ายิ่งทับ เนื้อผิวกลับยิ่งดูช้ำแดงเด่นชัด "ปิดไม่มิดก็ไม่ต้องปิดสิครับริน ให้คนอื่นเขาเห็นไปเลยว่าคุณมีเจ้าของแล้ว" ภัทรที่สวมเพียงกางเกงยีนส์ขายาวเดินเข้ามากอดซ

คฤหาสน์วรโชติเมธีในยามค่ำคืนนี้เงียบสงัดราวกับป่าช้า ทว่าภายในห้องทำงานใหญ่ที่เพิ่งผ่านพ้นเหตุการณ์นองเลือด อนันต์ยังคงนั่งจมกองเลือดกำเดาอยู่บนพื้นพรม สายตาที่เคยเด็ดขาดกลับวาวโรจน์ไปด้วยความเคียดแค้น ชายวัยกลางคนหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งขึ้นมาในความมืด กดโทรออกไปยังเลขหมายลับที่ไม่เคยบันทึกไว้ในสมุดโทรศัพท์ปกติ "ฉันต้องการให้จัดการมัน... ไอ้หลานเนรคุณกับนังเมียแพศยา" อนันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยอำนาจสั่งการ "ไม่ต้องเอาถึงตาย... แต่อยากให้มันเห็นว่าคนที่มันทรยศต้องได้รับจุดจบที่น่าสมเพชขนาดไหน จัดการให้เร็วที่สุด ก่อนที่มันจะทันได้รู้ตัว" การทรยศครั้งนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มันคือการหักหลังที่วางรากฐานมานาน อนันต์รู้ดีว่าภัทรพยายามเลื่อยขาเก้าอี้เขามาตลอด แต่เขาไม่เคยคิดว่าหลานชายจะกล้าเด็ดดอกฟ้าที่เป็นของเขาไปเชยชมอย่างอุกอาจเช่นนี้ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องนอนชั้นบน ภัทรกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟาข้างเตียง สายตาคมกริบของเขาไม่ได้จับจ้องไปที่รินรดาที่กำลังนอนหลับใหลอย่างอ่อนแรง แต่เขากำลังจ้องมองไฟล์เอกสารในแท็บเล็ตส่วนตัว มันคือหลักฐานการยักยอกเงินเข้าบัญชีลับที่เขาแอบทำมา