Semua Bab A Secretary Affair: Bab 11 - Bab 20

I didn’t sleep. Neither did she. The hours dragged by one by one, stretching out longer than any night I had ever known. I kept checking the clock on the wall, watching the numbers change slowly, feeling like time itself was moving thick and heavy, like wading through deep water. Every small sound made my muscles tense up—every creak of the house settling, every rustle of leaves outside the window, every faint hum that seemed to linger in the quiet. I sat on the couch the whole night, waiting for whatever might come. Me, stiff and alert, my body ready even if my mind was still trying to process everything that had happened over the past few days, all the things that no one would ever believe if I tried to explain them. My mind kept going back to everything Sheara had told me, everything I had already seen, and it felt like my whole understanding of the world was shifting under my feet. Her, leaning her head on my shoulder like it was just a normal quiet evening, but her h

---Sheara’s P.O.V.--- Parang ilang araw na kaming naghuhukay kahit ilang oras pa lang ang nakalipas mula noong nagsimula kami. Ang lupa ay siksik at mabigat, parang ayaw nitong ibigay ang laman na matagal na nitong binabantayan. Sa bawat hagod ng pala, sa bawat paghukay ng kamay ko kapag may nakakabara, nararamdaman ko ang pananakit ng katawan ko, pero hindi ko ito pinapansin. Wala na kaming oras para magreklamo o magpahinga. Alam kong sa bawat minutong lumilipas, mas lumalapit sila sa amin. Ramdam ko ang bigat ng hangin, ang lamig na unti-unti nang bumabalot sa buong sementeryo, parang may libu-libong mata na nakatingin mula sa dilim at naghihintay lang ng pagkakataon. Clint ay nasa tabi ko lang, tahimik lang din habang tumutulong. Minsan titingin siya sa akin nang may pag-aalala kapag napapansin niyang humihinto ako para huminga, pero hindi siya nagsasalita. Parang naiintindihan niya na kailangan ko munang maghanda ng sarili ko bago namin makita ang kailangan naming makita.

Parang tumigil ang ikot ng mundo ko nang mabasa ko ang huling linya sa pahina. Paulit-ulit iyon sa isip ko, parang bulong na ayaw tumigil kahit takpan ko pa ang tenga ko, hindi nakasulat kung sino, hindi nakasulat kung paano, pero malinaw na malinaw: isa lang ang mananatili sa mundong ito kapag natapos na ang lahat. Napahawak ako nang mahigpit sa gilid ng aklat, parang sa bawat pagdiin ng daliri ko ay mas lalong tumatagos sa balat at buto ko ang bigat ng katotohanan. Ang papel nito ay hindi parang karaniwang papel na nakikita ko araw-araw malamig, parang may sariling tibok, at sa bawat paghinga ko ay parang sumasabay ito sa akin. May amoy itong luma pero pamilyar amoy ng lumang aklatan sa probinsya, amoy ng ulan sa lupa, amoy ng mga panahong akala ko ay nakalimutan ko na. Ilang sandali akong hindi makagalaw, nakatitig sa mga salitang nakasulat na parang nakatingin din pabalik sa akin. Sa likod ng isip ko, biglang nagla

Unti-unting humupa ang ginintuang liwanag galing sa aklat pero ang init at bigat nito ay nanatili sa palad ko, parang naging bahagi na talaga siya ng balat at pagkatao ko. Ramdam ko pa rin yung bawat pintig nito, parang sinasabing handa na kaming harapin kung ano man ang susunod. Yung mga aninong pumanig sa amin ay dahan-dahan nang naglalaho, parang nagpapasalamat bago tuluyang umalis, habang yung mga kalaban naman ay nagtago na sa pinakamadidilim na sulok ng sementeryo. Tahimik na ngayon ang paligid pero alam kong pansamantala lang ‘to. Parang ang katahimikang ito ay naghihintay lang kung sino ang unang magsasalita matapos ang lahat ng katotohanang lumabas. Lumingon ako sa kanya, sa totoong Sheara. Yung matagal ko nang inakala ay wala na, yung kaibigan kong kasama kong tumakbo, maglaro, at umakyat sa mga puno noong bata pa kami. Nakatingin siya sa akin, halo ang lungkot at tuwa sa mukha niya, parang hindi pa rin siya makap

The afternoon sun hung low over the winding streets of old Manila, gilding the edges of tiled rooftops and spilling warm light over weathered concrete walls. Lia pulled her jacket tighter around her shoulders, her boots clicking softly against the pavement as she walked, her steps steady but weighed down by months of restless searching. Every few minutes she glanced down at the crumpled notes tucked in her palm names, dates, addresses scrawled in hurried ink, every piece of a puzzle she had spent sleepless nights trying to fit together. She had thought she was following the truth, that she was finally closing in on the answers that would bring her twin home. She had no idea that every single lead, every whisper of a witness, every document she had uncovered was nothing more than carefully woven lies, planted exactly where she would find them—all made by Clint, built only for her. This was never about exposing secrets or rig