All Chapters of โอเมก้าเป็นสัตว์กินเนื้อ: Chapter 11 - Chapter 20

วันหนึ่ง ครูวิชาภาษาไทยบอกว่าจะสอบเก็บคะแนนด้วยการแบ่งกลุ่มให้ช่วยกันแต่งกาพย์ หัวข้อยังไม่กำหนดค่อยบอกในคาบ จับเวลาห้าสิบนาที ไปเตรียมแบ่งกลุ่มมาให้เรียบร้อยด้วย กลุ่มของเรา ประกอบไปด้วย เรา ชะเอม แพรชมพู และคุณหัวหน้าห้อง เตรียมตัวด้วยการ—"เราบอกให้ต้นสนโดดเรียนมาช่วยสอบดีมั้ย" คุณหัวหน้าห้องเสนอคือสอบแต่งกาพย์นี่มันเกินความสามารถไปมากจริงๆ แบบว่าครูเอาคัมภีร์ศิลาจารึกภาษาไทยโบราณมาให้พวกเราถอดรหัสยังพอเป็นไปได้กว่าให้แต่งโคลงฉันท์กาพย์กลอนอะไรพวกนี้ซะอีกกลายเป็นว่าวันดังกล่าวต้นสนต้องเป็นตัวแทนโรงเรียนไปแข่งเพชรยอดมงกุฎกฎหมายพอดี"เราแกล้งป่วยไม่ไปสอบมั้ย" ต้นสนเสนอครูหมวดสังคมต้องมากระทืบพวกเราแน่คุณหัวหน้าห้องวิ่งไปซุกมุมห้องเราเริ่มคำนวณว่าถ้าตัดคะแนนส่วนนี้ไป ต้องทำข้อสอบได้เท่าไหร่ถึงจะได้เกรดสี่"เอ่อ...เราให้คุณตาที่บ้านสแตนบายรอแต่งให้ได้" ชะเอมเอ่ยขึ้น "เดี๋ยวพออาจารย์แจกโจทย์ก็รีบถ่ายส่งให้เลย น่าจะไหวแหละ"ถึงปกติชะเอมจะเหมือนนางฟ้าอยู่แล้วในสายตาเรา แต่ตอนนี้ถึงกับมีแสงจ้าติดปีกบินเลยทีเดียวหัวข้อที่ครูให้มาเรียบง่ายไม่มีอะไรมาก คือให้แต่งเกี่ยวกับต้นไม้ในโรงเรี

สถานการณ์ในห้องพยาบาลอึดอัดจนแทบทำให้คนเป็นบ้าแล้วอาการฮีทถูกเป่าหายไปที่ไหนไม่ทราบ สมองเราแจ่มใสขึ้นมาทันที ภาพตรงหน้าก็มองเห็นชัดเจนขึ้นมา แต่เพราะไม่อยากมอง เราจึงแกล้งตายขอบคุณพระเจ้า พระผู้มาโปรด—เหมยฮัว—แหวกผ้าม่านเข้ามาพอดี โยนยาแก้ฮีทแผงหนึ่งใส่หน้าเรา "อย่ามาขอให้ชะเอมทำอะไรแบบนั้น—" หันไปเห็นต้นสนนั่งอยู่พอดี คำพูดต่อมาของเธอจึงจุกอยู่ที่คอหอย กลืนลงท้องไปแทบไม่ทันอ้อ เป็นอย่างนี้นี่เองเรากับต้นสนเก็ทขึ้นมาพร้อมกัน"ขอโทษค่ะ...ไม่รบกวน..." เหมยฮัวพูดเสียงเบาเหมือนยุง ก้าวถอยหลัง ปิดม่านให้เรียบร้อยเฮ้ย ไม่ อย่าเพิ่งไป ช่วยกันก่อนเรารีบคลุมโปงแกล้งตายเพราะโจ๊กอร่อยมาก แถมยังเป็นสิ่งที่ถูกที่สุดที่จะหาซื้อได้ในโรงเรียน หรือบางทีอาจจะทั้งเมือง A เราจึงรู้สึกพอใจอย่างมากกับแผนการชีวิตที่จะกินโจ๊กเป็นมื้อเช้าตลอดไปจนเรียนจบ คิดไปถึงขั้นว่าถ้าเข้ามหา’ ลัยไปแล้วมีเรียนเช้าก็อยากจะมากินอีก(ความเป็นจริง: ตื่นสายจนไปเข้าเรียนคาบแรกยังไม่ทันจะเอาเวลาที่ไหนมากิน)แต่แผนการกลับล่มซะแล้วอยู่ดีๆ เราก็พบว่าตัวเองไม่สามารถทำเป็นว่าเมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วมานั่งกินข้าวกับต้นสนใ

อยู่ดีๆ รัฐบาลทหารที่ยึดอำนาจมานี้ก็เกิดไอเดียบรรเจิด 'ลดเวลาเรียน เพิ่มเวลารู้' แต่ไม่ลดเนื้อหาในหลักสูตร ขึ้นมา เนื้อหาคือลดเวลาเรียนในห้องเรียน ให้เด็กมีเวลาค้นหาตัวเองมากขึ้นไม่ปฏิเสธว่าแนวคิดดี แต่ถ้าลดแค่เวลาเรียนไม่ลดสิ่งที่ต้องเรียนไปด้วย มองลงมาจากดาวอังคารก็รู้อยู่แล้วว่าไม่รอดแน่ ไม่รู้ว่าคนที่สั่งนโยบายนี้ลงมามาจากดาวพลูโตรึเปล่าไม่ว่านโยบายดังกล่าวจะส่งผลกระทบกับโรงเรียนอื่นอย่างไร คุณครูสอนกันทันหรือไม่ แต่กับโรงเรียนเรา พูดได้คำเดียวว่า สบายมาก หมายถึง นักเรียนไปเรียนพิเศษจนทันสบายมาก ส่วนครูที่สอนในคาบ—"เอ่อ—เรื่องนี้..." อาจารย์ Q เปิดหนังสือหน้าที่หนึ่ง "ก็ไม่มีอะไร ก็ขอข้ามไปแล้วกัน..."เปิดไปหน้าที่สอง "อันนี้ก็ไม่มีอะไร ก็ขอข้ามไปแล้วกัน..." ข้ามๆๆๆ ไปโผล่หน้าที่สิบเลย สอนทันสบายมากในภายหลัง เราได้ทราบว่าคำพูดติดปากของอาจารย์ Q คือ 'ก็ไม่มีอะไร ข้ามไปแล้วกัน' ส่วนอาจารย์หมีก็คือ "เก็บหนังสือเรียนลงไปเลย ครูรู้พวกเธอไปเรียนมาหมดแล้ว เอาข้อสอบ กสพท. ไปทำดีกว่า"บ่ายสองโมงครึ่ง โรงเรียนเลิก ทุกคนเก็บกระเป๋าเตรียมออกจากโรงเรียนไปเรียนพิเศษ พบว่าครูล็อคประตูไม่ให

ห้องของเราจัดทริปห้องขึ้นตอนปิดเทอมนี่เป็นครั้งแรกที่จะได้ไปเที่ยวด้วยกันแบบพร้อมหน้า แต่ก็อาจจะเป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายด้วยเหมือนกันแต่ที่จริงแล้วคนส่วนใหญ่คงจะได้ไปเจอกันที่ห้องคิงนั่นแหละพอคิดว่าจะไม่ได้นั่งเรียนด้วยกันอีกต่อไปครบทุกคนแล้วก็รู้สึกใจหาย เราคงจะคิดถึงห้องเรียนที่ต่อให้หลับทั้งวันและสอบได้คะแนนแย่ก็ไม่เป็นไร (ชะเอม: เป็นเดะ เรียงความสารภาพผิดที่คะแนนอังกฤษพังพินาศที่ส่งให้แม่ของนายไปไหนละนะ) แล้วก็เพื่อนๆ ที่ฉลาดจนบ้าไปแล้วทุกคนมากๆรถตู้จอดที่โรงอาหารคณะข้างๆ ระหว่างที่กำลังกินข้าวปั้นเซเว่นที่กินจนเบื่อ ต้นสนก็มาถึงอืม ปกติพวกเราก็มาเช้าเป็นอันดับหนึ่งตลอดนี่เนอะ“เอ่อ...” ภายใต้ยามเช้าที่เงียบสงัด เรารู้สึกว่าต้องพูดอะไรบางอย่างออกมาให้ได้ “ที่ไม่ได้ไปกินข้าวเช้าด้วย...เราดูอนิเมะมากไปหน่อยก็เลย...”“ก็เลยตื่นไม่ไหว?”จริงๆ แล้วเรายังมาโรงเรียนในเวลาเดิมเพราะไม่ชอบยืนเบียดบน BTS ตอนเช้า แค่เอาเวลาไปนั่งหลับในห้องเรียนแทนเท่านั้นเองเราหลบตา แต่ก็พยักหน้าตอบไปเรานี่มันแย่จริงๆพอเงยหน้ามองต้นสน เห็นสีหน้าของเขา ก็รู้สึกเหมือนกับอะไรบางอย่างในตัวเองกำลังปริ

เรากับต้นสนไม่ได้เลือกเรียนต่อคณะเดียวกัน เพราะต้นสนเลือกเรียนต่อกฎหมายอาจารย์ก้มหน้ามองคะแนนอันหรูหราอลังการ เงยหน้ามองต้นสน ก้มลงมองคะแนนอีกรอบ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดเหลือจะกล่าว "เธอคิดใหม่มั้ย อย่างน้อยก็ไปต่อต่างประเทศด้วยทุน [เซนเซอร์] ""ไม่อยากไปเรียนต่อด้วยเงินของ [เซนเซอร์] ครับ""..." อาจารย์"..." เราปี 2018 น่าจะเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์โรงเรียนเราที่คนที่เรียนเก่งที่สุดเลือกเรียนต่อกฎหมายในประเทศน่ะต้นสนกล่าวว่า "ที่พูดว่าอยากจะคบกันในฐานะมนุษย์คนหนึ่งน่ะ ไม่ได้พูดพล่อยๆ นะ"ในยุคสมัยที่บางประเทศมองโอเมก้าไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยง ถูกดูหมิ่นเหยียดหยามราวกับไม่ใช่มนุษย์ 'เท่ากัน'ตอนแรกเราคิดว่าแค่ต้นสนมองว่าเราเป็น 'มนุษย์' ก็พอแล้วแต่ต้นสนกลับอยากจะใช้ชีวิตเพื่อให้ทั้งโลกมองว่าเราเป็น 'มนุษย์' เหมือนกัน"แต่ถ้าเป้าหมายยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเอาทุน [เซ็นเซอร์] แล้วไปต่อต่างประเทศน่าจะเห็นผลง่ายกว่านะ ส่วนเรื่องรำลึกบุญคุณอะไรนั่นก็ไม่เห็นจะต้องสนใจเลย"เรากล่าวหลังจากครุ่นคิดอย่างจริงจัง"..." ต้นสนหลังจากเวลาผ่านไป 10 นาที ต้นสนหาเสียงตัวเองเจอในที่สุด"เอ่อ เธอต่างหากท