All Chapters of โอเมก้าเป็นสัตว์กินเนื้อ: Chapter 1 - Chapter 10

พออายุสิบสองปี มนุษย์ก็จะได้รับการแบ่งเพศสภาพอีกครั้ง และสถานะความเป็นมนุษย์ก็จะถูกตัดสินจากเพศสภาพใหม่ที่ได้รับมาคนที่ได้เป็นอัลฟ่าจะรู้สึกแบบไหนกันนะ รู้สึกว่าได้รับชัยชนะไปเลย? หรือว่ารู้สึกเฉยๆ เพราะก็คิดว่าตัวเองเป็นผู้ชนะมาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว?เรื่องแบบนั้นโอเมก้าอย่างเราไม่มีทางเข้าใจได้แน่นอนว่าเราไม่เคยมีความคิดว่าตัวเองจะเป็นโอเมก้ามาก่อน จริงๆ แล้วก็ไม่ได้คิดอะไรเลยทั้งนั้นตอนที่ผลออกมา คนรอบตัวกระซิบกระซาบกันใหญ่ ถูกเอาไปเปรียบเทียบกับลูกพี่ลูกน้องที่เรียนแย่กว่าตัวเองมาตลอด คุณครูที่โรงเรียนก็ทำหน้าตกใจว่า ทั้งๆ ที่เรียนเก่งขนาดนี้เนี่ยนะ? แต่ดันเป็นโอเมก้ามนุษย์ใช้เวลาประมาณ 3 ล้านปีตั้งแต่ที่ลูซี่ถือกำเนิดขึ้นจนสามารถเอาชนะการแบ่งชนชั้นทางเพศหญิง-ชายได้ในที่สุด แต่ธรรมชาติกลับวิวัฒนาการสร้างเป็นเพศสภาพใหม่ที่ทำให้เกิดการแบ่งชนชั้นรุนแรงขึ้นขึ้นมาเป็นโลกที่ทำให้หายใจลำบากจริงๆการที่ทั้งชีวิตถูกตัดสินว่าจะไม่มีวันเรียนเก่ง ไม่มีวันเล่นกีฬาเก่ง และไม่มีวันมีอาชีพการงานที่ดีได้ตั้งแต่อายุสิบสองนั้นเราคงต้องขออนุญาตปฏิเสธการตัดสินนั้นล่ะนะนี่เป็นเรื่องของโอเมก้าคนหนึ่

วันนั้นเป็นวันประกาศผลสอบท้องฟ้ายังคงสดใสเจิดจ้า เมฆก้อนเล็กๆ ลอยผ่านไป อากาศข้างนอกร้อนจนทำให้รู้สึกสงสัยว่านกที่บินอยู่ข้างบนจะรู้สึกยังไง ความเป็นอิสระก็ต้องแลกมาด้วยความเหนื่อยยาก พอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าก็เหมือนกับว่าจะเห็นข้อความนี้สะท้อนออกมา"จะตายรึเปล่านะ? ประกาศผลสอบวันนี้ จะมีชีวิตรอดไปได้รึเปล่านะ? ต้องโดนแม่ฆ่าตายแน่ๆ พระเจ้าคะ ขอสัญญาว่าหลังจากนี้จะตั้งใจเรียน ได้โปรดช่วยให้ฉันมีชีวิตรอดผ่านวันนี้ไปด้วยเถอะค่ะ" ชะเอมเริ่มสวดอ้อนวอนแม้จะกำลังพูดว่าหลังจากนี้จะตั้งใจเรียน แต่ก็กำลังลอกการบ้านอยู่เห็นๆในที่สุดเธอก็เลิกทำสิ่งที่ทำให้รู้สึกว่าอยู่ในงานศพแล้วหันมาถามเราอย่างต้องการหาเพื่อนร่วมชะตากรรม"สอบครั้งนี้...มั่นใจมาก?"เราพยักหน้าอย่างเยือกเย็น「คณิตศาสตร์พื้นฐาน: 100」「คณิตศาสตร์เพิ่มเติม: 99」「ฟิสิกส์: 99」「เคมี: 99」「ชีววิทยา: 99」「ภาษาไทย: 99」「ภาษาอังกฤษหลัก: 12」「ภาษาอังกฤษเพิ่มเติม: 14」(หมายเหตุ: นี่เป็นคะแนนเพื่อพยายามแสดงให้เห็นความโหดขิงของก้ามปูเฉยๆ ในความเป็นจริงมันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะได้คะแนนเท่านี้น่ะ)"นี่การ่นข้อรึเปล่าน่ะ? มันมี 4 ช้อยส์ไม่ใช่เหรอ?

การเรียนยังเป็นไปเหมือนที่ผ่านมา ที่ต่างออกไปมีแค่ใบตารางสอบซ่อมเพิ่มขึ้นมาที่บอร์ดหน้าห้องหนึ่งแผ่น อาจารย์ยังคงสอนไปตามปกติด้วยเสียงเอื่อยเฉื่อย เรามองสไลด์ แล้วก็หันไปมองนอกหน้าต่างกระรอกไต่ไปตามสายไฟ กระโจนจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปยังอีกต้น เด็กโรงเรียนข้างๆ กำลังเข้าแถว ผู้อำนวยการบ่นยืดยาว เรานั่งฟังอยู่ตรงนี้ยังรู้สึกทรมานมาก ไม่รู้ว่าพวกเขาที่ต้องยืนตากแดดฟังเรื่องไร้สาระเหล่านั้นทุกอาทิตย์จะทรมานขนาดไหนแสงแดดแผดเผาเหนือศีรษะ นักเรียนแยกย้ายกันกลับห้องเหลือแต่สนามว่างเปล่า เรามองท้องฟ้ากระจ่างไร้เมฆหมอก คาดหวังให้มีนกบินผ่านมาซักตัวหนึ่ง แล้วก็มีนกบินมาเกาะที่สายไฟตัวหนึ่ง เรามองมันไซ้ขนอย่างตั้งใจ นกอีกตัวบินผ่านมาแล้วผ่านไป และอีกตัว และอีกตัวหมดครึ่งเช้า ได้เรียนอะไรไปบ้างไม่แน่ใจออดพักเที่ยงดังปุ๊บ ชะเอมกระเด้งตัวขึ้นจากโต๊ะทันที นับเป็นเรื่องประหลาดเรื่องหนึ่ง ทุกๆ คาบมีออดหมดเวลาไม่แตกต่างกัน แต่มีแค่ออดพักเที่ยงเท่านั้นที่ปลุกเธอได้ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมคุณครูถึงไม่สนใจเลยว่ามีนักเรียนคนหนึ่งเหม่อ คนหนึ่งนอนตายทั้งเช้า? คือถ้ามองไปทางคนอื่นๆ ในห้องก็จะพบกับกลุ่มหนี่งที่ร้อ

ในวันสอบวันสุดท้าย เรามีเดทล่ะ“ดูนารุโตะนะ ถ้าไม่ได้ดูวันนี้เราต้องผูกคอตายแน่ๆ” เราพูดอย่างจริงจังมากวันสอบวันสุดท้าย จิตใจเราไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คิดไปถึงคืนที่มังงะที่ตามมานานอัพเดทเป็นตอนสุดท้าย การอ่านออนไลน์เป็นเรื่องไม่ถูกต้องเราเข้าใจดี แต่นี่มัน-นา-รู-โตะ-ตอนสุดท้าย คนแห่กันอ่านจนเว็บล่ม เราเองก็ห้ามใจไม่ไหวเหมือนกันอันดับ 0 ที่ยืนอยู่ข้างๆ หัวเราะออกมาโชคดีจริงๆ ที่แม้เราจะเป็นพวกที่ลงเรือลำไหนก็คงสถิติล่มอย่างต่อเนื่องมาตลอด ทั้งเทนริ เมกุมิ ไฮบาระ แต่กับนารุโตะดันลงเรือถูกลำได้อย่างน่าอัศจรรย์ สามารถดูตอนสุดท้ายนี้ได้อย่างซาบซึ้งมีความสุขไม่ต้องกัดผ้าเช็ดหน้าด่าคนเขียนตอนที่อ่านตอนสุดท้าย มันก็รู้สึกแปลกๆตอนที่สัปดาห์ต่อมาเหลือแต่วันพีซเรื่องเดียว ในหัวใจก็เหมือนกับว่ามีช่องว่างขึ้นมาแต่พอดูตอนนี้ก็รู้สึกว่า จบแล้วสินะ จบลงแล้วจริงๆ ด้วย เพื่อนตั้งแต่สมัยประถมของเรา ตอนนี้ก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็งแล้ว แถมยังลูกสองด้วย ดูหนังแค่สองชั่วโมงแท้ๆ แต่รู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นยี่สิบปี ปิดเทอมนี้กลับไปดูตั้งแต่ตอนแรกใหม่ดีกว่าเราเดินออกจากโรงหนัง ตาแดงก่ำน้ำตาคลอเบ้า“ฮ

วันวาเลนไทน์ มีกิจกรรมหารายได้ของกรรมการนักเรียนเรียกว่าการขายลูกโป่งและดอกกุหลาบ“เรียกว่าคิวปิด” ชะเอมแก้ให้“มีการจ่ายตังค์แล้วก็ได้ของมา ดังนั้นก็คือขายของนั่นแหละ” เราว่า“น่าจะมีพวกช็อกโกแลตอะไรแบบนี้ด้วยนะ จะได้ซื้อมากินกันหน่อย” ชะเอมพูดต่อไป “จะว่าไป วันนี้ที่ตรงที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ นั่นจะเป็นวาเลนไทน์อีเว้นท์แหละ แวะไปดูหน่อยมั้ย”“...” แพรชมพูที่นั่งฟังได้แต่คิดว่าเจ้าบ้าสองคนนี้มันเกินเยียวยาจริงๆ“มันต้องแน่นอนอยู่แล้ว...” ยังพูดไม่ทันจบก็สังเกตเห็นชะเอมที่เปลี่ยนไปทำสีหน้าเหมือนเห็นผีจะว่าไป ตึกนี้มีประวัติยาวนานอยู่เหมือนกัน สิ่งมองไม่เห็นที่สิงอยู่นานขนาดนั้น อาจจะแข็งแกร่งจนสามารถโผล่มาตอนสิบเอ็ดโมงได้ก็เป็นได้ เรารวบรวมความกล้าหันหลังกลับไปเจอลูกโป่งสีส้มทิ่มใส่หน้าพอดี“...”“...”บางทีเราอาจจะกำลังทำหน้าเหมือนเห็นผีอยู่ด้วยก็ได้จำไม่ได้แล้วว่าข้อความบนลูกโป่งเขียนว่าอะไรแต่เสียงดังปังตอนที่แตกนั่น จนถึงตอนนี้ก็ยังจำได้ดีหลังจากที่กรรมการนักเรียนเดินออกไปแล้ว พวกผู้ชายที่ไปเตะบอลบวกต้นสนก็กลับมาพอดีจริงๆ แล้วเราค่อนข้างจะเป็นคนหน้าหนา ปกติไม่ค่อยสนใจเวลาโดนล้ออ