โอเมก้าเป็นสัตว์กินเนื้อ

เพราะว่า GoodNovel ติดเหรียญแยกตอนไม่ได้ ตอนนี้ก็เลยต้องมาแปะก่อนตอนที่ศูนย์แทน ทุกคนก็อ่านข้ามไปตอนต่อไปก่อนนะ ถ้าอ่านจบแล้วอยากอ่านค่อยกลับมาใหม่

ตอนที่อ่านมังงะแนว OmegaVerse เป็นครั้งแรกสมัยอยู่มัธยม พล็อตของนิยายเรื่องนี้ก็โผล่ขึ้นมาในสมองเราเหมือนกับเครื่องหมายคำถามอันใหญ่บะเอ้ก

แล้วก็มีคำพูดหนึ่ง ที่เพื่อนของคนเขียนพูดกับคนเขียน (ซ่อนอยู่ในเนื้อเรื่องแหละ) ที่ทำให้เรารู้สึกว่า อยากจะเขียนประโยคนั้นใส่ในนิยายจังเลยนะ ก็เลยออกมาเป็นเรื่องนี้นั่นเอง

ก้ามปูเป็นตัวเอกที่ฉลาดเป็นอันดับสองในนิยายที่เราเขียนเลย เพื่อชดเชยที่ต้องเป็นโอเมก้าก็เลยเติมทรูให้รัวๆๆ มาก ความฉลาดเป็นรองจากไป๋เฉี่ยนคนเดียว (รายนั้นเป็นสนมนางใน ซวยกว่าเป็นโอเมก้าซะอีก) ส่วนติงเซียง หนูบ๊วยนะลูก จื่อชุนเองก็บ๊วยเหมือนกัน ไปนั่งเอ๋อด้วยกันเลยไป แบบว่าพยายามบาลานซ์ระหว่างแต้มพละกำลังกับสมองของตัวเอกให้ไม่มีใครแกรี่ สตูเกินไปน่ะ ไม่ได้แกล้งหนูนะลูกนะ

แล้วก็จริงๆ แล้วทั้งติงเซียง ลิลัว ไป๋เฉี่ยน แล้วก็ก้ามปูมาจากโรงเรียนเดียวกันล่ะ ถ้ามีนิยายงอกขึ้นมาอีกก็อาจจะมาจากโรงเรียนนี้เหมือนกันหมดก็ได้ คำว่า FOR ที่ชื่อตอนก็มาจาก Formative Exam เหมือนกับว่าทุกๆ ตอนเป็นการสอบย่อยเพื่อทำให้ทุกคนค่อยๆ เติบโตขึ้น แต่โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนสมมุตินะ ถ้ามันไปตรงกับโรงเรียนของใครก็ เอ่อ ก็เป็นอย่างที่คิดนั่นแหละ แต่ก็สมมุติว่าไม่ได้เป็นละกัน เพราะที่นี่คือเมือง A ประเทศ S โรงเรียนก็เลยเป็นโรงเรียน S ที่ไม่ใช่โรงเรียน T ไงล่ะ

เราพยายามตีความความเป็นอัลฟ่าให้เข้าใกล้มนุษย์ธรรมดา ที่แค่เก่งเป็นพิเศษเมื่อเทียบกับคนทั่วไป ก็เอาตัวอย่างมาจากเพื่อนสมัยมัธยมนั่นแหละ พอคนเราเก่งมากๆ ก็มีทั้งอีโก้ ทั้งความมีเหตุผลมากๆ รวมอยู่ในคนเดียวกัน เพื่อนๆ ของก้ามปูต่างก็ยังเด็ก อีโก้มีน้อยเหตุผลมีมาก จึงได้เป็นเพื่อนที่ดี ส่วนพวกที่ไม่ดีก็โดนลูกเราจัดการไปหมดละ

เนื่องจาก setting เป็นชีวิตมัธยม ความคิดของตัวเอกก็จะแกว่งๆ หน่อย ประมาณว่ามีคนมาชอบเป็นครั้งแรก เวลาที่มีคนที่ตัวเองแคร์มาชอบตัวเอง ส่วนนึงก็อึดอัด เพราะว่าแคร์ความรู้สึกอีกฝ่าย แต่ก็ไม่รู้จะตอบอะไรกลับไป แต่บางส่วนก็แอบดีใจ วันนึงคิดแบบนึง วันนึงคิดอีกแบบ ไม่รู้จะจัดการกับตัวเองยังไงดี

ไม่รู้ว่ามีคนอ่านสังเกตเห็นรึเปล่า แต่ก้ามปูจะไม่ตัดสินใจทำอะไรด้วยเหตุผลที่มาจากความคิดที่ว่าตัวเองเพศรองเป็นอะไร ทำทุกอย่างในฐานะของมนุษย์ และนี่ก็คือแก่นของเรื่องนี้ เพราะเราคิดว่าข้อดีของ OmegaVerse ก็คือการแสดงออกถึงความเหลื่อมล้ำทางเพศโดยไม่ต้องระบุถึงเพศที่มีอยู่จริงยังไงล่ะ 

อะไรที่ดาร์คคนเขียนตัดฉับๆๆ ไปหมดเลย แบบว่าตอนที่เริ่มวางโครงเรื่องเคยคิดว่าจะทำแบบสื่อให้เห็นถึงความเหลื่อมล้ำในประเทศ Z ที่ไม่ใช่ประเทศ A บลาๆ แต่คิดอีกที อืม มัธยมของคนเราอย่าดาร์คขนาดนั้นเลย สงสารลูกน่ะ แต่ในโลกนี้ก็ยังมีผู้คนที่ทุกข์ทรมานเหมือนกับเป็นโอเมก้าอยู่จริง แล้วก็ยังมีประเทศที่มีความเหลื่อมล้ำบิดเบี้ยวอย่างมากอยู่จริงเหมือนกัน ซึ่งคนเขียนก็ได้เอาไปเขียนไปด่าไปแล้วในนิยายอีกเรื่องหนึ่ง แต่เราจะไม่เล่นมุกซ้ำ ดังนั้นเรื่องนี้ก็ถือว่าเพลาๆ แล้วกันนะ (?)

2024/06/19: ไม่ได้เขียนตอนเพิ่มเพราะอยากได้ตังค์ แต่เขียนเพราะ—โอย นิยายทุกเรื่องของเราเลขตอนหารห้าลงตัวหมดเลยมีแค่เรื่องนี้อะที่ไม่ลงตัว อดทนอยู่สามปีจนทนไม่ไหวแล้ว ขออนุญาตอัพเพิ่มเถอะ

霧

ปล. เพิ่งสังเกตว่า Omegaverse เค้าไม่ใช้ camel case กัน 555

สัมภาษณ์ตัวละคร:

(คาแรกเตอร์)

ก้ามปู: สรุปแล้วหน้าตาของเราเป็นยังไงเหรอ

ต้นสน: ทำไมตัวละครเดียวที่ได้รับการบรรยายหน้าตาถึงเป็นตัวประกอบล่ะ

ชะเอม: เพราะเรางดงาม—เฮ้ย! ว่าใครเป็นตัวประกอบยะ!

คนเขียน: เพราะตามระเบียบการศึกษาของประเทศ S ที่ไม่ใช่ประเทศ T พวกนายทุกคนมีทรงผมทรงเดียวกันคือรองทรงสูงไงล่ะ

ก้ามปู: ...

ต้นสน: ...

คนเขียน: อ๊ะ เผลอทำลายจินตนาการคนอ่านไปรึเปล่า เมื่อกี้ไม่นับละกันนะ ก็ช่วยอ่านไปด้วยจินตนาการว่าทั้งสองคนหล่อเท่ากับหนุ่มที่หล่อที่สุดในโรงเรียนสมัยที่ทุกคนเรียนอยู่ ม.ปลาย ละกัน

(เรื่องที่อยากรู้)

ต้นสน: ก้ามปูชอบเราตั้งแต่ตอนไหน

ก้ามปู: ...

ก้ามปู: ...

คนเขียน: เอาล่ะ เพื่อไม่ให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ เราเฉลยเองละกัน

คนเขียน: คนเขาจำชื่อนายได้เมื่อไหร่ก็ตอนนั้นแหละ

Loading...

ต้นสน: (〃ω〃)

ก้ามปู: //ทุ่มคนเขียน

おわり