“Dito muna tayo maghanap.”Inilapag ni Ma’am Celeste ang makapal na rehistro sa ibabaw ng mesa. May bahid pa ng alikabok ang mga gilid nito, at bahagyang nakabuka ang pabalat na para bang matagal nang naghihintay na may muling sumilip sa mga pahinang iyon.Hindi ko agad ginalaw. Sa dami ng mga lumang papel na dinaanan namin, natutuhan kong hindi lahat ng nakasulat ay sagot. Minsan, pangalan lang. Minsan, petsa. Minsan, isang salitang puwedeng mangahulugan ng dalawa o tatlong bagay depende sa kung sino ang naglagay.At sa ngayon, iyon ang pinakanakakainis sa lahat.May pera. May tala ng bayad. May mga taong nagsasabing may iniabot, may tumanggap, may nagpasa. Gayunman, wala pa ring makapagsabi kung sino talaga ang huling humawak sa perang ipinambayad ni Mang Ernesto.“Mga tagapaghatid ba ang laman nito?” tanong ko.“Mga dating katuwang sa paghahatid. May mga pangalan, tirahan, at minsan, tala kung sino ang nakasama sa biyahe.”“Kung kumpleto.”Napatingin sa akin si Ma’am Celeste. “Kung
Huling Na-update : 2026-10-29 Magbasa pa