Dumating ang pagkain. Inayos ni Gabo ang mga plato at inilapit sa akin ang ulam.“Tikman mo muna.”Kumuha ako ng kaunting isda. Masarap nga.“Hindi na masama,” sabi ko.“Hindi masama lang?”“Masarap. Huwag kang demanding.”Ngumiti siya at nagsimulang kumain. Ilang sandali kaming naging abala sa pagkain. Sa kabilang mesa, may matandang mag-asawang nag-uusap tungkol sa kanilang mga apo. Sa may pampang, may dalawang lalaking nag-aayos ng lambat.Karaniwang araw lang, walang engrandeng tagpo, at wala ring kailangang patunayan. Pero sa gitna ng simpleng pagkain, may isang bagay akong napansing hindi ko pa gaanong pinag-isipan.Hindi pala mahirap makasama si Gabo. Hindi niya ako pinipilit na maging ibang tao. Hindi rin niya ako pinaparamdam na kailangan kong maging mas mabait, mas simple, o mas mahinhin para magustuhan.Kapag maarte ako, sinasagot niya ako. Kapag seryoso ako, nakikinig siya. Kapag may gusto akong sabihin, hindi niya agad inuunahan. At higit sa lahat, hindi niya ako tinatrat
Huling Na-update : 2026-11-05 Magbasa pa