All Chapters of มาเฟีย บ้าเซ็กซ์ 3P (แซ่บ): Chapter 21 - Chapter 30

“เงียบไปเลยเหรอจ๊ะ... พูดไม่ออกล่ะสิ หรือว่าที่พี่พูดมามันจะถูกเป๊ะทุกข้อ?” “พูดไม่ถูกค่ะ...” เชอร์รี่สูดหายใจเข้าลึก เค้นเสียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างไม่ยอมคน“อ้าวเหรอ แย่จัง... แล้วที่ถูกต้องมันคืออะไรล่ะ หืม? ไหนลองอธิบายให้พี่ฟังหน่อยซิ” เมจิเลิกคิ้วท้าทาย ยื่นหน้าเข้ามาหมายจะข่มขวัญ“ที่ถูกต้องก็คือ... หนูไม่ได้ปาดหน้าเค้กของใครทั้งนั้นค่ะพี่เมจิ”เชอร์รี่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หมุนตัวมาเผชิญหน้าจ้องลึกเข้าไปในตาคู่ริษยานั่นตรงๆ ก่อนจะเหยียดยิ้มบางตอกกลับ“แล้วอีกอย่างนะคะ... พี่คิดจริงๆ เหรอคะว่าถ้าคนดำเนินรายการในวันนี้ไม่ใช่หนู... คนที่จะได้ตำแหน่ง MC ของงานระดับประเทศนี้จะเป็นคนอย่างพี่น่ะ?”“นี่แก...!” “หนูแค่อยากให้พี่มองตามความจริงน่ะค่ะ สำเนียงและระดับภาษาของคุณภาพงานระดับนี้... ต่อให้ไม่มีหนู ทางผู้ใหญ่เขาก็คงเลือกคนอื่นอยู่ดี ไม่น่าจะวนมาถึงคิวของพี่หรอกค่ะ”“ปากดีเหลือเกินนะอีเชอร์รี่! อย่าคิดว่าได้ยืนชูคอบนเวทีแป๊บๆ แล้วจะหยิ่งพยองไปได้นานหน่อยเลย... สภาพผู้หญิงใจง่ายไร้ยางอายแบบแกน่ะ ไปนอนอ้าขาเป็นอีตัวให้คุณไลเอินมาแล้วใช่ไหมล่ะ!

“มึงช่วยเอานิ้วออกจากร่องของยัยนั่นเดี๋ยวนี้!”ไลเอินตวาดลั่นพลางสาวเท้าเข้าประชิดขอบเตียงนอน ด้วยอารมณ์เดือดทะลุปรอทจนแทบระเบิดเมื่อเห็นภาพคาตาว่านิ้วเรียวยาวของน้องชายยังคงเสียบคาแช่อยู่ในจุดสงวนของเหยื่อสาวที่เขาหมายตาเอาไว้“หมายถึง... ตรงนี้เหรอ”ไทเกอร์แสร้งถามด้วยน้ำเสียงและใบหน้าตายด้าน ทว่าการกระทำกลับสวนทางอย่างสิ้นเชิง มือหนาจงใจกระดกนิ้วรัวกระพือเข้าออกในรูสวาทแสนบริสุทธิ์อย่างจงใจท้าทาย จนร่างเล็กใต้ร่างครางเครือสั่นสะท้านไปทั้งตัว“อึก... อื้ออ... พะ... พอแล้ว!”กลีบดอกไม้งามขมิบรัดนิ้วร้ายถี่ระรัว หญิงสาวส่ายร่อนสะโพกมนหนีอย่างทรมานด้วยความเสียวซ่านจวนจะขาดใจ ท่าทางกระสันอยากปนต่อต้านนั้นยิ่งส่งสัญญานดิบปลุกเร้าให้คนมองแทบคลั่ง จนไลเอินที่ยืนดูอยู่ทนไม่ไหวอีกต่อไป พุ่งตัวเข้าประชิดเอื้อมมือหนาไปกระชากข้อมือของไทเกอร์ออกจากร่องรูรักของเธออย่างแรงหมับ! พรึบ!“กูบอกให้มึงเอาออกไป!” ไลเอินกัดฟันขู่เสียงต่ำ นัยน์ตาแดงก่ำจับจ้องนิ้วชุ่มน้ำกามของน้องชายด้วยความริษยาและโกรธเคืองทว่าไทเกอร์กลับไม่ได้ขัดขืนแรงดึงนั้นแต่อย่างใด เขาเพียงยกนิ้วร้ายที่ชุ่มด้วยน้ำหวานออกมามองแต่โดยดี

“ปล่อยงั้นเหรอ? หึ...”ไลเอินที่เพิ่งดึงสติกลับมาได้หลังจากพ้นจากความเสียวซ่านพลันกระตุกยิ้มร้ายกาจ นัยน์ตาคมกริบไล่สายตามองต่ำตามท่อนขาเรียวขาวผ่องที่โผล่พ้นหมอนใบโตโชว์คราบน้ำรักอย่างจาบจ้วง ในขณะที่ไทเกอร์กลับยกนิ้วเรียวยาวที่ยังคงเปียกชุ่มเยิ้มไปด้วยน้ำหวานใสที่ติดนิ้วขึ้นมาจรดริมฝีปากหยัก ก่อนจะตวัดเรียวลิ้นสากเลียชิมความหวานกลืนลงคอหน้าตาเฉย การกระทำอันหื่นกระหายและโรคจิตนั่นพลันทำให้เชอร์รี่เบิกตากว้างช็อกค้างด้วยความตกใจ“อ้าส์... สรุปเมื่อกี้เธอน้ำแตกเพราะนิ้วของใครกันแน่” ไทเกอร์เปรยเสียงพร่า แววตาเยือกเย็นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสาว“.....” เชอร์รี่นิ่งอึ้งจนพูดไม่ออก ร่างกายชาวาบด้วยความกระดากอาย“ตอบมาสิ... นิ้วของฉัน หรือนิ้วของมัน!” ไลเอินคาดคั้นเสริมทับ นัยน์ตาคมวาวโรจน์อย่างไม่ยอมแพ้น้องชาย“หนูไม่รู้ ฮึก... นิ้วใครเป็นนิ้วใครหนูจะไปรู้ได้ยังไงคะ! หนูขอร้อง... ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ หนูไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว!” “ไม่อยากอยู่ เหอะ... แต่รูห_ีแตกเยิ้มแถมขมิบรัดนิ้วพวกกูจนเสร็จสม ระเบิดน้ำร่านคามือขนาดนี้ คิดว่าจะเดินออกไปจากห้องนี้ได้ง่ายๆ งั้นเหรอเชอร์รี่”“คนหยาบคาย! คนลามก! หนู

“เดี๋ยวนะคะ! เด็กของฉันทำอะไรผิดหรือเปล่าคะคุณ!” ญาญ่าเห็นท่าไม่ดีรีบเอาตัวเข้าแทรกกางปีกป้องเชอร์รี่ทันที “ยังไม่ได้ทำอะไรผิดค่ะคุณผู้หญิง แค่ตรวจเจอความผิดปกติเล็กน้อยในระบบกระเป๋าเท่านั้นเองค่ะ”“แล้วแบบนี้จะทันขึ้นเครื่องไหมคะ! เครื่องใกล้จะออกแล้วนะ!” “ถ้าคุณผู้หญิงรีบดำเนินการและให้ความร่วมมือ คิดว่าทันค่ะ... ยังไงรบกวนแยกตัวออกไปด้านข้างด้วยนะคะ อย่ากีดขวางทางเดินของผู้โดยสารท่านอื่นเลยค่ะ” พนักงานสาวตัดบทน้ำเสียงเฉียบขาด“ดะ... ได้ค่ะ”เชอร์รี่ไม่อยากทำให้คนอื่นเดือดร้อนและกลัวเรื่องจะบานปลาย หญิงสาวจึงยอมเดินเลี่ยงแยกแถวออกมาแต่โดยดี เธอหันไปบอกญาญ่าด้วยสีหน้าเป็นกังวล“เดี๋ยวหนูจะรีบตามกลับไปนะคะ”“โอเคๆ ยังไงระวังตัวด้วยนะ!” ญาญ่าพยักหน้ารัวๆ พลางมองตามด้วยความห่วงใย ก่อนจะโดนฝูงชนเบียดบังสายตาไปเชอร์รี่เดินกอดกระเป๋าตามแรงกดดันของชายชุดสูทสีดำสองคนไปทางทิศตะวันตกของสนามบิน ซึ่งเป็นทางเดินเปลี่ยวขนานกับลานจอดเครื่องบิน ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเธอว่า... นี่ไม่ใช่เส้นทางไปห้องฝ่ายความมั่นคงธรรมดาแน่ๆ“เดี๋ยวค่ะ... คือต้องเดินไปอีกไกลไหมคะ” เชอร์รี่เอ่ยถามอ้อมแอ้มด้วยความขวัญเส

เชอร์รี่จิกสายตาสู้กล้องอย่างมืออาชีพ ทว่าในจังหวะที่ใบหน้าของไบร์ทซุกไซ้ขยับเข้ามาใกล้แก้มเนียนเพื่อทำมุมกล้องให้ดูสมจริง ดวงตาคู่สวยของเธอกลับมองตรงไปยังไลเอินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมาเฟียหนุ่มที่ตอนแรกยังทำเป็นนิ่งสงบ บัดนี้แววตาคมกริบกลับแปรเปลี่ยนเป็นกราดเกรี้ยว นัยน์ตาดุดันจ้องเขม็งราวกับกำลังโกรธแค้นเธออย่างหนักหน่วง และแล้วความอดทนอันน้อยนิดของเขาก็ตบะแตก!“เดี๋ยว!”เสียงเข้มทรงพลังโพล่งตวาดขึ้นมากลางคัน พานทำเอาทั้งสตูดิโอพลันตกอยู่ในความเงียบกริบ ช่างภาพถึงกับชะงักนิ้วที่กำลังจะกดชัตเตอร์ค้างกลางอากาศ ทุกสายตาในกองถ่ายหันขวับไปมองที่มาของเสียงเป็นจุดเดียวไลเอินไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงเข้าไปหาคู่พระนางที่ยังคงกอดเกี่ยวกันอยู่กลางเซต ก่อนจะมาหยุดยืนนิ่งตรงหน้าเชอร์รี่และไบร์ท “เอามือออกไป...” ไลเอินกดเสียงต่ำสั่งการ แววตาคมกริบตวัดมองสบตานายแบบหนุ่มราวกับจะเชือดทิ้งไบร์ททำหน้าเลิกลักด้วยความขวัญเสีย ก่อนจะต้องรีบชักมือออกจากเอวบางของเชอร์รี่จนแทบไม่ทัน “กูบอกให้มึงเอามือออกไป! แล้วก็ไปเอาเสื้อแบบที่มันใส่มาให้กู... กูจะถ่ายคู่กับเธอเอง!”ประโยคคำราม