All Chapters of มาเฟีย บ้าเซ็กซ์ 3P (แซ่บ): Chapter 1 - Chapter 10

"กรี๊ด! คุณไลเอินคะ... อ๊ะ! ปล่อยนะ!" ร่างของนางแบบสาวหุ่นเซ็กซี่ถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์กระชากคอเสื้อ ลากถูลู่ถูกังให้ออกจากห้องรับรองหรูราวกับเศษขยะ น้ำตาไหลของเธอไหลพรากจนเครื่องสำอางเลอะเทอะเปรอะเปื้อนใบหน้า ยามเมื่อสบสายตาคมกริบดั่งใบมีดของมาเฟียหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ "กูเตือนมึงแล้ว... ว่าอย่าเอามือสกปรกมาแตะต้องตัวกู!" ‘ไลเอิน’ เจ้าของใบหน้าหล่อร้ายเค้นเสียงต่ำ หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดปลายนิ้วตัวเองช้าๆ ด้วยท่าทางนึกรังเกียจเต็มทน สายตาคมดุไม่คิดจะชายตาแลร่างอ้อนแอ้นที่บังอาจขโมยกอดเขาเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย แต่กลับตวัดสายตาไปทางลูกน้องคนสนิทแทน “มึงจัดการยกเลิกงานของอีนี่ที่เกี่ยวกับกูออกให้หมด... กูไม่อยากเห็นหน้ามันอีก” “ครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มรับคำเสียงเรียบ “ไม่นะคะ! คุณไลเอิน! อย่าทำแบบนี้กับฉันเลยนะคะ!” นางแบบสาวหวีดร้องอ้อนวอนเสียงหลง ทว่าไลเอินกลับทำเพียงสะบัดมือเป็นสัญญาณให้ลูกน้องโยนผู้หญิงน่ารำคาญคนนี้ออกไปให้พ้นหูพ้นตา โดยมี ‘ฟีนิกซ์’ และ ‘ดราก้อน’ นั่งไขว่ห้างคุมเชิงเงียบๆ ครืด... ประตูสไลด์ปิดลงพร้อมกับร่างของนางแบบคนนั้นที่กระเด็นไปกองกับพื้น

“เจ๊ญาญ่า! เจ๊ถามยัยเด็กใหม่นี่ทำไมคะ!” เมจิที่เดินบิดสะโพกเข้ามาได้ยินพอดีหวีดเสียงแหลมถามด้วยความไม่พอใจ“นี่เจ๊คงไม่ได้คิดจะให้มันมานั่งแท่นดาวเด่นแทนพริตตี้เบอร์หนึ่งอย่างหนูหรอกใช่มั้ย!”“โอ๊ย ยัยเมจิ! แกจะคิดมากขี้ระแวงอะไรขนาดนั้นฮะ? ฉันก็แค่ถามเผื่อไว้ ในเมื่อมีลูกค้าสนใจฉันก็ต้องหาช่องทางกระจายงานให้เด็กๆ ในสังกัดสิยะ”“เหอะ! จะส่งยัยนี่ไปลงคันไหนก็ช่างเถอะค่ะ... แต่ขอเตือนไว้ก่อนเลยนะว่าห้ามยุ่งกับคันของคุณไลเอินเด็ดขาด คันของคุณไลเอิน... เมจิจองแล้ว!”“จ้าาา จ้าาา แม่คุณ! แกน่ะเที่ยวไล่จองเขาปาวๆ แต่ตัวเขาจะเอาแกด้วยหรือเปล่าเถอะ... ไม่ใช่ว่าไปทำตัวรนหาที่ใส่เขา แล้วจะโดนคุณไลเอินเขี่ยทิ้งเอาล่ะ”“เจ๊อ่ะ!” เมจิสะบัดหน้ากระทืบเท้าขัดใจ“ไปๆ เลิกปากดีได้แล้ว ถึงเวลาต้องไปเจอพ่อทูนหัวที่แกอยากจองนักจองหนาแล้ว... ขอให้กลับมาแบบอวัยวะครบสามสิบสองนะยะ” เจ๊ญาญ่าบ่นไล่หลังรีบพารุ่นพี่พริตตี้ที่ถูกขัดใจให้ก้าวเท้าเข้าสู่เขตรันเวย์สนามแข่งอย่างปัดรำคาญ.ทุกสายตาจะถูกสะกดด้วยร่างสูงสง่าของ ‘ไลเอิน’ ในชุดแข่งรถที่ยืนกอดอกคุมเชิงอยู่ข้างสนาม ออร่าความหล่อร้ายและดุดันป่าเถื่อนแผ่ซ่านออกม

หะ... เห็นค่ะคุณไลเอิน” เจ๊ญาญ่ากลืนน้ำลายเอื๊อก “แล้ว... แล้วน้องเมจิล่ะคะ”“กูไม่เอา!” ไลเอินพ่นเสียงหงุดหงิด “กูจะเอายัยนี่นั่งข้างกู... หรือพวกมึงมีปัญหา? เดี๋ยวกูเพิ่มเงินค่าตัวให้เป็นสองเท่า!”“มะ... ไม่มีค่ะ! ไม่มีปัญหาเลยสักนิด ยินดีเป็นอย่างยิ่งเลยค่ะคุณไลเอิน!”พอได้ยินคำว่าเงินเพิ่มสองเท่า เจ๊ญาญ่าก็หูผึ่งเปลี่ยนท่าทีทันควัน หล่อนฉีกยิ้มกว้างจนหน้าบาน พลางยื่นมือไปกระชากแขนเมจิที่กำลังยืนกระฟัดกระเฟียดหน้าดำหน้าแดงด้วยความอิจฉาให้ถอยออกมา จากนั้นเจ๊ญาญ่าก็รีบตะโกนกำชับเชอร์รี่ที่กำลังโดนไลเอินยัดร่างอวบอัดเข้าไปในเบาะฝั่งตุ๊กตาหน้ารถอย่างรีบร้อน“เชอร์รี่! อย่าขัดใจคุณไลเอินเด็ดขาดนะลูก! แล้วจำกฎเหล็กของพวกเราได้ใช่ไหม!”“ขะ... ค่ะ หนูจำได้ค่ะเจ๊!” เชอร์รี่ตอบกลับเสียงสั่นเครือปนงุนงง ในใจทั้งกลัวทั้งสับสนไปหมดแต่ก็ยอมขยับตัวนั่งลงบนเบาะหนังแท้อย่างว่าง่าย“สั่งเสียเสร็จหรือยัง!” ไลเอินหันไปตวาดกร้าวใส่โมเดลลิ่งตัวแม่อย่างหงุดหงิด ทำเอาเจ๊ญาญ่าร้องลั่นรีบกึ่งลากกึ่งจูงอีพี่เมจิถอยหลังกรูดออกไปทันที“ว้ายยย! เสร็จแล้วค่าเสร็จแล้ว ถอยแล้วค่ะคุณไลเอิน!” ปัง!!เสียงปิดประตูรถซู

“โอ้ววว... ซี๊ดดด รูหอยแฉะเยิ้มรอฉันขนาดนี้แล้วเหรอวะ...”ไลเอินสบถเสียงพร่าอย่างหักห้ามอารมณ์ดิบไม่อยู่ ปลายนิ้วเรียวยาวของมาเฟียหนุ่มกรีดลากลงตามรอยแยกกลีบแคมเนื้อนุ่ม บดบี้สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นของน้ำหวานเหลวใสที่หลั่งไหลซึมเยิ้มผ่านร่องแคบออกมาจนแฉะเยิ้มสู้มือ ซึ่งมันเป็นหลักฐานชั้นดีที่ฟ้องว่าเด็กสาวตรงหน้ากำลังเกิดอารมณ์ร่วมปั่นป่วนจนซ่านเสียวไม่แพ้กัน“ฮึก... ไม่... ไม่ใช่นะคะ!”เชอร์รี่ละล่ำละลักปฏิเสธเสียงสั่นเครือ พยายามตะเบ็งเสียงสู้ทั้งน้ำตาเพื่อปกปิดและไม่อยากยอมรับว่าร่างกายทรยศกำลังตอบสนองสัมผัสป่าเถื่อนของเขาอย่างน่าอับอาย“หึ... เธอกำลังเงี่ย_น!”มาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ นัยน์ตาคมวาวโรจน์จับจ้องใบหน้าสวยหวานที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกเสียวสะท้านด้วยความพึงพอใจ ที่สามารถต้อนยัยแกะน้อยให้สยบอยู่แทบเท้าได้สำเร็จแฉะ... แฉะ...ปลายนิ้วแกร่งที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำหวานใสเริ่มสะกิดเขี่ยเม็ดติ่งเสียวแผ่วเบา ทว่าเน้นน้ำหนักย้ำๆ จนยัยน้องสะดุ้งเยือก ก่อนที่เขาจะกรีดลากปลายนิ้วแข็งแรงขึ้นลงตามรอยแยกแคมอวบอย่างเนิบนาบ เพื่อกลั่นแกล้งทรมานให้เด็กสาวบนหน้าตักสั่นสะท

ฟึ่บ!ไลเอินเอื้อมนิ้วไปกดสวิตช์ปิดเลื่อนกระจกฟิล์มดำมืดขึ้นจนสนิทแน่นตามเดิม ทันทีที่บรรยากาศกลับมาเป็นส่วนตัว เชอร์รี่ก็รีบขยับผละตัวออกจากซอกคอแกร่งทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำอาบหยาดน้ำตาเงยขึ้นจ้องมองหน้าไลเอินตรงๆ ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหวาดกลัวและสับสนกับสัมผัสจู่โจมรุนแรงที่เพิ่งได้รับมาหยกๆนัยน์ตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มตวัดสบประสาทตากลับมา ก่อนจะเหยียดยิ้มร้ายพลางเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำทว่าทรงพลังอำนาจ“รู้ไหม... คนที่กล้ามองหน้าฉันตรงๆ แบบนี้ ตอนนี้แม่งได้ไปนอนคุยกับรากมะม่วงหมดแล้ว”“ขะ... ขอโทษค่ะ!” เชอร์รี่สะดุ้งรีบก้มหน้าหลุบตาลงต่ำ ด้วยความกลัวจับใจกลัวว่าจะกลายเป็นศพเฝ้าสนามแข่ง“กลับไปนั่งที่ของเธอได้แล้ว”สิ้นประโยคออกคำสั่ง นิ้วเรียวยาวแกร่งที่คาลึกฝังแน่นอยู่ภายในร่องสวาทก็ค่อยๆ ถอดถอนออกจากช่องทางรักแสนคับแน่นอย่างเนิบนาบ ร่องรูซิงแสนบริสุทธิ์ที่บวมเจ่อจากการโดนรุกรานพลันขมิบตอดรัดนิ้วร้ายรัวๆ ส่งผลให้น้ำหวานฉ่ำละมุนผสมหยาดเลือดพรหมจรรย์สีสดซึมเยิ้มลื่นไหลตามติดออกมา“อื้อออ...”เชอร์รี่เม้มริมฝีปากอิ่มเข้าหากันแน่น เพื่อกักเก็บเสียงครางซี้ดน่าอายไม่ให้เล็ดลอดออก