มาเฟีย บ้ารัก (แซ่บ)

"กรี๊ด! คุณไลเอินคะ... อ๊ะ! ปล่อยนะ!"

ร่างของนางแบบสาวหุ่นเซ็กซี่ถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์กระชากคอเสื้อ ลากถูลู่ถูกังให้ออกจากห้องรับรองหรูราวกับเศษขยะ น้ำตาไหลของเธอไหลพรากจนเครื่องสำอางเลอะเทอะเปรอะเปื้อนใบหน้า ยามเมื่อสบสายตาคมกริบดั่งใบมีดของมาเฟียหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้

"กูเตือนมึงแล้ว... ว่าอย่าเอามือสกปรกมาแตะต้องตัวกู!"

‘ไลเอิน’ เจ้าของใบหน้าหล่อร้ายเค้นเสียงต่ำ หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดปลายนิ้วตัวเองช้าๆ ด้วยท่าทางนึกรังเกียจเต็มทน สายตาคมดุไม่คิดจะชายตาแลร่างอ้อนแอ้นที่บังอาจขโมยกอดเขาเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย แต่กลับตวัดสายตาไปทางลูกน้องคนสนิทแทน

“มึงจัดการยกเลิกงานของอีนี่ที่เกี่ยวกับกูออกให้หมด... กูไม่อยากเห็นหน้ามันอีก”

“ครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มรับคำเสียงเรียบ

“ไม่นะคะ! คุณไลเอิน! อย่าทำแบบนี้กับฉันเลยนะคะ!”

นางแบบสาวหวีดร้องอ้อนวอนเสียงหลง ทว่าไลเอินกลับทำเพียงสะบัดมือเป็นสัญญาณให้ลูกน้องโยนผู้หญิงน่ารำคาญคนนี้ออกไปให้พ้นหูพ้นตา โดยมี ‘ฟีนิกซ์’ และ ‘ดราก้อน’ นั่งไขว่ห้างคุมเชิงเงียบๆ

ครืด...

ประตูสไลด์ปิดลงพร้อมกับร่างของนางแบบคนนั้นที่กระเด็นไปกองกับพื้นทางเดิน สวนทางกับ ‘ญาญ่า’ โมเดลลิ่งจัดหาพริตตี้ชื่อดังที่กำลังก้าวขาเข้ามาพอดี ภาพความโหดร้ายตรงหน้าทำเอาสาวประเภทสองตัวแม่ถึงกับยืนขาสั่น หน้าซีดขวัญกระเจิงกะทันหัน

“สวัสดีค่ะคุณไลเอิน คุณฟีนิกซ์ คุณดราก้อน… คือ… คือคุณไลเอินคะ... ให้โอกาสทางทีมงานเราดูแลงานพริตตี้สนามนี้ต่อได้ไหมคะ ครั้งนี้ญาญ่าจะคัดเด็กให้ดีที่สุดเลยค่ะ”

ญาญ่ารู้ดีว่ามาเฟียหนุ่มตรงหน้าคือเผด็จการอารมณ์ร้าย หากเขาไม่เอ่ยปากอนุญาต ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ข้ามเขตเข้ามาวุ่นวาย... ไม่อย่างนั้นจุดจบคือไม่มีที่ยืนในวงการ

"โอกาสของคนเรา มันจะมีอีกสักกี่ครั้งกัน...” ไลเอินยกเหล้าสีอำพันขึ้นจิบ มุมปากหยักประดับรอยยิ้มหยัน ทว่าดวงตากลับเคลือบด้วยความเด็ดขาดจนคนมองแทบหยุดหายใจ

“หึ แล้วแน่ใจเหรอ... ว่าทำได้”

“ได้ค่ะ! ได้แน่นอนค่ะคุณไลเอิน!”

“หึ… ก่อนรับปากต้องมั่นใจจริงๆ... รู้ใช่ไหมว่าคนที่ทำเรื่องง่ายๆ แค่นี้พัง มักจะไม่มีโอกาสได้กลับมายืนพูดจาไร้สาระทำตัวแรดต่อหน้ากูอีก”

“ฮืออ T^T ”

“กูไม่ชอบผู้หญิงน่ารำคาญ ที่ชอบเสนอตัวเข้ามายุ่งวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัว เข้าใจไหม!?”

“ขะ... เข้าใจค่ะ!”

“เข้าใจแล้วทำไมคราวก่อนยังมีว่ะ! มึงรู้ไหมว่าผู้หญิงพวกนั้นทำกูเสียเวลาแค่ไหน!”

"ขะ... ขอโทษค่ะ ญาญ่ารับปากจะไม่มีอีกแล้วค่ะ ญาญ่าสาบาน"

"สาบานมึงก็ตายฟรี!"

"อึก... งะ... งั้นญาญ่า สัญญาค่ะ"

“เหอะ... ถ้าอย่างนั้นงานแข่งรถรอบบ่ายนี้... กูต้องการพริตตี้ที่สวย และที่สำคัญต้อง ‘ฉลาด’ รู้จักหน้าที่ของตัวเอง ไม่ใช่พวกไร้สมองตอแหลจ้องแต่จะจับกูทำผัว... ถ้าเด็กที่มึงเลือกมาบ่ายนี้ทำให้กูหงุดหงิดอีก มึงเตรียมปิดโมเดลลิ่งเน่าๆ ของมึง แล้วไปนอนเฝ้าปลาในทะเลได้เลย!”

“ได้ค่ะคุณไลเอิน! ญาญ่าจะทำให้ดีที่สุดค่ะ!” ญาญ่ารีบโค้งหัวรับคำรัวๆ ก่อนจะหมุนตัวสับเกียร์หมาวิ่งพรวดออกไปทันทีเพราะกลัวว่าหากช้ากว่านี้อีกแค่วินาทีเดียว มาเฟียหนุ่มอาจจะเปลี่ยนใจ

ความปากจัดช่างสรรหาคำด่าเจ็บแสบของไลเอิน ทำเอา ‘ฟีนิกซ์’ และ ‘ดราก้อน’ ที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่เหยียดยิ้มขำในความเผด็จการตรงไปตรงมาของเพื่อนรัก

“โธ่... ไอ้สิงโต ขู่ซะขวัญกระเจิงขนาดนั้น แล้วเขาจะไปหาพริตตี้สเปกสูงลิ่วมาให้มึงทันบ่ายนี้ได้ยังไง เรื่องมากฉิบหาย” ดราก้อนเอ่ยแซว

“กูก็ไม่อยากเรื่องมากนักหรอก แต่ผู้หญิงแต่ละคนที่ส่งมาคราวก่อน แม่งวุ่นวาย จ้องแต่จะลากกูขึ้นเตียง กูโคตรรำคาญ! ไหนจะกฎการแข่งขันบ้าๆ ที่บังคับว่าต้องมีผู้หญิงนั่งข้างคนขับตอนรันสนามอีก ทำกูจะประสาทแดก!” ไลเอินสบถอย่างหัวเสีย

“หึๆ... กูถึงเลือกที่จะไม่ลงแข่งรถบ้าบอแบบมึงไง กูก็รำคาญผู้หญิง... น่ารำคาญ แค่กูได้กลิ่นก็ชวนปวดหัว” ฟีนิกซ์สมทบขึ้นมาพลางไหวไหล่

“กูก็ไม่ได้อาการหนักขั้นเหม็นผู้หญิงเหมือนมึงหรอกนะฟีนิกซ์ ถ้าสวยๆ กูก็ยังมองได้... แต่กติกาของกูคือห้ามมายุ่งกับกู! อย่ามาเสนอขายตัว หรือมาแตะต้องโดนตัวกูเด็ดขาด กูไม่ชอบ สำหรับกู... ผู้หญิงคือเรื่องไร้สาระ สิ่งเดียวที่กูต้องการคือทำหน้าที่ของตัวเองเงียบๆ แล้วอย่ามารบกวนเวลาของกู”

“หึ... ทำไมกูรู้สึกว่าประโยคประมาณนี้แม่งคุ้นหูจังวะ?” ดราก้อนแกล้งลากเสียงยาว หันไปมองหน้าฟีนิกซ์ที่นั่งนิ่ง

“พวกคำพูดที่ว่า... ผู้หญิงคือเรื่องไร้สาระเนี่ย... แล้วสุดท้ายเป็นไงล่ะ? คุณเพื่อนนกเพลิงปากดีคราวนั้น หึๆ ตอนนี้ก็ลากกุ้งแก้วมาแดกจนหลงเมียหัวปักหัวปำ โงหัวไม่ขึ้นแล้วมั้ง”

“เสือก” ฟีนิกซ์พ่นคำสั้นๆ หลบสายตาดราก้อนที่ยกยิ้มสะใจ

“เหอะ! ไอ้ฟีนิกซ์มันอ่อนหัด” ไลเอินเค้นยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม

“แล้วกูก็ไม่ใช่มัน กูไม่มีวันเดินซ้ำรอยเด็ดขาด ยิ่งผู้หญิงที่กูต้องเจอวันนี้เป็นแค่พวก ‘พริตตี้’ มีเหรอที่คนอย่างกูจะลดตัวลงไปแดก... ไม่มีวัน!”

.

@โมเดลลิ่งจัดหาพริตตี้

“ฮึบ... สู้ๆ นะเชอร์รี่ เพื่อแม่ เพื่อครอบครัว”

‘เชอร์รี่’ สาวสวยใบหน้าหวานใสแต่หุ่นแซ่บซี๊ด หน้าอกคัพใหญ่ไซส์บิ๊ก ยืนสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้ตัวเองอยู่หน้าออฟฟิศ

ดวงตาคู่สวยสั่นไหวยามนึกถึงใบแจ้งหนี้ค่ารักษาพยาบาลก้อนโตของแม่ที่นอนป่วยอยู่โรงพยาบาล ไหนจะค่าเทอมน้องสาวที่ผลัดผ่อนมาหลายงวด ถ้าบ่ายนี้ไม่ได้เงินก้อนจากการรับงานพริตตี้สนามแข่งรถระดับเวิลด์คลาส ครอบครัวของเธอต้องวิกฤตแน่ๆ

“ใครเนี่ย? มายืนทำอะไรตรงนี้” เสียงพนักงานในออฟฟิศทักขึ้นเมื่อเห็นสาวสวยยืนเก้ๆ กังๆ

“อ๊ะ... หนูชื่อเชอร์รี่ค่ะ มาสมัครงานเป็นพริตตี้ค่ะ”

“อ๋อ... งั้นก็รีบเข้าไปข้างในสิ เจ๊ญาญ่ากำลังเดินเร่งหาเด็กอยู่พอดีเลย”

“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

เชอร์รี่ฉีกยิ้มหวานพลางสูดหายใจลึกๆอีกครั้งก่อนจะเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยความตื่นเต้น และทันทีที่ร่างสวยหุ่นนาฬิกาทรายในชุดพริตตี้รัดรูปก้าวขาเข้ามาด้านใน ‘ญาญ่า’ ที่กำลังกุมขมับเดินพล่านอยู่ก็หันขวับมามองทันที

สายตาคมกริบของโมเดลลิ่งตัวแม่ไล่ประเมินตั้งแต่ใบหน้าสวยหวาน ก่อนจะลากต่ำลงมาที่ทรวงอกขนาดใหญ่อลังการและสะโพกผึ่งผาย รูปร่างสมส่วนเว้าโค้งเน้นชัดเจนจนตาพร่า

“โอ๊ย! สวยสับ สวยมาก นมเป็นนม ตูดเป็นตูด รูปร่างใบหน้าสะดุดตามากหล่อน! มาเริ่มงานบ่ายนี้เลย!” ญาญ่าตบมือฉาดใหญ่รวบหัวรวบหางทันทีด้วยความถูกใจสิ่งนี้!

🦁🍒🐯