All Chapters of Druipend Verboden: 100 Manieren om Jezelf Nat te Maken: Chapter 41 - Chapter 50

Manier 12: De Huisinbreker(4) Hoofdstuk 4: De hele nacht claimen Hij gaf me geen tijd om te herstellen. De gemaskerde indringer greep me bij mijn haar en trok me van de bank. Mijn benen trilden nog van de intense orgasmes toen hij me naar boven sleepte, naar de grote slaapkamer – dezelfde kamer die ik deelde met mijn man David. Bij elke stap liet hij een spoor van zijn dikke sperma achter op mijn dijen. Toen we bij de slaapkamerdeur aankwamen, bleef hij even staan ​​en staarde naar het kingsize bed met de kraakwitte lakens. 'Slaap je hier met hem?' vroeg hij, met een duistere, geamuseerde stem. 'Ja...' fluisterde ik. Hij duwde me ruw naar binnen en sloeg de deur achter ons dicht. “Goed. Dan ga ik je hier helemaal ruïneren.” Hij duwde me op mijn rug op het bed en ging aan het voeteneinde staan. Uiteindelijk trok hij zijn handschoenen en vervolgens zijn zwarte shirt met lange mouwen uit. Zijn lichaam was krachtig – brede borst, strakke buikspieren en gespierde armen.

Hoofdstuk 2: Opgesloten en gevuld Ik kon me niet bewegen. Lucians enorme knoop hield ons diep in mijn vagina aan elkaar vast. Het voelde als een hete, kloppende vuist die me wijder oprekte dan ik voor mogelijk had gehouden. Elke kleine beweging van zijn lichaam stuurde nieuwe vonken van genot door me heen. Ik hijgde nog steeds, mijn borsten tegen zijn harde borst gedrukt, zijn gewicht drukte me tegen de vacht. 'Voel je dat?' gromde hij zachtjes tegen mijn oor. 'Mijn knoop houdt elke druppel van mijn sperma precies waar hij hoort. Diep in je baarmoeder.' Zijn penis trilde weer in me en ik kreunde. Er lekte nog meer warm sperma rond de eikel en vulde me nog voller. Mijn buik voelde een beetje opgezwollen aan door hoeveel hij in me had gepompt. Ik had bang moeten zijn. Ik had hem moeten haten omdat hij me van huis had meegenomen. Maar mijn lichaam verraadde me. Mijn vagina bleef zich om zijn eikel heen klemmen alsof ze hem helemaal wilde leegzuigen. Lucian hief zijn hoofd op en k

Route 14: Het smerige geheim van je stiefbroer **Hoofdstuk 1: Mijn naam kreunen** De zachte gloed van de kroonluchter wierp gouden schaduwen over de grote balzaal, terwijl het huwelijksfeest bruiste van gelach en klinkende glazen. Elena stond bij de marmeren trap, haar champagneglas trilde lichtjes in haar verzorgde hand. Op haar tweeëntwintigste had ze zich nooit kunnen voorstellen dat haar moeder zo snel na de scheiding zou hertrouwen, laat staan ​​met een man als Richard Voss – rijk, machtig en vijftien jaar ouder dan zij. Maar daar stonden ze dan, bezegeld met geloften en een kus die Elena's maag deed omdraaien, om redenen die ze liever niet te diep wilde onderzoeken. Ze streek de zijdezachte stof van haar bruidsmeisjesjurk glad; het diepe smaragdgroen accentueerde haar rondingen op een manier die bijna te onthullend aanvoelde voor een familiefeest. Haar lange donkere haar viel over één schouder en ze keek afwezig de zaal rond, in een poging het knagende gevoel van onrust in

Route 14: Het smerige geheim van je stiefbroer **Hoofdstuk 3: Opgeëist in de schaduwen** De ochtend na de bruiloft brak aan, helder en meedogenloos. Elena had nauwelijks geslapen; haar lichaam trilde nog na van Damiens aanraking en de smerige beloftes die hij had achtergelaten. Ze had zijn bevel opgevolgd en naakt geslapen, de zijden lakens streelden haar gevoelige huid de hele nacht. Elke keer dat ze haar ogen sloot, zag ze hem zichzelf strelen onder de douche, haar naam grommend als een gebed en een vloek tegelijk. Het ontbijt met het pasgetrouwde stel verliep in alle rust. Richard kondigde aan dat ze 's middags zouden vertrekken voor hun twee weken durende huwelijksreis naar de Malediven. Elena glimlachte en knikte, maar haar maag draaide zich om van een gevaarlijke mix van opluchting en angst. Nu haar moeder en Richard weg waren, zou het landhuis bijna leeg zijn – op Damien na. De dag sleepte zich voort met de laatste voorbereidingen en afscheid. Aan het einde van de midda

Het lievelingetje van de professor(1) Hoofdstuk 1: De straf De collegezaal was uren geleden al leeggelopen, alleen de zwakke echo van vertrekkende studenten en het zachte gezoem van de airconditioning waren nog te horen. Lila zat alleen op de eerste rij, haar hart bonkte zo hard dat ze het in haar keel voelde. Op haar eenentwintigste was ze een excellente student, nauwgezet en zorgvuldig – tot vanavond. De plagiaatbeschuldiging was volkomen onverwacht gekomen, een wrede wending die alles wat ze had opgebouwd, dreigde te vernietigen. Professor Kane stond aan zijn enorme eikenhouten bureau en bladerde door de geprinte pagina's van haar ingeleverde essay. Hij was het type man dat moeiteloos de aandacht trok: achtendertig jaar oud, lang en breedgeschouderd, met een scherpe kaaklijn, doordringende grijze ogen en grijs haar dat hem zowel voornaam als gevaarlijk aantrekkelijk deed lijken. Zijn kraakwitte overhemd spande strak om zijn borst, de mouwen opgerold waardoor zijn gespierde on