All Chapters of ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Chapter 31 - Chapter 40

“เก่งกาจถึงเพียงนั้น!” จื่อจ้งอุทานอย่างตกใจฝีมือขนาดนี้แต่กลับบอกว่าเป็นเพียงเด็กเช่นนั้นหรือ ที่สำคัญเขาสัมผัสได้ว่าผู้มาใหม่มีพลังอยู่ในระดับต่ำเท่านั้น แล้วเหตุใดจึงสังหารคนชั่วพวกนี้ได้กัน“หมดเวลาแล้วนะ เจ้าจะให้ข้ารอไปจนถึงเมื่อใด” เสียงเล็ก ๆ ของผู้ใหญ่ในร่างเด็กอย่างไป๋เสวี่ยดังขึ้น ทำให้คนตระกูลจื่อเงียบเสียงลง พร้อมหันไปมองในทิศทางที่นางยืนอยู่จื่อจ้งเองแม้ว่าจะมองไม่เห็น แต่ก็สัมผัสได้ถึงพลังของเจ้าของเสียง เขาที่อยู่ในระดับศักดิ์สิทธิ์ย่อมไม่มีทางมองผิดไป ผู้มีพระคุณของเขาและครอบครัวมีพลังอยู่ในระดับต่ำเพียงเท่านั้น“เจ้า! นังปีศาจ!” เสียงของชายผู้หนึ่งดังขึ้น จื่อจ้งคิดว่านั่นจะต้องเป็นคนของหอคณิกาอย่างแน่นอน“ข้าหรือปีศาจ? คนดีเช่นข้าย่อมเป็นเทพธิดาหรือไม่ก็เป็นนางฟ้านางสวรรค์ คนชั่วเช่นเจ้าต่างหากเล่าที่สมควรจะเป็นปีศาจ” ไป๋เสวี่ยตอบกลับเสียงเรียบ แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้บุรุษเบื้องหน้าบังเกิดโทสะขึ้นมาได้“ข้าจะฆ่าเจ้า! ข้าจะฆ่าเจ้า!”“ข้าก็ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้า รออยู่นานแล้วเจ้าก็ยังข้าฆ่าไม่ได้เสียที ช่างไร้ประโยชน์ยิ่งนัก ตอนนี้เจ้าช่างเหมาะสมกับคำว่าชนชั้นต่ำยิ่ง

หลังจากได้ยินคำตอบรับของไป๋เสวี่ย จื่อจ้งก็ร่ำไห้ออกมาทันที เขาเชื่อว่าเด็กน้อยตรงหน้าต้องเป็นคนดี เชื่อว่าต่อไปนี้บุตรของเขาจะต้องไม่ลำบากเป็นแน่“ไปกันเถอะ ข้าง่วงนอนเต็มที่แล้ว” ไป๋เสวี่ยพูดต่อ“ไปเถิด ไม่ต้องห่วงพ่อกับแม่”จื่อจ้งหันมาบอกลูกทั้งสองคนด้วยสายตาที่มืดบอด เวลานี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้เจอกับจื่อซู่และจื่อถิง แม้จะรู้สึกเศร้าใจ แต่นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว เพราะอีกไม่นานเขาก็จะต้องหมดสิ้นลมหายใจอดีตพ่อบ้านตัดสินใจว่าหลังจากนี้จะไปอยู่กับจื่อผิง ผู้เป็นภรรยาของตน ที่ไปนอนรอความตายอยู่ในอารามอารามเป็นที่ที่คนชนชั้นต่ำผู้ซึ่งใกล้ตายไปรวมตัวกันอยู่ที่นั่น มันเป็นสถานที่ที่สงบ แต่ไร้ซึ่งความหวัง และเต็มไปด้วยความหดหู่แม้ใจของจื่อจ้งเองจะไม่ได้อยากให้ภรรยาไปอยู่ที่นั่น แต่เขาก็ทำอันใดไม่ได้ชีวิตของจื่อผิงนั้นหมดหวังแล้ว นางพิการครบทุกส่วนของร่างกาย อีกไม่นานก็จะต้องตายจากไป“ท่านพ่อ ฮึก แล้วท่านจะอยู่ได้อย่างไร ท่านมองไม่เห็น” จื่อถิงร้องไห้ นางมองบิดาด้วยน้ำตาที่อาบไปจนทั่วใบหน้า“พ่ออยู่ได้ เจ้าไม่ต้องกังวลใจไป”“ท่านพ่อ...”“พวกเจ้าจะร่ำไห้ไปไย ข้าจะพาพ

หลังจากนั้นไป๋เสวี่ยก็พาครอบครัวสกุลจื่อกลับมาที่จวน โดยไม่ลืมที่จะแวะไปรับภรรยาของจื่อจ้ง ที่มีนามว่าจื่อผิงจากอารามมาด้วย โดยไป๋เสวี่ยก็ได้ช่วยให้นางได้หายดีเช่นกัน จื่อผิงนั้นเป็นผู้ใช้อักขระในระดับศักดิ์สิทธิ์ด้วยเหตุนี้ไป๋เสวี่ยจึงเหมือนได้โชคสามชั้นเลยทีเดียว เพราะนี่ก็หมายความว่าจื่อซู่เองก็น่าจะเป็นผู้ใช้อักขระเช่นเดียวกับผู้เป็นมารดาพรึ่บ!เมื่อทั้งห้าคนมาถึงตระกูลไป๋ที่เงียบสงบ ไป๋เสวี่ยก็เดินนำคนทั้งสี่มาที่เรือนของไป๋หลิง ก่อนที่นางจะรีบถอดผ้าคลุมหน้าออกและนี่จึงเป็นครั้งแรกที่คนสกุลจื่อได้มองเห็นใบหน้าที่แสนจะน่ารักและไร้เดียงสาของผู้มีพระคุณนี่ถ้าไม่เห็นกับตา พวกเขาต้องไม่เชื่อแน่ว่าเด็กน้อยคนนี้จะสามารถสังหารใครได้จริง ๆ“ท่านปู่เจ้าคะ ท่านปู่!” ไป๋เสวี่ยส่งเสียงเรียกไป๋หลิง และไม่นานนักผู้เฒ่าแห่งสกุลไป๋ก็รีบร้อนเดินออกมาจากเรือนนอน“เกิดเรื่องอันใดขึ้นรึเสวี่ยเอ๋อร์” ชายชรารีบถามอย่างกังวลใจ เพราะการที่ถูกปลุกยามดึกเช่นนี้ เขากลัวว่าจะมีเรื่องที่ไม่ดี“ไม่มีเรื่องอันใดเจ้าค่ะท่านปู่ เผอิญว่าตอนที่ข้าออกไปฝึกฝน ข้าได้เจอกับคนเหล่านี้ที่กำลังเดือดร้อนเข้าพอดีจึงได้ช่

ครอบครัวจื่อเป็นคนที่ซื่อสัตย์มากจริง ๆ แม้ว่าตอนนี้จะหายดีแล้ว แต่ก็ยังทำตามสัตย์สาบานคือจะอยู่เป็นบ่าวรับใช้ให้ไป๋เสวี่ยตลอดไปไป๋เสวี่ยจึงยกให้จื่อจ้งเป็นอาจารย์ด้านการฝึกยุทธ์ของตระกูลไป๋ไป นั่นจึงช่วยให้ไป๋ซานได้ฝึกพลังยุทธ์อย่างถูกต้องเหมาะสมและก้าวหน้าไปอีกระดับอย่างรวดเร็วตอนนี้เขาจึงอยู่ในระดับจิตวิญญาณขั้นกลางแล้ว นับว่าเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยากคนหนึ่งเลยส่วนตัวของไป๋เสวี่ยตลอดระยะเวลาที่ว่างจากการปลูกสมุนไพร นางก็จะเก็บตัวฝึกฝนการหลอมโอสถโดยเข้าไปฝึกฝนในมิติจิต เมื่อปิดประตูห้องปรุงยา ก็ไม่มีผู้ใดเข้าไปรบกวน ไป๋เสวี่ยจึงเข้าไปฝึกฝนในมิติจิตได้สะดวกตอนนี้ไป๋เสวี่ยจึงกลายเป็นผู้ใช้โอสถระดับจิตวิญญาณขั้นสูงแล้ว ส่วนพลังยุทธ์ของนางยังคงอยู่ในระดับต่ำเช่นเดิม ซึ่งเรื่องนี้ไป๋เสวี่ยก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอันใด เพราะนางไม่ได้ฝึกใช้พลังยุทธ์หรือไปต่อสู้กับใครเลย พลังมันจะเพิ่มขึ้นมาได้อย่างไรแต่ในตอนนี้ทั้งไป๋เสวี่ยและไป๋ซานต่างก็มีพัฒนาการไปในทิศทางที่ดี ทุกอย่างในตระกูลไป๋ตอนนี้ค่อนข้างลงตัวแล้ว นั่นทำให้ไป๋เสวี่ยรู้สึกดีมาก“พี่รู้ แต่มันก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี” ไป๋ซานพึมพำเส

ไป๋เหลียนมอบแหวนมิติให้ไป๋ซานเพื่อใช้เก็บเหรียญทองทั้งหมดที่ได้มาจากการประมูลหลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้นคนทั้งหมด สองพี่น้องไป๋ พร้อมด้วยไป๋เหลียน เมิ่งเสียนและเมิ่งหลาน ก็ได้เดินทางมาที่หมู่บ้านม่านหมอกหมู่บ้านม่านหมอกนั้นลึกลับและอยู่ใกล้กับป่าร้อยอสูร ซึ่งมีคนอาศัยอยู่เพียงแค่ไม่กี่สิบคน และส่วนมากก็เป็นคนชนชั้นต่ำเท่านั้น หากไม่รู้เส้นทางจริง ๆ ก็ไม่สามารถไปถึงหมู่บ้านได้ ถ้าไม่ถูกเล่นงานด้วยสัตว์อสูร ก็ต้องถูกเล่นงานด้วยหญ้าพิษแดงที่ขึ้นปกคลุมทั่วบริเวณและเพราะหญ้าพิษแดงพวกนี้ ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้สัตว์อสูรจำนวนมากนั้นไม่กล้าเข้ามาใกล้หมู่บ้านม่านหมอกโดยไม่จำเป็นด้วย“ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าที่นี่มีหมู่บ้านตั้งอยู่ด้วย” เมิ่งเสียนพูดขึ้นมา ตอนนี้เขาไม่แปลกใจเลยว่าเพราะเหตุใดผ่านมายี่สิบปีแล้วตนถึงได้ตามหาไป๋หลิงและครอบครัวไม่พบ เพราะผู้ใดจะไปคาดคิดว่ามีคนมาอาศัยติดกับป่าร้อยอสูรเช่นนี้“ท่านปู่พาข้ามาที่นี่เมื่อยี่สิบปีก่อนขอรับ ในตอนนั้นที่แห่งนี้ยังไม่ใช่หมู่บ้าน เป็นเพียงผืนป่าเท่านั้น” ไป๋ซานอธิบายขึ้นมาเมื่อได้ยินคำพูดของเมิ่งเสียน“ห