ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด

“มาแล้วรึ ข้ากำลังรอเจ้าอยู่เลย” เสียงที่ไม่คุ้นหูของหญิงชราดังขึ้นมาในหัวของเธอ ก่อนที่เธอจะรู้สึกถึงความอบอุ่นที่โอบล้อมไปทั่วทั้งร่างกาย...นี่เธอตายแล้วใช่ไหม?“เจ้าลืมตาขึ้นมาสิ ไป๋เสวี่ย”แม้ชื่อที่เอ่ยเรียกจะไม่ใช่ชื่อของเธอ เพราะว่าเธอไม่เคยมีชื่อเรียก แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังลืมตาขึ้นมา และเมื่อลืมตาแล้ว ภาพของธรรมชาติที่ดูงดงามราวสรวงสวรรค์ก็ปรากฏให้ได้เห็น แม้เธอจะเคยใช้ชีวิตอยู่ในป่าที่อุดมสมบูรณ์ แต่ที่นี่กลับสมบูรณ์ยิ่งกว่ามาก ราวกับว่าภาพที่เธอเห็นมันไม่ใช่ของจริง แต่สร้างมาจากคอมพิวเตอร์กราฟิกมากกว่า“...” ดวงตาดำมืดมองสำรวจไปรอบด้าน จนสายตามาหยุดอยู่ที่หญิงชราคนหนึ่งที่นั่งอยู่เบื้องหน้า แม้ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าจะดูใจดี แต่อะไรบางอย่างบอกกับเธอว่าคนคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา“ฉันตายแล้วใช่ไหม” เธอถามขึ้น เพราะนั่นคือสิ่งที่เธออยากรู้มากที่สุดมากกว่าจะสนใจว่าคนตรงหน้าเป็นใครกันแน่“บนโลกใบนั้นเจ้าตายแล้วไป๋เสวี่ย”“ฉันไม่มีชื่อ”“มันเป็นชื่อของเจ้า”“คุณหมายความว่ายังไง”เธอไม่เข้าใจและมองหญิงชราตรงหน้าด้วยความรู้สึกซับซ้อนและสับสน“ชื่อของเจ้าคือไป๋เสวี่ย ตอนนี้เจ้าได้ชดใช้เว

เรื่องพลังธาตุก็เป็นอีกเรื่องที่ไป๋เสวี่ยจำเป็นต้องเรียนรู้ โชคยังดีที่นางยังพอมีความทรงจำของไป๋เสวี่ยคนก่อนหลงเหลืออยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นนางคงจะทำตัวไม่ถูกที่ตนเองได้กลายเป็นผู้มีพลังวิเศษ และถ้าหากว่านี่เป็นชีวิตในโลกก่อน ไป๋เสวี่ยก็คงจะถูกเรียกว่าแม่มดเป็นแน่“ดีจังเลยเจ้าค่ะ หลันเอ๋อร์เองก็อยากมีธาตุพฤกษา แต่ท่านพ่อกับท่านแม่ข้ามีธาตุดินหาใช่ธาตุพฤกษาไม่”“อย่าได้กังวลไป แม้พ่อแม่ของเจ้าจะไม่มีธาตุพฤกษา แต่เจ้าก็เป็นหลานของข้าเป็นหลานของท่านปู่ มีสายเลือดของตระกูลไป๋ ไม่แน่เจ้าก็อาจจะมีธาตุพฤกษาดั่งที่ใจหวังก็เป็นได้” ไป๋เสวี่ยพูดตามหลักความเป็นจริงของสิ่งที่เรียกว่าการถ่ายทอดทางพันธุกรรมส่วนเรื่องที่ไป๋หลันยังไม่รู้ว่านางถือครองธาตุใดนั้น เป็นเพราะว่านางยังอายุยังไม่ถึงห้าปีดี จึงไม่สามารถทดสอบพลังธาตุได้ ไป๋เสวี่ยรู้มาว่าการจะทดสอบพลังธาตุในร่างกาย จะต้องทำในตอนที่อายุครบห้าปีบริบูรณ์เท่านั้นซึ่งตอนนี้ฝาแฝดทั้งสองยังอายุไม่ถึงเกณฑ์นั้น“จริงหรือเจ้าคะท่านอา!” ไป๋หลันร้องขึ้นด้วยความยินดีเมื่อได้ฟังคำพูดอธิบายของไป๋เสวี่ย“ข้าไม่จำเป็นต้องโกหกเจ้า”“หลันเอ๋อร์เข้าใจแล้ว! หลันเอ๋อ

หนึ่งเดือนผ่านไป นับจากวันที่ไป๋เสวี่ยได้มาเกิดใหม่หญิงสาวในร่างเด็กยามนี้เคยชินกับการใช้ชีวิตบนโลกใบนี้แล้ว ซึ่งความจริงแล้วไป๋เสวี่ยก็ไม่จำเป็นต้องปรับตัวอันใดมาก เพราะนางเคยใช้ชีวิตอยู่ในป่าเขามาก่อน เรียกได้ว่าลำบากกว่านี้ก็เคยผ่านมาแล้วและเนื่องจากร่างกายของไป๋เสวี่ยเพิ่งฟื้นตัว ทำให้นางไม่แข็งแรงมากพอที่จะฝึกฝนวรยุทธ์อย่างเช่นที่คนที่นี่ฝึกฝนกัน ทำให้หนึ่งเดือนมานี้ไป๋เสวี่ยไม่ได้ออกไปที่ใด นางใช้เวลาทั้งหมดในการท่องจำสมุนไพรทุกเล่มที่มีอยู่และฝึกฝนการปรุงยาโดยที่มีไป๋หลิงเป็นผู้สอนสั่งทำให้ตอนนี้ไป๋เสวี่ยได้กลายเป็น ‘ผู้ใช้โอสถระดับกลาง’ แล้วไป๋เสวี่ยก้าวหน้าเร็วมาก มากเสียจนไป๋หลิงต้องหัวเราะแทบเสียสติอีกครั้งและพูดซ้ำไปซ้ำมาว่ามีหลานสาวเป็นอัจฉริยะ ส่วนไป๋เสวี่ยนั้นก็ได้แต่นั่งมองท่านปู่ของตนอย่างโง่งม เพราะสรุปแล้วอาการเช่นนี้ของไป๋หลิงไม่ได้เป็นอาการป่วยไข้ เขาเพียงแค่ดีใจมากเกินไปก็เท่านั้นแต่เอาเถิดหากว่าไป๋หลิงมีความสุข ไป๋เสวี่ยเองก็มีความสุขเช่นกัน“พี่สะใภ้เจ้าได้สิ่งใดมาหรือ”ในระหว่างที่กำลังนั่งอ่านตำรา ดวงตากลมก็มองเห็นจิวอิงที่กำลังเดินผ่านมาพร้อมกับของบางอย

เมื่อมาถึงตัวเมืองเวหา ครอบครัวตระกูลไป๋ก็ผ่านเข้าไปในเมืองได้อย่างง่ายดาย เพราะพวกเขาเป็นที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีกับผู้เฝ้าประตูเมือง ไป๋ซานนำสมุนไพรไปขายที่ร้านซึ่งรับซื้อสมุนไพรจากเขาเป็นประจำ ก่อนจะพาจิวอิงไปขายแก่นชีวิตสัตว์อสูรหลังจากนั้นก็เป็นเวลาไปเดินเที่ยวตลาดในเมืองของเด็กทั้งสองและผู้ใหญ่ร่างเด็กอีกหนึ่งไป๋เสวี่ยมองตลาดในเมืองด้วยความตื่นเต้น นางเคยเห็นตลาดในโลกที่จากมา ส่วนมากก็มักจะขายอาหารการกินและเสื้อผ้าอาภรณ์ แต่ที่นี่สิ่งที่วางขายหลากหลายกว่า พอมองไปรอบ ๆ จะเห็นว่ามีของวิเศษและแปลกตาเต็มไปหมดร่างเล็กเดินสำรวจด้วยความรู้สึกที่แปลกใหม่ สิ่งใดที่ไม่รู้จักนางก็จะหันไปถามผู้เป็นพี่ชาย ซึ่งไป๋ซานเองก็ทำหน้าที่เป็นผู้นำทางได้อย่างดีเยี่ยม เขาช่วยอธิบายทุกอย่างจนไป๋เสวี่ยเข้าใจกึกแต่ระหว่างที่กำลังเดินอยู่นั้น สายตาของไป๋เสวี่ยก็พลันประสานเข้ากับสายตาของกระต่ายน้อยตัวหนึ่งที่นั่งอยู่ในกรงขังความรู้สึกแรกคือแปลกใจ ก่อนจะนึกไปถึงตัวเองที่ถูกขังอยู่ในกรงราวกับสัตว์เช่นนี้กระต่ายน้อยตัวนี้เป็นเพียงสัตว์ป่าธรรมดา ถูกจับมาเพื่อเป็นอาหารเท่านั้น แม้ว่านางจะกินเนื้อกระต่ายมาไม

ชายชราคิดว่าแม้ไป๋เสวี่ยจะอายุยี่สิบแล้ว แต่นางก็หลับไปถึงสิบปี อย่างไรความคิดอ่านของนางตอนนี้ก็เป็นเพียงเด็กคนหนึ่งเท่านั้น หากนางจะเอาแต่ใจบ้างก็คงจะไม่ผิดแปลกอันใด และเพราะคิดเช่นนั้นไป๋หลิงจึงยอมแพ้แต่โดยดี“เอาเถิด ๆ ถ้าเจ้าชอบก็เลี้ยงไว้ แต่ถ้าอยากได้เพิ่มอีกก็บอกให้พี่ชายเจ้าไปจับมาให้”“ข้าทราบแล้ว ขอบคุณเจ้าค่ะท่านปู่” ไป๋เสวี่ยยิ้มก่อนจะเดินกลับไปที่เรือนของตนหลายวันก่อนนางเพิ่งสังเกตเห็นว่าข้าง ๆ เรือนนอน มีแปลงปลูกสมุนไพรที่ไม่ได้ใช้การมานานมากอยู่ เพราะแปลงสมุนไพรที่ว่ามันเป็นแปลงของไป๋เสวี่ยในวัยเยาว์ ก่อนที่นางจะถูกพิษของอสรพิษเหมันต์จนทำให้หลับใหลไปอย่างยาวนาน ซึ่งไป๋เสวี่ยคิดว่าในยามว่างนางคงจะต้องเปลี่ยนแปลง แปลงสมุนไพรนี้ตุบเมื่อร่างเล็กเดินเข้ามาในเรือนนอน ก็วางไป๋ทู่ลงอย่างเบามือ เจ้ากระต่ายน้อยยืนมองนางนิ่งและไม่ได้ขยับหนีไปที่ใด“หิวหรือไม่” ไป๋เสวี่ยถามส่วนไป๋ทู่ขยับหัวไปมา ก่อนจะกระโดดไปยังต้นนารีเพลิง ซึ่งเป็นสมุนไพรที่ตั้งอยู่ที่มุมห้องนอนของไป๋เสวี่ยเพื่อช่วยไล่ไอเย็นของพิษในร่างกายของนางที่ยังคงหลงเหลืออยู่“มีอันใดหรือเจ้ากระต่าย?”งับ!ไป๋ทู่ตอบคำถาม