Todos los capítulos de พ่ายรัก ทัณฑ์หัวใจ: Capítulo 21 - Capítulo 30

สุขก็ไม่สุดคำตอบที่ได้ทำเอานิภาดาเกือบร้องกรี๊ดสุดเสียง หากแต่เก็บอาการไว้แล้วตอบกลับไปทันที “มีค่ะ เพื่อนนิเอง”“หรอ ขอเป็นผู้หญิงนะ” ใบหน้าที่ดูแลและตกแต่งไว้อย่างดียิ้มกริ่มเชิงเย้า“แหม เพื่อนนิก็ต้องเป็นผู้หญิงสิคะ” นิภาดาค้อนเบาๆ ให้รู้ว่าเธอไม่ได้มีแต่เพื่อนผู้ชาย“อะฮะ งั้นเขาพร้อมวันไหนให้เข้ามานะ”“วันนี้ค่ะ” เธอตอบทันควัน จนอีกฝ่ายชะงักแล้วยิ้มรับ“หือ?... ทันใจดีจริง แล้วนี่หากเกิดมีคนอื่นมาสมัครก่อน แล้วเพื่อนนิไม่แห้วหรอ?”“เสี่ยงเอา แต่นิเห็นว่าไม่มีใครแปลกหน้าเข้ามา ก็เลยคิดว่าคงว่างอยู่” แล้วเธอก็คิดถูก...“อืม... งั้นให้เข้าไปพบฉันได้เลย”“อีกสิบนาทีนะคะ เดียวนิจะโทรถามเพื่อน ว่าถึงไหนแล้ว” น้ำเสียงตื่นเต้น แววตาวาวระยับเหมือนตนได้งานเสียเอง รีบขอตัวแยกไป“จ้ะ” คนที่มีตำแหน่งสูงกว่ารับคำ แล้วเดินแยกไปทำงาน คือด้านหน้าห้องผู้บริหารสูงสุด ครู่ต่อมาเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นเป็นจังหวะ ทำให้คนที่รอคอยชะเง้อคอมอง เพื่อให้แน่ชัดว่าใช่บุคคลที่รอคอยหรือไม่ ก่อนจะลุกพรวด แล้วตรงไปหาพร้อมกับร้องเรียกไว้“ดาๆ ทางนี้” นิภาดาส่งเสียงเรียก เมื่อเห็นว่าใช่คนที่ตนเองรอคอยอยู่

ดิ้นกันไปปนัดดายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนหรู ซึ่งเข็มนาฬิกา บ่งบอกว่าเธอมานั่งอยู่ในห้องนี้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว รวมเวลาที่เธอออกจากบ้านมา เกือบสี่ชั่วโมง ที่สำคัญเธอไม่ได้บอกใครก่อนที่จะออกมา ความรู้สึกผิดและหวาดหวั่นจึงเหมือนเด็กน้อยกำลังหนีเที่ยว ไม่ได้บอกกล่าวผู้หลักผู้ใหญ่... ก๊อกๆๆ ความคิดล่องลอยถูกเรียกกลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมใบหน้าที่เคยห่อเหี่ยว ระรื่นขึ้น เมื่อประตูถูกแย้มออก จากคนภายนอก และกว้างออกพอให้เห็นว่าเป็นใคร “เชิญจ้ะ” ช่อผกาเปิดเข้ามา พร้อมคำเชิญ “สัมภาษณ์ได้เลยใช่มั้ยคะ” เพราะใจหมกมุ่นอยู่กับเรื่องนี้ ปนัดดาจึงโพลงถามออกไปด้วยความลืมตัว ช่อผกายิ้มแววตาซ่อนขำและตอบว่า “จ้ะ” ปนัดดาก้าวเดินออกจากจุดที่นั่งอยู่ มุ่งตรงไปยังประตูทางออก โดยมีผู้หญิงอีกคนรออยู่ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกเหมือนลมหายใจติดขัด ตื่นเต้นและลุ้นจนก้าวขาไม่ออก “ทำตัวตามสบายนะ หากเขาถามอะไรก็ตอบไปตามความตั้งใจของเรา ท่านต้องเข้าใจ” ช่อผกาเดาได้ว่าปนัดดาเกร็งแค่ไหน จึงกล่าวปลอบ เพื่อให้หญิงสาวที่เดินเคียงก

ฝืนก็มีแต่เจ็บปนัดดากลืนน้ำลายลงคอ งานคือสิ่งที่ต้องการ แต่เจ้านาย คือคนที่เธออยากหลีกหนี ... แล้วแบบนี้จะทำไงดีล่ะ? “ผมคนหนึ่งที่ไม่ชอบกลืนน้ำลายตัวเองที่ผมถ่มลงไปหรอกนะ แต่ผมไม่แน่ใจว่าคนอื่นๆ จะเป็นเหมือนผมหรือเปล่า” เขาโยนหินถามทาง เมื่อเห็นท่าทีลังเลและเงียบนิ่งจนกลัว ว่าหล่อนน่าจะเปลี่ยนใจฮะ อีตาบ้า พูดสะเห็นภาพ! “เหมือนกันนั่นแหละ ใครจะกล้ากลืนน้ำลายที่ถ่มลงพื้นไปแล้วล่ะ”ปนัดดาทำหน้าปูเลี่ยนนึกภาพตาม รู้สึกขนคอชี้ชัน ‘น้ำลาย’ อึ๋ยยย...“งั้นก็แปลว่าคุณพร้อมทำงานกับบริษัทของผม” น้ำเสียงและสีหน้าราบเรียบ แต่ข้างในกลับเต้นกระหน่ำ เพิ่งรู้ใจตัวเอง ว่าลึกๆในใจ เขาก็อยากให้หล่อนอยู่ใกล้ๆ“เอ่อ... พร้อม” ปนัดดาเปิดปากพูดเบาๆ“วันนี้” เขาเร่ง“ไม่ ขอเป็นวันพรุ่งนี้นะคะ” เสียงหล่อนสูงขึ้นทันทีมนัสรู้สึกใจแป้ว เมื่อได้คำปฏิเสธ แต่มนัสก็ใจเย็นพอ “ครับ งั้นพรุ่งนี้ผมจะไปรับคุณแต่เช้า”“ไม่ต้อง ฉันมาของฉันเองได้” ปนัดดารีบบอกปัด รู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันทีแค่รู้ว่าได้ทำงานร่วมกัน ก็ลำบากใจแย่ หากอยู่ใกล้ชิดกันเช้าเย็น มีหวัง ‘ความรู้สึก’ คงยิ่งซับซ้อน ซ่อนเร้น ‘กลัวใจ’ จะทรยศเจ้าของ“ไ

ไม่ลองไม่รู้ “ว่าไง ไม่เคยแล้วจะรู้ได้ไงว่าเสียไม่เสีย” มนัสถามซ้ำเมื่อเห็นหล่อนเงียบไป ที่สำคัญเขาพยายามแหย่ให้อีกฝ่ายเขว ครั้นสายตาจับจ้องใบหน้างาม ที่พยายามปกปิดความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ แล้วมันเรื่องไหนล่ะที่ทำให้หล่อนครุ่นคิด?...ปนัดดาที่นั่งเงียบไปหันกลับมาถลึงตาใส่ พร้อมริมฝีปากเม้มจนสนิทแน่น เหมือนต้องการปิดกั้นคำพูดและอารมณ์บางอย่าง ที่อาจจะโพล่งออกมาอย่างเหลืออดกับคำเย้าแหย่กวนอารมณ์ ...“ตกลงผมจะพาคุณไปหาหมอนะ”“คุณต้องการช่วยฉันมากหรือ?”“ใช่...” มนัสตอบน้ำเสียงหนักแน่น“เพราะอะไร?”“ก็...” จะตอบยังไงดีล่ะ? ในเมื่อเขายังไม่เข้าใจตัวเองเลย แต่ถึงยังไงก็ต้องหาเหตุผลให้คนพยศไปก่อน “ถึงคุณยังไม่เป็นพนักงานของผมเต็มตัว แต่คุณก็เคย... เคยเป็นเพื่อนเฮริคมาก่อน” เขาไปได้น้ำขุ่นๆและนั่นเป็นสิ่งที่มนัสไม่คาดคิด เมื่อร่างบางผุดลุกขึ้น สวมร้องเท้าลวกๆ แล้วเดินกะเผลกทำท่าจะเดินออกจากห้องไปเอง ทั้งที่พยุงตัวเกือบไม่ไหว“เฮ้ย! เดี๋ยวสิ รอผมด้วย”“ใครรอคุณ ถอยไปให้ห่างเลย” เธอว่าพลาง สะบัดแขนเมื่อเขายื่นมือมารั้งไว้เมื่อมีความตั้งใจช่วยเหลือหากแต่ถูกอีกฝ่ายปฏิเสธ ที่สำคัญอาการของหล่อน

พยศได้ใจและโชคดีที่หลังจากพูดคุยกันพอสมควรในคืนนั้น เฮริคได้ให้เบอร์โทร.ส่วนตัวซึ่งเธอก็ให้เบอร์กลับไปเช่นเดียวกัน และเมื่อเป็นข่าว เขาก็ได้แสดงความเป็นสุภาพบุรุษโดยโทร.ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง ในฐานะที่เธอเป็นฝ่ายเสียหาย จากนั้นความสัมพันธ์ก็เริ่มสานต่อ เมื่อเฮริค ชวนนัดเดทอีก2-3ครั้ง แต่ในแต่ละครั้งเฮริคไม่เคยล่วงเกิน หรือกอดจูบ นอกจากจับมือแล้วโอบเอวเท่านั้น จนมีการนัดเจอกันครั้งล่าสุด นั้นคือคำตอบที่เธอไม่ต้องค้นหาอีกต่อไป...“นิคุณ...” มนัสเรียก เมื่อเห็นสาวหน้ายักษ์เงียบไปเพียงครู่เธอก็จิกตาตอบกลับมา “อะไร?”“เวลานี้ เฮริคเขาก็รักภรรยามากด้วย เลิกคิดถึงเขาได้แล้ว”“ไม่ได้ถาม แล้วก็ไม่ต้องมาเตือน ฉันรู้ความรู้สึกของฉันเองดี”“หึ... รู้งั้นหรือ แค่ผมเอ่ยชื่อเฮริค คุณก็มีแรงลุกหนี ทั้งที่ก่อนหน้าพลัดตกเหมือนนกปีกหัก”“เอ๊ะ คุณหาเรื่องแล้วนะ” ใบหน้าหวานสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เจ็บข้อเท้าก็เจ็บ เจ็บใจก็เจ็บ หากแต่กัดฟันเอ่ยตอบโต้“ใครกันแน่หาเรื่อง คุณนั่นแหละหาเรื่องใส่ตัว เท้าเจ็บยังพอรักษา แต่นี่จะหาแผลใจซ้ำเข้ามาอีก รักษาง่ายหรือไง ไม่เจียมตัวซะเลย”“เอ๊ะคุณ มันจะมากไปแล้วนะ...” ปน