พ่ายรัก ทัณฑ์หัวใจ의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

เพื่อมิตรภาพคำตอบที่ได้ มนัสยิ้มอย่างพอใจ เขาชอบผู้หญิงนิสัยแบบนี้ ไม่หน้าเงินไม่มักมาก อยากได้ใคร่ดีของผู้อื่นทั้งที่อีกฝ่ายเต็มใจให้... แล้วความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้น ทั้งที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน ว่าวันหนึ่งเขาจะรู้สึกแบบนี้ กับคนที่เพิ่งพบครั้งแรกทั้งที่ไม่ได้ศึกษาหรือสอบถามข้อมูลความเป็นอยู่กันเลยแม้แต่น้อย เขายินดี รับสาวสวยคนนี้เป็นน้องสาวบุญธรรม... และบัดนั้นจนถึงบัดนี้ความสัมพันธ์เขากับรติกาลยังคงแน่นเฟ้นไม่เสื่อมคลาย...มนัสสลัดเรื่องราวเก่าๆ พร้อมรอยยิ้ม แล้วจัดการกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอย่างขัดไม่ได้ เขาตรงไปยังหญิงสาว ที่น่าเห็นใจในตอนนี้ โดยหล่อนกำลังวาดลวดลายอยู่กลางฟลอร์ เหมือนประชดตัวเอง อย่างไรอย่างนั้น!“ขอโทษนะครับ” มนัสก้มหน้าลงกล่าวกระซิบ กับเจ้าของใบหน้า ที่แนบซบบนอกแกร่งของชายอีกคน ในจังหวะเพลงช้า ไม่แน่ใจว่าสาวสวยที่ยอมให้ผู้ชายกอดอย่างง่ายดาย จะรู้จักกันหรือเปล่า หากแต่ชายผู้นั้นทำหน้าปูเลี่ยน จึงรู้ได้เลยว่า ทั้งสองไม่เคยรู้จักกัน! “อืออ อาราย” น้ำเสียงยานคางถาม พร้อมกับยกมือป้องปัดอย่างรำคาญอีกครั้ง ที่เขาพบหล่อน ในฐานะคู่ควงเฮริค หากครั้งนี้สภาพแ

ใจเสียคำพูดเปรียบเปรยแทงใจดำ ทำให้มนัสต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ นั่งมองสาวสวยปากจัดก้าวฉับๆ ออกจากห้องของตนเองไปมนัสถอนหายใจด้วยความมึน เรื่องอะไรที่เขาต้องมาให้ผู้หญิงดูถูกถึงเพียงนี้เฮริคนะเฮริค! สุดท้ายเขาก็ได้แต่ก่นด่าและตัดพ้อเพื่อนรักอยู่ในใจ ก่อนจะลุกขึ้นจัดการกับตัวเอง เพราะวันนี้ มีงานด่วนจะต้องเดินทาง และทิ้งร้านไว้ให้ผู้ช่วยร้านดูแลจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะเรียบร้อยผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ร่างสมส่วนบึกบึนอย่างชายไทยเตรียมพร้อมเดินทาง มือข้างหนึ่งผลักประตูเปิดออก “หะ หือ...?”ไม่ทันได้ก้าวเท้าออกจากห้อง เขาก็หยุดชะงัก ใช้สายตา กวาดมองสิ่งที่ยืนปักหลัก อยู่ตรงประตูห้อง ด้วยความแปลกใจคนยืนขวางทาง ปักหลักนิ่งเงียบ“เป็นอะไร ทำไมยังไม่กลับบ้าน?” ด้วยความแปลกใจ มนัสจึงเอ่ยถาม พร้อมเอียงคอมองตามใบหน้าหวานที่บัดนี้ไร้เครื่องสำอางแต่ก็น่ามอง ก้มมองต่ำ เหมือนไม่อยากมองหน้าเขาอย่างไรอย่างนั้น และจากท่าทีแข็งกร้าว กลายเป็นนิ่งเฉยไร้อารมณ์ ยิ่งทำให้น่าแปลกใจ“คะ คือ...” ลิ้นเกิดอาการชา แม้ไม่อยากกลับมาเจอหน้าผู้ชายเห็นแก่ตัว แต่เธอไม่มีทางเลือก“มีอะไรครับ...บอกผม ผมยินดีช่วยเต็ม

ปากเก่งต้องลองถนนประดับด้วยอิฐบล็อกตลอดแนวทางเดิน ปนัดดายิ่งย่ำเท้าเพื่อก้าวไปให้ถึงห้องนอน เวลานี้เธออยากอาบน้ำชำระร่างกายให้เร็วที่สุด แต่ก้าวแรกที่ก้าวเข้าไปในบ้าน ทำให้เธอถึงกับวางหน้าไม่ถูก เมื่อเสียงพูดคุยดังแว่วให้ได้ยิน ครั้นพอเพ่งมองให้ดี เธอจึงเห็นว่าในห้องรับแขกไม่ใช่มีแค่พ่อ แต่กลับมีชายฉกรรจ์หน้าตาไม่เป็นมิตรนั่งหน้าตาเขียวช้ำบวมปูด โดยคนรูปร่างท้วมหัวล้านแต่งตัวดี นั่งอยู่บนเก้าอี้ โดยสี่คนที่เหลือยืนอยู่ไม่ห่างจากชายแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จัก ทั้งหมดมีสีหน้าเคร่งเครียด อีกทั้ง ทั้งหมดมีสภาพสะบักสะบอมไม่ต่างกัน“หายไปไหนมาทั้งคืน” น้ำเสียงเรียบนิ่ง หากแต่นัยน์ตาหม่นเศร้าของสงวนเอ่ยถาม เมื่อเห็นลูกสาวคนเดียวโผล่พ้นประตูด้านหน้าปนัดดาหยุดชะงัก กลืนก้อนแข็งๆ ลงท้อง “คุณพ่อ เอ่อ... มีธุระอะไรกับหนูหรือเปล่า?” เธอรู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ โดยเหลือบมองบุคคลที่คาดว่าน่าจะเป็นแขกพ่อ ด้วยความคับข้องใจ แต่เก็บอาการเอาไว้“เปล่า พ่อไม่มีอะไรหรอก” คนสูงวัยเอ่ยตอบ ทั้งที่ใบหน้าฉายแววกลัดกลุ้ม ปนัดดาจึงพยักหน้ารับ และคิดว่าไม่สมควรยื่นอยู่ตรงนี้นานๆ แต่ไม่ทันได้ขยับเท้า เสียงทุ้มห้วน ใครคน

อย่าเชื่อจนกว่าจะได้เห็นความแปลกใจแล่นจุกอกจนไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมา มีแค่สายตาเป็นคำถาม มองไปยังสาวสวยในชุดเดรสสีสดรัดรูปสั้นจนเห็นเรียวขาเสลารับกับสัดส่วนโค้งเว้า โดยเจ้าตัวคิดไว้แล้วว่าความงามที่ตนมี สามารถดึงดูดเพศตรงข้ามได้เป็นอย่างดีและเขาก็เป็นหนึ่งในนั้น โดยทุ่มเทความรักให้กับเบลล่า สาวสวยต่างแดนวัย26ปี ซึ่งตามพี่ชายที่มาทำงานเมืองไทย ในฐานะบอดี้การ์ดฝีมือดีให้กับเฮริค ที่เป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและเพื่อนรักเขาทุ่มเทความรักทั้งหมดให้หล่อนด้วยความไว้ใจไม่เคยคิดเอะใจ ว่าวันหนึ่งตนเองจะโดนหักหลัง ซึ่งหลายครั้งมีเตือนเรื่องเบลล่าที่เริ่มติดพันชายอื่น แต่เพราะความไว้ใจ และไม่อยากปรักปรำ จนกว่าจะได้เห็นสิ่งนั้นกับตาจนวันหนึ่งยอมทิ้งงานทุกอย่าง เพื่อสะกดรอยตามหนุ่มสาว จึงได้รู้ว่าสิ่งที่ได้ยินมาจากปากผู้หวังดี คือเรื่องจริงทั้งหมด คืนนั้นเขารอจนเบลล่ากลับมา“คุณนอกใจผมหรอ?” คำถามยิงตรงทำให้สาวผมทองที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องสะดุ้ง ก่อนเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนขอบเตียงมือประสานกัน โดยสีหน้านั้นจริงจังจนน่ากลัว“ก็เจมส์ไม่มีเวลาให้เบลล่านี่” เมื่อเรื่องจริง ที่เธอไม่คิดแคร์ความรู

ตาต่อตาปนัดดาเดินไปยังห้องที่เธอคิดว่าท่านทั้งสองต้องอยู่ในห้องนั้นอย่างรีบร้อน สิ่งที่เธอเป็นห่วง คืออารมณ์ของคนทั้งคู่ ครั้นเมื่อเธอเดินหันหลังไปแล้ว สายตาทุกคู่จับจ้องแผ่นหลังบอบบาง ด้วยความรู้สึกเดียวกัน นั่นคือหลังจากวันนี้ ความสงบสุขของ ‘ชนะพงศ์พันธ์’ ยากจะคาดเดาได้ว่าจะออกมาในรูปแบบใดและเป็นจริงดั่งปนัดดาคิดไว้ เมื่อแม่นั่งหน้าหงิกงอ น้ำตานองหน้าในห้องทำงาน โดยสามีนางซึ่งเป็นพ่อของเธอ ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง สีหน้าไม่ต่างกัน ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูตึงเครียดยิ่งนักไม่มีอะไรร้ายแรงใช่ไหม?... ความกลัว ปนัดดาครุ่นถามกับตัวเอง วินาทีถัดมาตาบวมแดงเปียกชุ่มซัดสายตามองลูกสาวและเอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือ “พ่อแกตบหน้าแม่”ทุกอย่างเริ่มเปิดฉากท่ามกลางความเงียบ ประโยคบอกเล่า โดนและเสียดแทงใจคนฟังในที่นั้นเป็นอย่างมากไม่จริง! เธอไม่เชื่อ ใบหน้าหวานตื่นตระหนกมองคนถูกกล่าวถึง และเป็นจังหวะเดียวกันที่พ่อหันมอง นัยน์ตายาวรีหม่นชัดหัวใจปนัดดาสะท้านไหวในอก ได้แต่ส่งสายตาเป็นคำถามยังผู้ให้กำเนิดไม่มีสักครั้งยามทะเลาะกัน สามีจะทุบตีภรรยา หากครั้งนี้เรื่องใดเล่าทำให้ชายที่เคยเงียบนิ่งเอาชนะทุกอ