All Chapters of เล่ห์ประกาศิต: Chapter 31 - Chapter 40

ถ้าลำพังแค่ตัวเองเซบาสเตียนจะไม่คิดมากเท่านี้เลย พร้อมลุยเสมอ ก็เคยลุยมานักต่อนักสมัยเรียนอยู่ที่เยอรมนี แต่ในเมื่อมีแม่สาวน้อยที่ตนกันให้ไปอยู่ด้านหลัง แล้วอาศัยความใหญ่ของเรือนร่างบังเธอเอาไว้ได้แทบมิดนั้นติดร่างแหมาด้วย เธอจะต้องไม่เจ็บแม้แต่ปลายก้อย ถ้าเขาพลาดนั่นหมายถึงเธอก็จะไม่รอดเช่นกัน แค่คิดเซบาสเตียนก็รู้สึกหัวใจเบาโหวงอย่างไรบอกไม่ถูก ฉะนั้นเขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเป็นเด็ดขาดขณะที่คีรดาหน้าแทบไม่มีสีเลือด ยืนตัวเกร็งมือเย็นเท้าเย็น และสั่นระริกไปตลอดทั้งร่างอย่างคนระงับอาการอกสั่นขวัญกระเจิงกับเหตุการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ไม่ได้ กลัวนั้นแน่นอนอยู่แล้ว แต่ความรู้สึกห่วงใยคนที่ยืนปักหลักอยู่ข้างหน้าเธอขณะนี้มันมีเหนือกว่า ถ้าเป็นบรรดาพี่ชายของเธอนั้นยังพอมีลุ้น อาการกลัวกับความเป็นห่วงคงจะน้อยกว่านี้ เพราะเธอรู้จักและคุ้นเคยฝีมือของพี่ๆ ดีว่าร้ายกาจพอตัวเนื่องจากพี่ชายของเธอแต่ละคนบ้าร่ำเรียนศาสตร์การต่อสู้มาอย่างเอาเป็นเอาตาย วันดีคืนดีก็กลับมาซ้อมมือโดยการห้ำหั่นกันเองในโรงยิมที่บ้าน จนสะบักสะบอมไปตามๆ กันก็มี เธอจึงมั่นใจว่าถ้าเหตุมันเกิดกับพี่ชายของเธอคนใดคนหนึ่งคงเอาตัว

กว่าสองหนุ่มสาวจะได้มานั่งเคียงกันอยู่ตรงบริเวณโถงกว้างขวางของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง เพื่อรอชำระเงินและรับยาก็ปาไปเกือบจะตีสามครึ่งเข้าไปแล้ว หลังจากบาดแผลที่ฝ่ามือของคนบอกพลาดโดนมีดของคนร้ายไปนิดเดียวถูกเย็บไปแปดเข็มถ้วนเป็นอันเรียบร้อยทว่าท่าทางคนมือเดี้ยงดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนเลยสักนิด ชายหนุ่มนั่งพิงหลังกับโซฟาสบายๆ ทอดแขนยาวๆ ข้างไม่มีบาดแผลไปตามพนักเก้าอี้ฝั่งที่มีสาวน้อยนั่งอยู่ เขายกเท้าข้างหนึ่งมาพาดเข่าอีกข้าง และหันมาจ้องใบหน้านวลที่กำลังซับสีเลือดของคนนั่งใกล้ๆ พร้อมแย้มยิ้มน้อยๆ แลสุขอุราซะเหลือเกิน ราวกับไม่ได้เจ็บได้ปวดอะไรเลยแม้แต่น้อยต่างจากคนนั่งข้างลิบลับ เธอกำลังทำหน้าอิหลักอิเหลื่อ ทั้งอายทั้งไม่มั่นใจปนกันไปหมด พลางบีบมือบนตักอย่างไม่รู้จะทำอะไรที่มันดีไปกว่านั้น ก็คีรดาดันลืมซะสนิทว่าเธอมาโรงพยาบาลแห่งนี้ด้วยชุดอะไร ถึงแม้ชุดคลุมผ้าขนหนูที่เธอสวมอยู่บนตัวจะแลไม่โป๊ก็จริง เนื่องด้วยเจ้าของที่แท้จริงของมันตัวใหญ่กว่าเธอมาก พอมาอยู่บนตัวเธอมันจึงสามารถคลุมร่างอรชรได้แทบมิดเลยด้วยซ้ำแต่...มันดูจะลำลองเกินไปสักหน่อยหรือเปล่า และประการสำคัญคนที่ได้เห็นต้องรู้ว่ามันไม่ใ

เมื่อต่างพากันเข้ามานั่งในรถเสร็จ โดยที่คีรดาทำหน้าที่เป็นสารถีดังขามาเช่นเดิม ขณะที่ค่อยๆ พารถคันหรูออกไปจากลานจอดรถของโรงพยาบาล โซเฟอร์สาวก็เอื้อมมือไปวางถุงยาเอาไว้ให้บนตักเจ้าของรถที่ผันตัวเองไปเป็นผู้โดยสาร พร้อมกับเอ่ยถามเบาๆ“ได้ยินไหมคะที่เจ้าหน้าที่เขาบอกน่ะ”“มือเจ็บครับ ไม่ได้หูตึง”คำตอบกวนโอ๊ยที่ได้ยินทำเอาคีรดาหันไปจิกตาขุ่นใส่ แสดงว่าเขาได้ยินแต่แสร้งทำเฉย คนเดือดปุดๆ อยู่ในอกจึงถามออกไปเสียงเขียว“ในเมื่อได้ยินแล้วทำไมต้องทำเฉยด้วย”“ก็ที่เขาบอก พี่ทำเองได้ที่ไหนกันล่ะ ทั้งกินยา ล้างแผล ใส่ยา ระวังอย่าให้แผลโดดน้ำ มันต้องอาศัยคนช่วยทั้งนั้น เขาบอกน้องควีนก็ถูกแล้วไง รับปากเขาแล้วก็ทำให้ได้ด้วยนะเราน่ะ”หญิงสาวเพิ่งเข้าใจการกระทำของเขาอย่างถ่องแท้เอาตอนนี้นี่แหละ เขาได้ยินทุกถ้อยคำของเจ้าหน้าที่สาวคนนั้น แต่ทำนิ่งเฉยเพื่อให้เธอรับปาก แล้วจะได้เถียงไม่ออกบอกไม่ถูกอย่างเช่นเวลานี้อย่างไรล่ะ คีรดานั่งจังงัง เผลออ้าปากค้างและหันมาจ้องหน้าคนมาแบบเหนือชั้นนิ่งอยู่นานอย่างลืมตัว ก่อนมือใหญ่จะดันแก้มนุ่มให้หันกลับไปมองด้านหน้าพร้อมกับเอ่ยเตือน“มองถนนครับ”“เรื่องอะไรควีนต้องทำ

“แล้วไปทำอีท่าไหนให้โดนน้ำล่ะคะ ทำไมไม่ระวัง หมอเขาก็เตือนอยู่”ขณะที่ดึงมือใหญ่ข้างเป็นแผลของเขาเอามาดูเธอก็บ่นให้ไปด้วย แก้อาการเก้อกระดากของตัวเอง“ก็มันยังไม่ชินกับมือข้างเดียว พี่เผลอเอาไปรองน้ำนิดเดียวเอง”“ผ้าพันแผลชุ่มไปทั้งผืนแบบนี้คงไม่นิดเดียวหรอกค่ะ”คนถูกดุก็ได้แต่ยิ้ม พลางจับจ้องหน้าคนดุไม่วางตา เพราะถึงปากคุณเธอจะฉอดๆ อยู่แบบนั้น แต่มือเล็กก็เริ่มแกะผ้าพันแผลที่ชื้นน้ำออกให้อย่างเบามือ ที่สำคัญแก้มคนกำลังจะทำแผลแดงปลั่งไปทั้งหน้า ซึ่งมันน่าดูยิ่งกว่าสิ่งใด ยิ่งปากอิ่มสีเรื่อนั้นได้เห็นแล้วก็พานให้นึกถึงความนุ่มและความหวานของมัน จนอยากจะจูบเอาให้หายอยากสักที แต่ที่ชายหนุ่มทำได้ขณะนี้ก็คือ พิศใบหน้านวลเนียนกระจ่างตาอยู่อย่างเพลินๆ แค่นั้นด้านพยาบาลจำเป็นเมื่อเห็นบรรยากาศมันเงียบๆ แถมคนมือเจ็บยังส่งสายตาเชื่อมๆ จ้องหน้าเธอจ้องเอาๆ จนเธอจะเยิ้มไปทั้งหน้าอยู่แล้ว ทำเอาหัวใจมันหวิวๆ อย่างไรบอกไม่ถูก เธอจึงทำทีหยิบขวดน้ำเกลือกับหลอดยาใส่แผลมาอ่านฉลากดูขั้นตอน และในขณะที่มือบางเริ่มขยับจับโน่นจับนี่ทำการล้างแผลใส่ยาให้เขาไปเรื่อยๆ คีรดาจึงหาเรื่องคุย“ทำได้ไงคะ”ชายหนุ่มเลิกคิ

ด้านคนอ่อนหัดอย่างคีรดาเมื่อเจอจูบดูดดื่มเรียกร้องและเอาแต่ใจของเขา เพียงไม่ถึงนาทีหญิงสาวก็ชักเลือนๆ เธอจึงได้แต่ปล่อยตัวปล่อยใจและปล่อยให้เขาจูบเอาซะให้พอใจ กว่าที่ปากร้อนๆ จะยอมปล่อยกลีบปากอิ่มก็เล่นเอาเธอมือไม้อ่อนทิ้งร่างระทวยลงกับแผงอกกว้างเลยทีเดียว แต่ปากได้รูปยังไต่แต้มไปตามหน้าผากและศีรษะเล็กแผ่วๆ พร้อมกับมือใหญ่ลูบไล้ลำแขนเรียบเนียนไปมาแผ่วเบา ความอ่อนโยนที่สัมผัสได้ทำให้คีรดาพริ้มตาหลับลง เธอผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ รู้สึกว่าขณะนี้หัวใจดวงน้อยมันกำลังอิ่มเอิบไปทั้งดวงครู่ใหญ่ร่างอวบอิ่มก็ดิ้นขยุกขยิกและทำท่าจะลุก เมื่อนึกได้ว่าเวลานี้เธอนอนอยู่ที่ไหน แต่แขนหนักๆ ที่พาดอยู่ตรงเอวเล็กก็ไม่ยอมให้เธอขยับไปไหนได้ทั้งนั้น มาพร้อมเสียงทุ้มฟังพร่าแปร่งแปลกๆ ดังอยู่บนกระหม่อมบาง“อย่าดิ้น ขอพี่ทำใจสักครู่ ถ้าขยับไม่รับประกันความปลอดภัย”คีรดานอนตัวแข็งทื่อ และคนอุทิศร่างกำยำเป็นที่นอนชั้นเยี่ยมให้เธอซุกซบคงสัมผัสได้ เขาจึงหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนเอ่ยออกมาเสียงนุ่มหู“นอนเถอะ หรือนอนไม่หลับ ให้พี่กล่อมไหม”คีรดาเงียบ เพราะเธอยังไม่รู้ว่าเขาจะกล่อมแบบไหน แค่ที่แนบสนิทกันตั้งแต่หัวจรดเท้าอ