All Chapters of นางบำเรอรักของมาเฟียร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

แต่ในระหว่างที่ม่านฟ้ากำลังเดินเปิดหูเปิดตาเลือกซื้อของใช้เพื่อที่จะมาทำอาหารเย็นให้ชายหนุ่มได้ทาน ภายในห้องประชุมขนาดใหญ่แต่บรรยากาศด้านในมันไม่ได้ต่างอะไรกับไฟร้อน เหล่าหัวหน้าแผนกและลูกน้องภายในบริษัทต่างพากันนั่งเหงื่อตกหลังจากไม่สามารถหาผลสรุปซึ่งเป็นอันน่าพึงพอใจให้กับประธานใหญ่ในครั้งนี้ได้ปึง"ผมจะให้เวลาพวกคุณอีกสองวันเท่านั้น สองวันที่เหลือต่อจากนี้กลับไปคิดแผนงานใหม่มาให้ดี ๆ ถ้าผมยังไม่พอใจก็เตรียมหางานใหม่ได้เลย""คะ...ครับ""ค่ะ"ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเดินออกมาจากห้องประชุมโดยทันที แต่ยังไม่ทันที่นิโคลัสจะได้เดินเข้าไปในห้องทำงานสายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับบอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำ"เจคอบ""สวัสดีครับคุณนิโคลัส""นายมาทำอะไรที่นี่""มาดามเทเรซ่ารอพบคุณนิคอยู่ในห้องทำงานครับ"บุตรชายคนเดียวของมาดามใหญ่ถอนหายใจเพราะรู้ว่าการมาของมารดาครั้งนี้คงจะหนีไม่พ้นเรื่องปึง"แม่ ซอนญ่า""ประชุมเสร็จแล้วเหรอลูก นิค"ร่างสวยในวัยที่ใกล้จะเข้าเลขหกของมาดามเทเรซ่าเอ่ยทักทายลูกชายเพียงคนเดียวอีกทั้งยังมีซอนญ่านางแบบสาวที่นั่งอยู่ข้างกายคอยส่งยิ้มหวานหยดมาให้นิโคลัสก้าวเท้าเดินเข้าไ

กลิ่นหอมหวานที่ไม่คุ้นชินลอดผ่านประตูมาแตะจมูกของนิโคลัสในระหว่างที่เขากำลังนั่งอ่านงานผ่านหน้าจอไอแพดอยู่ตรงโซฟา ใบหน้าหล่อเหลาหันไปมองยังประตูห้องนอนที่ปิดสนิท กลิ่นหอมเหมือนกับกลิ่นดอกไม้อะไรสักอย่างลอยออกมาจากในนั้น'ฟ้ามีเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่ให้คุณนิคด้วยค่ะ'คำพูดของหญิงสาวลอยเข้ามาในหัว ริมฝีปากหยักเปิดเผยรอยยิ้ม ก่อนชายหนุ่มจะรีบกดปิดหน้าจอวางทุกอย่างลงตรงนั้นตึก ตึก ตึกเสียงหัวใจที่มันเต้นลุ้นระทึกเมื่อเขาลุกขึ้นยืนเดินเข้ามาใกล้บานประตูใหญ่ ได้กลิ่นหอมที่ชัดเจนซึ่งแน่นอนแล้วว่าลอยออกมาจากด้านใน ฝ่ามือใหญ่ยื่นไปสัมผัสลูกบิดประตูเฮือก"ฟ้านึกว่าคุณนิคจะไม่เปิดประตูเข้ามาซะแล้ว""มะ...ม่านฟ้า""ขา คุณนิค"หญิงสาวในชุดนอนไม่ได้นอนแบบลูกไม้ซีทรูสีดำตัดกับผิวขาว เธอกำลังนอนตะแคงใช้ฝ่ามือรองศีรษะ ใบหน้าสวยแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางบางเบาจะเน้นก็ตรงบริเวณริมฝีปากที่เติมแต่งด้วยลิปสติกสีแดงสดกำลังฉีกยิ้มสวยส่งมาให้เทียนหอมทรงกลมขนาดเล็กถูกจุดวางไว้ตามมุมต่าง ๆ ภายในห้องนอน กลิ่นหอมของมันลอยคละคลุ้งไปทั่วสร้างบรรยากาศให้ดูโรแมนติกมากขึ้นอีกหลายเท่าตัวสายตาพร่ามัวของนิโคลัสจ้องมองไปยังเ

ม่านฟ้าตื่นขึ้นมาในยามบ่ายก็ไม่เห็นร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มนอนอยู่ในห้อง เขาคงออกไปทำงานตั้งแต่เช้าอย่างที่เขาทำอยู่เป็นประจำ ไม่ว่าตอนค่ำคืนจะผ่านกิจกรรมอันแสนจะหนักหน่วงขนาดไหน แต่นิโคลัสก็สามารถพาร่างกายออกไปใช้ชีวิตข้างนอกได้อย่างดีเยี่ยม แตกต่างจากเธอ"ฮึก คนบ้า"แม้แต่แรงพลิกขยับตัวก็แทบจะไม่มี ไม่รู้ว่าเมื่อคืนเธอผ่านกิจกรรมอันแสนเร่าร้อนนั้นมาได้อย่างไร หญิงสาวได้แต่นอนหงายมองแผ่นฝ้าและหลอดไฟที่ติดอยู่เหนือศีรษะ"ให้ตายเถอะ หลังฉัน"แล้วเธอจะพาตัวเองลุกออกไปจากเตียงนอนได้อย่างไรกัน อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว ข้าวกล่องมือกลางวันก็ไม่ได้เตรียมไว้ให้ วัตถุดิบที่จะซื้อมาทำอาหารมื้อเย็นก็ไม่ได้ออกไปจัดการซื้อมาเตรียมเอาไว้'ให้ตายเถอะม่านฟ้า เธอไม่น่าตามใจปล่อยให้นิโคลัสจัดหนักได้เลย'จริงสิ ตั้งแต่เธอถูกพาตัวมาอยู่ที่นี่สัมภาระกระเป๋าและโทรศัพท์มือถือของเธอตอนนั้นอยู่ที่ไหนกัน เขาได้เอาของพวกนั้นของเธอมาด้วยไหม ไม่รู้ว่าตอนนี้คนที่อยู่เมืองไทยจะมีใครเป็นห่วงเธอบ้าง เล่นหายตัวไม่ได้ติดต่อกลับไปบอกอะไรแม้ชายหนุ่มจะบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าให้คนของเขาจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วแต

ร่างสูงใหญ่ของนิโคลัสเดินเข้าไปในห้องพัก กลิ่นหอมของอาหารลอยแตะเข้าจมูก ริมฝีปากหยักระบายยิ้มเมื่อเห็นแผ่นหลังบอบบางของม่านฟ้ากำลังยืนจัดเตรียมอาหาร"กลับมาแล้วเหรอคะ"ใบหน้าสวยปรากฏรอยยิ้มอ่อนหวานเป็นเสน่ห์อีกหนึ่งอย่างที่เขาไม่สามารถต้านทานรอยยิ้มของเธอได้"ครับ"นิโคลัสเดินเข้าไปหาโอบกอดร่างสวยจากทางด้านหลัง วางปลายคางลงบนไหล่สายตามองไปยังอาหารไทยที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า"น่าทานจังเลยครับ ผมชักจะหิวแล้วสิ""ถ้าหิวก็รีบไปล้างมือเลยค่ะ เดี๋ยวฟ้าตักข้าวให้""ได้ครับ"เพราะไม่อยากให้เธอเสียใจ แม้ว่าจะทานอาหารตอนไปพบลูกค้ามาอิ่มแล้วแต่นิโคลัสก็เต็มใจที่จะทานอาหารที่ม่านฟ้าตั้งใจทำให้ ทำเอาหญิงสาวยิ้มกว้างออกมาได้"อร่อยเหมือนเดิม ฟ้าทำอาหารอร่อยแบบนี้ ไม่นานผมคงต้องกลายเป็นหมูตอนเพราะอาหารฝีมือฟ้าแน่ ๆ ""อะไรกัน กลายเป็นฟ้าที่ผิดเฉย คุณนิคต่างหากที่ผิด ดูสิ พุงเริ่มจะออกมาแล้วนะนั่น""จริงเหรอครับ แย่จัง กลางวันทำงานไม่มีเวลาออกกำลังกายซะด้วยเห็นทีคืนนี้ฟ้าต้องพาผมออกกำลังกายบ้างแล้ว"ความหมายในคำพูดและสายตาของนิโคลัสทำให้ม่านฟ้าอดที่จะมันเขี้ยวกับความเจ้าเล่ห์ของเขาไม่ได้"ฟ้าไม่เอาด้วยห

สามเดือนเต็มแล้วสินะ ที่เธอมาอาศัยอยู่ในที่ที่ไม่รู้จักใคร และไม่มีใครรู้จักเธอ ร่างสวยเพรียวบางของม่านฟ้าสวมเพียงแค่ชุดคุมอาบน้ำสีขาวพอดีตัวยืนรับลมอยู่ตรงระเบียงห้องนอน ดวงตากลมโตเหม่อมองตึกสูงใหญ่ปล่อยให้สายลมพัดกระแทกใบหน้าเผื่อว่าความแรงของลมมันจะช่วยดึงสติของเธอให้กลับมาอยู่กับตัวเองได้ว่าเธอไม่ควรไปหลงระเริงกับสิ่งที่ชายหนุ่มมอบให้ ไม่ว่าจะเป็นข้าวของเครื่องใช้ เสื้อผ้า หรือความรู้สึกที่ส่งมาจนทำให้เธอเผลอนึกไปว่าตัวเองคือคนสำคัญ'เธอมาอยู่ที่นี่ในสถานะนางบำเรอนะม่านฟ้า อย่าลืมสิ เหลืออีกไม่กี่เดือนแล้วเธอก็จะหลุดพ้นจากสถานะนี้ แล้วจะได้กลับบ้านสักที'วันนี้เธอได้สติกลับมานึกถึงเรื่องนี้ได้ หลังจากที่ใช้เวลาจมอยู่กับความคิดของตัวเองมาตลอดทั้งวัน'ไม่รู้คนทางนั้นจะเป็นยังไงบ้างนะ เพื่อน ๆ ที่ทำงานจะเป็นห่วงและนึกถึงเธอบ้างไหม'"คิดอะไรอยู่เหรอ"แรงกอดรัดจากทางด้านหลัง เสียงทุ้มอันแสนคุ้นเคยที่ดังขึ้นใกล้ใบหูขาว หญิงสาววางฝ่ามือเรียวลงบนท่อนแขนใหญ่ของชายหนุ่มที่โอบกอดเอวบางของเธอเอาไว้ในขณะที่ใบหน้าสวยยังคงแหงนมองบนท้องฟ้า"ทำไหมคะคืนนี้""เธออยากเหรอ"ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าไปใต้ชุดคล