All Chapters of นางบำเรอรักของมาเฟียร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

บรรยากาศภายในห้องรับแขกอึมครึมเต็มไปด้วยแรงกดดันจนม่านฟ้ารู้สึกตึงเครียดได้แต่นั่งก้มหน้ากุมมือเน้นไม่กล้าเงยขึ้นมาสบดวงตาเฉี่ยวคมของหญิงวัยกลางคนผู้ที่มีอำนาจน่าเกรงขามอย่างมาดาเทเรซ่าซึ่งกำลังจ้องเขม่งมองมาที่เธอ"เธอซินะ ม่านฟ้า ผู้หญิงที่ลูกชายของฉันแอบเลี้ยงเอาไว้""ค่ะ"ม่านฟ้าตอบรับเสียงแผ่วพลางพยักหน้า"มาอยู่กับลูกชายของฉันได้นานเท่าไหร่แล้วล่ะ"หญิงวัยกลางคนเอนกายพิงโซฟายกเรียวขาขึ้นมาไขว้ดั่งมาดนางพญายิ่งทำให้ม่านฟ้ารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมา"อีกไม่กี่วันก็ครบหกเดือนแล้วค่ะ""นานอยู่เหมือนกันนะ""...""นิโคลัสพาตัวเธอมาจากเมืองไทยใช่ไหม""ค่ะ"หญิงวัยกลางคนพยักหน้า ตรงมุมปากมีรอยยิ้มเหยียดขึ้นมา"มีอะไรกับลูกชายของฉันแล้วใช่ไหม""...""สภาพอย่างเธอคงไม่พ้นจากผู้หญิงที่ขายร่างกายเพื่อหาความสุขสบายให้ตัวเองสินะ""...""ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรดีอย่างเธอคิดหวังจะเกาะลูกชายของฉันกินตลอดไปอย่างนั้นเหรอ""ปะ...เปล่านะคะ""อยากได้เงินเท่าไหร่ล่ะฉันจะให้ ได้เงินแล้วก็ช่วยออกไปจากชีวิตของลูกชายฉันสักทีไม่รู้หรือไงว่านิคโคลัสมีคนรักที่กำลังจะแต่งงานกัน"คำพูดของมาดามเทเรซ่านั้นเปรียบเสมือน

ร่างสูงใหญ่ของนิโคลัสและซอนญ่าเดินออกมาจากงาน บนใบหน้าสวยของหญิงสาวมีรอยยิ้มดวงตาสวยเหลือบมองสร้อยเพชรราคาแพงที่ใส่อยู่บนข้อมือสวยอยู่บ่อยครั้งอย่างรู้สึกพึงพอใจ "ขอบคุณนะคะที่ประมูลสร้อยเส้นนี้ให้ ซอนญ่าชอบมันมากเลยค่ะ"หญิงสาวซบใบหน้าลงบนท่อนแขนใหญ่ เธอยกเรียวแขนสวยจ้องมองสร้อยข้อมือที่เปล่งแสงระยิบระยับตรงหน้า"ถ้าชอบก็ใส่ทุกวันเลยนะครับ เพราะสร้อยเส้นนี้ผมตั้งใจประมูลให้คุณ""รับรองค่ะ ซอนญ่าจะใสมันทุกวันเลย"นางแบบสาวยิ้มกว้าง ท่อนแขนเรียวสวยโอบเอวสอบพลางซบหน้าลงใบแผ่นอกใหญ่ของนิโคลัส"เสร็จจากงานประมูลแล้วไปดื่มไวน์ที่ห้องของซอนญ่าดีกว่าไหมคะ""เอ่อ"สายตาคมของชายหนุ่มดันไปสะดุดเข้ากับเงาของใครบางคนที่ยืนแอบอยู่ข้างเสาต้นใหญ่ที่ห่างออกไปไม่ไกล ไม่ต้องบอกนิโคลัสก็รับรู้ได้ว่าเงานั้นเป็นของใคร"ได้สิครับ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ คุณซอนญ่าอุตส่าห์เอ่ยปากชวนทั้งที ผมจะปฏิเสธได้อย่างไร""แหม ปากหวานจังเลยนะคะ ถ้าอย่างนั้นคืนนี้คุณนิคช่วยอยู่ดื่มไวน์เป็นเพื่อนกับซอนญ่าทั้งคืนได้ไหมคะ เราจะได้พูดถึงเรื่องสำคัญของเราสองคนด้วย""ได้สิครับ"ชายหนุ่มยิ้มรับเดินโอบไหล่พาหญิงสาวขึ้นรถหรูไปท่ามกลางสายตาท

เช้าวันต่อมามุมปากสวยของซอนญ่าเหยียดยิ้มแสดงความดีใจออกมาทันทีเมื่อเธอลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นว่าร่างสูงใหญ่ของนิโคลัสยังคงอยู่ในห้องนอนของเธอ "ตื่นได้สักพักแล้วครับ"ชายหนุ่มที่กำลังยืนจิบกาแฟมองทิวทัศน์ด้านนอกหมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาว สายตาของเขามองเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่เธอตั้งใจโชว์ให้ดูได้อย่างชัดเจน ก่อนนิโคลัสจะวางแก้วกาแฟลงเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาคลุมร่างกายให้หญิงสาว"ขอบคุณนะคะ""ครับ"ซอนญ่ายิ้มกริ่มออกมาอย่างมีความสุข เธอมองการกระทำของชายหนุ่มด้วยความปลาบปลื้มและดีใจ สัมผัสเร่าร้อนที่นิโคลัสมอบให้มันยังคงตราตรึงอยู่ในความรู้สึกของเธอจนมาถึงตอนนี้พรึ่บ"เมื่อคืนซอนญ่ามีความสุขมากเลยนะคะ แล้วคุณนิคล่ะคะมีความสุขเหมือนกับซอนญ่าไหมคะ"หญิงสาวโผเข้ามากอดร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่ม พลางซบใบหน้าลงบนแผ่นอกใหญ่และไม่ลืมที่จะบดเบียดร่างกายเข้าหาเพื่อหวังให้ชายหนุ่มมอบความสุขให้กับร่างกายของเธออีกครั้ง"ว่าแต่วันนี้มีธุระที่ไหนหรือเปล่าคะ วันนี้ซอนญ่ามีงานเดินแบบถ้าคุณนิคพอจะมีเวลา...""วันนี้ผมมีนัดคุยงานกับลูกค้าที่บินมาจากต่างประเทศครับ คงไม่ว่าง"สีหน้ายิ้มแย้มในตอนแรกดูเจื่อนล

แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนปลุกให้ร่างสูงใหญ่ของนิโคลัสรู้สึกตื่นขึ้นมา สายตาของเข้าเพ่งมองไปยังความว่างเปล่าตรงหน้าพลางขมวดคิ้วเข้าหาเมื่อไม่มีร่างบอบบางที่เขานอนกอดมาตลอดทั้งคืนพรึ่บ"ฟ้า...ม่านฟ้า"ชายหนุ่มเปล่งเสียงเรียกชื่อของหญิงสาว เขาก้าวขาเดินลงจากเตียงนอนก่อนจะหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมใส่ พลางเดินไปเปิดประตูห้องน้ำแต่ก็ยังไร้วี่แววไม่มีแม้แต่เงาของหญิงสาว"หรือว่าจะออกไปข้างนอกแล้ว"ชายหนุ่มเดินดุ่มไปเปิดประตูห้องนอน พลางกวาดสายตามองหาหญิงสาว ก่อนที่สายตาของเขาจะไปสะดุดเข้ากับร่างสวยของเธอที่กำลังยืนรับลมตรงนอกระเบียงสายลมที่พัด แสงแดดที่ส่องกระทบลงบนใบหน้างามอย่างไร้ที่ตินั้นมันช่างเป็นภาพที่ดึงดูดทำให้นิโคลัสเดินเข้าไปหาม่านฟ้า ก่อนจะใช้ท่อนแขนใหญ่โอบเอวบางของเธอเอาไว้สูดกลิ่นความหอมจากร่างกายของเธอเข้าอย่างเต็มปอด"ตื่นแล้วทำไมถึงไม่ยอมปลุกผมล่ะครับ""คุณทำงานมาเหนื่อย ๆ ฟ้าเลยอยากให้คุณนอนพัก"น้ำเสียงโทนอบอุ่นของเธอแผ่ซาบซ่านเข้าไปถึงหัวใจของคนฟัง"คราวหลังปลุกผมด้วยนะ ผมไม่อยากนอนบนเตียงของเราคนเดียวโดยที่ไม่มีคุณ""กอดฟ้ามันไม่อุ่นหรอกค่ะ หรือถ้าจะอุ่นก็คงได้แค่แป๊

ขีดสีแดงสองขีดบนแถบเครื่องมือที่ตรวจครรภ์ทำให้ม่านฟ้าหายใจแผ่วอย่างไม่เป็นจังหวะ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำก่อนเธอจะยกฝ่ามือขึ้นมาลูบหน้าท้องของตัวเองอย่างแผ่วเบา บนกระจกสะท้อนเงาภาพใบหน้าหมองเศร้าของหญิงสาว"ทำไม""...""ทำไมมันถึงได้เป็นแบบนี้"ความดีใจที่รู้ว่ามีลูกน้อยถูกความเสียใจที่รู้ว่าพ่อของลูกกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับผู้หญิงคนอื่นกลบมิดจนหมด ร่างอ่อนแรงทรุดลงนั่งกับพื้นห้องน้ำแสนจะเย็นเฉียบก่อนม่านฟ้าจะร้องไห้ออกมาอย่างหนักด้วยความเสียใจจนร่างสั่นสะท้านไปตามแรงสะอื้นมันยากที่จะฝืนต่อไปได้ เธอไม่สามารถเก็บความเสียใจเอาไว้ต่อไปไหว ในมือกำแท่งที่ตรวจครรภ์เอาไว้แน่นจนมันแทบจะแตกละเอียดคาฝ่ามือของเธอ"แม่ขอโทษนะลูก""...""เรากลับบ้านกันนะคะ กลับไปอยู่ในที่ที่เราควรจะอยู่"ในเมื่อโลกที่เคยวาดฝันเอาไว้พังทลาย ทำให้เธอได้ย้อนกลับมาอยู่ในความเป็นจริงมีเพียงสิ่งเดียวที่เธอควรจะใส่ใจมากที่สุดในตอนนี้"แม่จะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับหนูเอง ลูกรัก"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"คุณม่านฟ้าคะ"เสียงเคาะประตูห้องน้ำที่ดังขึ้นมาทำให้ม่านฟ้าต้องรีบเก็บที่ตรวจครรภ์ซ่อนเอาไว้ในตู้เก็บผ้าเช็ดตัวที่อยู่ใกล้กับเคาน์เตอร