جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ประเทศไทยณ คลับแห่งหนึ่งใจกลางเมืองกรุงเทพมหานครท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มและแสงสีที่ชวนน่าเวียนหัว แต่กลับมีหญิงสาวรายหนึ่งซึ่งกำลังผ่านจากการช้ำรักเพราะเธออกหักจากการรักคนมีเจ้าของ สาวสวยเหม่อมองไปยังแก้วเหล้าด้วยแววตาแสนเศร้า นึกย้อนกลับไปคิดใหม่ว่าทำไมเธอถึงหลงรักผู้ชายอย่าง'ภานุกรณ์'ได้ทั้งที่เขามีแฟนสาวและกำลังจะเข้าพิธีวิวาร์ในไม่ช้านี้'โง่เขลาเสียจริง'คำคำนี้ลอยเข้ามาในหัวสมองของ เมลนีย์ หรือเรียกชื่อเล่นของเธอว่า ม่านฟ้า ก็ได้หญิงสาวผู้มีผิวขาวอมชมพู ดวงตากลมโต ใบหน้าเรียวสวยไม่แพ้ผู้หญิงคนไหนแต่แล้วทำไมฟ้าถึงไม่เห็นใจส่งผู้ชายที่มีนิสัย อบอุ่น แสนดี เอาอกเอาใจเก่งอย่าง'ภานุกรณ์'มาให้เธอบ้างผู้หญิงอย่างเธอนั้นก็อยากรักผู้ชายดี ๆ เป็นเหมือนกันนะ แล้วทำไมสวรรค์ถึงไม่ส่งผู้ชายดี ๆ ให้เธอมาเลยล่ะ "เฮ้อ"เป็นครั้งที่ร้อยแล้วได้มั้งที่ม่านฟ้านั่งถอนหายใจอยู่ตรงบาร์เหล้าในครับสุดหรูแห่งนี้ เธอยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มเพื่อให้ความขมของมันรักษาแผลใจของตนเองให้กลับมาหายในเร็ววันตับ! ตับ! ตับ! อีกทางด้านหนึ่งของคลับภายในห้องน้ำชั้นวีไอพี ซึ่งตอนนี้กำลังเต็มไปด้วยความร้อนระอุที่ยาก

พรึ่บร่างสวยในสภาพเมามายถูกวางลงบนเตียงนอนอ่อนนุ่มขนาดคิงไซซ์ภายในห้องพักของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมืองกรุง"อื้อ"เสียงงัวเงียของคนเมาดังขึ้น ม่านฟ้านอนพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมาโดยมีสายตาของนิโคลัสจ้องมอง แสงไฟสีนวลตกกระทบลงบนผิวขาวของเธอยิ่งทำให้ดึงดูดสายตาของเขามากยิ่งขึ้นกระโปรงตัวสวยร่นขึ้นจนแทบจะเปิดเผยสิ่งสงวนภายใต้ร่มผ้า ริมฝีปากหนาแห้งผากขึ้นมาทันที เพราะนี่คือครั้งแรกสำหรับการทำเช่นนี้ปกติแล้วผู้หญิงจะเป็นฝ่ายวิ่งเข้าหาโดยที่นิโคลัสไม่จำเป็นต้องใช้วิธีแบบนี้เลยด้วยซ้ำ แต่สำหรับม่านฟ้าแล้วเธอคือคนแรกผู้บุกเบิกความคิดทำให้เขาคิดที่อยากจะลิ้มลองร่างกายของเธอตั้งแต่เพียงครั้งแรกเห็นหน้าโดยไม่สนใจว่าเธอจะยินยอมหรือไม่"อื้อ ร้อน ฟ้าร้อนจังเลยภาค"ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปทำให้ร่างกายของเธอร้อนรุ่มมีเหงื่อซึมไหลตามกรอบหน้าและร่างกายบางส่วนหญิงสาวนอนพลิกกายไปมาบนเตียงนอนก่อนจะถูกท่อนแขนใหญ่กระชากให้ลุกขึ้นนั่งแควกชุดสวยราคาแพงถูกกระชากจนขาดวิ่นภายในพริบตาเดียวด้วยฝีมือของมาเฟียชาวโมนาโกอย่างนิโคลัส"ร้อนก็ถอด""ภาคฉีกเสื้อของฟ้าทำไม""เกะกะ""แต่มันแพงนะ ถอดดี ๆ ก็ได้นี่"

สติสัมปชัญญะของม่านฟ้ากลับมาในช่วงบ่ายของวันนั้นซึ่งเธอเองก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ ทั้งที่โดนชายชาวต่างชาติด้านข้างจับฟัดอย่างหนักหน่วงจนช่วงล่างของเธอรู้สึกเจ็บจนแทบจะก้าวขาขยับตัวไม่ได้พรึ่บแต่นั่นแหละ แค่ลืมตาขึ้นมาต้อนรับแสงอาทิตย์ได้ก็นับว่าเป็นบุญของม่านฟ้าคนนี้แล้ว "อึก"ลืมตาขึ้นมาได้แต่ร่างกายตั้งแต่ลำคอไปจนถึงปลายเท้ากลับไม่มีแรงราวกับว่าเซลล์กล้ามเนื้อมันได้ตายจากเธอไปตั้งแต่เมื่อคืน'ม่านฟ้า แกทำอะไรลงไป'อันดับแรกเธอนึกโทษตัวเองไปก่อนเลยที่ปล่อยตัวปล่อยกายไปให้ใครก็ไม่รู้ได้สัมผัส ครั้งแรกของเธอมันควรจะเกิดขึ้นกับผู้ชายที่เธอรักด้วยความอ่อนโยนสิ แต่สภาพเธอตอนนี้มันไม่ต่างอะไรกับคนป่วยเป็นอัมพาตนอนติดเตียงเลยก็ว่าได้ เรี่ยวแรงแทบจะไม่มีเหลือให้เธอพลิกขยับตัวไปไหนได้ จะร้องเรียกผู้ชายซึ่งกำลังนอนหลับอยู่ก็ไม่กล้าเมื่อเห็นว่าเขากำลังนอนหลับอย่างสบายใจม่านฟ้าพยายามเป็นอย่างมากจนสุดท้ายแล้วเธอก็สามารถพลิกกายไปมาได้'สู้อีกนิดนะม่านฟ้า เดี๋ยวเธอก็จะได้ออกไปจากที่นี่แล้ว'หญิงสาวบอกกับตัวเองอยู่ภายในใจก่อนเธอจะพยายามลองขยับตัวอีกครั้งพรึ่บ"ตื่นแล้วเหรอ"ความห

"คุณมีอะไรจะคุยกับผมอย่างนั้นเหรอม่านฟ้า"ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นมาทันทีหลังจากทั้งคู่ทานอาหารเสร็จและพากันเข้ามานั่งภายในห้องรับแขก พวกเขาทั้งสองนั่งใกล้กันโดยมีท่อนแขนของชายหนุ่มคอยโอบเอวบางของเธอเอาไว้อย่างไม่ห่างกาย"ฟ้าอยากทำสัญญาค่ะ"หญิงสาวตัดสินใจพูดออกไปตามที่เธอคิดเอาไว้"สัญญา สัญญาอะไร""ความสัมพันธ์ของเราสองคนมันควรจะมีระยะเวลาที่แน่ชัดไม่ใช่เหรอคะ"หญิงสาวเงยหน้าสบตาชายหนุ่มเปิดเผยความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมา"ถ้าหากฟ้าจะต้องอยู่กับคุณที่นี่ ฟ้าก็อยากมีหลักประกันว่าฟ้าจะต้องอยู่กับคุณไปนานแค่ไหน"ไม่ใช่อยู่ด้วยกันไปโดยไม่มีวันสิ้นสุดและไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เธอจะหลุดพ้นจากสถานะผู้หญิงของชายหนุ่ม"เป็นผู้หญิงของฉันมันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอม่านฟ้า เธอถึงอยากจะได้เวลาพวกนั้น"หนุ่มถามเสียงแข็งคล้ายกับว่าเขากำลังไม่พอใจ แต่ฝ่ามือของนิโคลัสยังคงโอบเอวบางของม่านฟ้าเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะมีเวทมนตร์แปลงกายให้หายเข้าไปในอากาศ"ฟ้าไม่รู้หรอกนะคะว่าตอนนี้คุณมีความรู้สึกยังไง แต่สำหรับฟ้าแล้วนั้นไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายตลอดไปอย่างไร้จุดหมายโดยที่ไม่รู้ว่าปลายทางของชีวิตนี

เพล้ง เพล้ง เพล้ง"โถ่เว้ย กะไอ้แค่งานง่าย ๆ ทำไมพวกมึงถึงทำกันไม่ได้ฮะ"น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของผู้เป็นนายตวาดเสียงดังลั่นจนเหล่าลูกน้องต้องพากันถอยหนีด้วยความหวาดกลัวความขุ่นมัวแผ่กระจายทำให้เหล่าบอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาเกรี้ยวกราดดั่งเสือร้ายของผู้เป็นนาย"พวกมึงนี่ทำงานกันไม่ได้เรื่องสักคน กี่ครั้งแล้วที่ลูกน้องของเราถูกไอ้เหี้ยนิโคลัสมันจับได้""พวกผมขอโทษครับนาย""ขอโทษ ขอโทษแล้วมันได้อะไรขึ้นมาพวกมึงเห็นสภาพของไอ้เหี้ยนั่นไหมว่ามันเป็นยังไง"เดวิดเกรี้ยวกราดเป็นอย่างมากเมื่อเห็นสภาพไร้ขาทั้งสองข้างของลูกน้องที่ส่งไปในอกของชายร่างสูงใหญ่มีโครงหน้าหล่อเหลาร้อนรุ่มราวกับมีกองไฟกองใหญ่สุมอยู่ด้านใน ส่งลูกน้องไปป่วนกาสิโนของนิโคลัสไม่รู้ตั้งเท่าไหร่แต่สุดท้ายก็กลับมาสภาพไม่ครบสามสิบสองเลยสักรายสร้างความคับแค้นภายในใจให้เดวิดเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มคิดอยากจะกระชากร่างของนิโคลัสให้แหลกออกเป็นชิ้น ๆ ให้สมกับความโกรธแค้นที่เขามี"แล้วเราจะทำยังไงต่อไปดีครับนาย""จะทำเหี้ยอะไรได้ล่ะ คราวนี้มันคงระวังตัวเพิ่มมากขึ้นอีกหลายเท่า"ลูกน้องของเขาไม่น่าทำงานพลาดเลย ไม่เช่นนั้