All Chapters of สถานะให้แค่เพื่อน: Chapter 161 - Chapter 170

เขาเองก็ให้ของขวัญเธอเช่นกัน สร้อยเพชรพร้อมจี้รูปหัวใจเส้นเล็ก ๆ ที่เธอเก็บไว้อย่างดีและรักมากมายการรายงานตัวทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี อีกไม่กี่เดือนเธอก็จะเป็นนิสิตแพทย์ที่มหาวิทยาลัยเดียวกับเขาแล้วอีกแค่นิดเดียว“พี่ไปเยี่ยมแม่พี่ที่อังกฤษนะ” เขาจะไปอยู่กับแม่ที่อังกฤษช่วงปิดเทอมฤดูร้อนทุกปี ปีนี้ก็เช่นกัน “กรี๊ด!!!” เสียงกรีดร้องของแม่ในวันนั้นราวกับว่ามันคือเสียงปลุกจากความฝันคุณปู่กานต์และลุงกรณ์เกิดอุบัติเหตุ ปู่กานต์เจ็บหนัก แต่ลุงกรณ์เสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุคุณหญิงอารีกรีดร้องและบอกว่าเป็นเพราะเธอกับแม่ที่เป็นกาลกิณีและวันนั้นคุณหญิงอารีที่ไม่ได้อารีอย่างชื่อ ก็ไล่เธอกับแม่ออกจากบ้าน อริ‍ยาเพิ่งได้รู้ความจริงว่าแม่ของเธอไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับลุงกรณ์เมื่อไม่มีทะเบียนสมรส ก็ไม่ต่างกับนางบำเรอ เพราะอยู่กินกันแค่ปีกว่า ๆ งานแต่งก็ไม่มี หลักฐานการอยู่กันอย่างสามีภรรยาก็ไม่มี ความรู้ทางกฎหมายก็ไม่มีเธอพยายามติดต่อเขา แต่ก็ติดต่อไม่ได้ ในเวลานั้นแม่เสียใจมาก สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอาแต่นั่งเหม่อลอยคุณหญิงอารีเรียกให้อริ‍ยาไปพบที่ห้องหนังสือ“คุณย่ามีอะไรคะ”“ฉันไม่ใช่ย่า

“ขอท่านช่วยแม่หนูด้วยนะคะ” หญิงสาวร่างบางที่เพิ่งก้าวเข้าวัยผู้ใหญ่แต่ยังไม่บรรลุนิติภาวะร่ำไห้ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์เมตตาเธอกับแม่สักครั้ง ในชีวิตนี้เธอกับแม่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร ไม่เคยคดโกง ขอให้ท่านช่วยพวกเราสักครั้ง “ได้โปรดเถอะค่ะ หนูอยู่ไม่ได้จริง ๆ ถ้าไม่มีแม่” เสียงสะอื้นแทนคำพูด เวลานี้เธอไม่สามารถพูดคำขอออกมาได้เพราะน้ำตา เพราะแรงสะอื้นมากเกินจะเปล่งวาจาให้รู้ความหมาย หากแต่ในใจของอริ‍ยานั้นยังคงอ้อนวอน ‘แม่เป็นที่พึ่งเดียวของหนู ท่านเจ้าที่เจ้าทาง สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยแม่หนูด้วย เราสองคนไม่เคยทำร้ายใคร ไม่เคยทำบาป ขอท่านเมตตาเราสักครั้งเถอะค่ะ หนูไม่ขออะไรมากเลย ขอแค่แม่อยู่กับหนู ขอแค่เท่านั้น หนูสัญญาว่าหนูจะช่วยเหลือคนอื่น จะอุทิศตนเพื่อคนอื่น จะเป็นหมอที่ดีถ้าแม่หนูรอด ช่วยหนูด้วยนะคะ ได้โปรด’มีเพียงเสียงสะอื้นเท่านั้นที่เล็ดลอดออกมาจากปากของเด็กสาวให้คนรอบข้างได้ยิน คำพูดมากมายของเธออัดแน่นอยู่ในใจคำขอเดียวของเธอเพียงแค่คำขอเดียวของเธอก็คงมากไป“เอย...” เสียงของแม่ อริ‍ยาหันมองรอบตัว นี่เป็นบ้านหลังเดิมที่แม่กับเธอเคยอยู่ เธอกำลังนอนหนุน

เมื่อครั้งกรณ์พ่อของเพทายยังมีชีวิต เลือกเมียแต่ละคนก็ไม่ได้ดั่งใจเธอทั้งนั้นแล้วนี่ลูกของกรณ์ก็ยังคงขัดใจเธอไม่เลิก“จะตกต่ำมันก็ชีวิตผม ผมโตแล้วย่า เรื่องอะไรผมยอมย่าได้แต่เรื่องให้ผมหมั้นกับไอด้าผมไม่ยอม”เพทายเองก็มีจุดยืนของตัวเอง จะให้เขาหมั้นกับคนที่เขาไม่ได้รักไม่ได้ชอบ เขาทำไม่ได้หรอก“แกเลยคว้าเอาอีลูกคนเห็นแก่เงินแบบนั้นมาเป็นเมีย ลืมไปแล้วหรือไงว่ามันทำอะไรกับเราบ้าง มันขโมยเงินพ่อแก ที่พ่อแกกับปู่เกิดอุบัติเหตุก็เพราะคนขับรถของมัน ไม่แน่ว่าอาจเป็นชู้ของอีอ้ายมันก็ได้”“หยุดเถอะย่า หยุดกล่าวหาคนตายไปสักทีเถอะ” เพทายคนนี้ไม่ใช่คนเมื่อสามปีก่อนแล้ว เขาโตพอจะแยกแยะได้ว่าอะไรเรื่องจริง อะไรเรื่องที่ย่าพยายามจะบอกเขา“แกมันโง่ไอ้ไพน์!” เมื่อไม่ได้ดั่งใจคุณหญิงอารีก็สะบัดตูดกลับขึ้นชั้นบนของบ้าน จะขู่เพทายเรื่องสมบัติหรือกองมรดกก็ทำไม่ได้ ในเมื่อสมบัติของกรณ์ทั้งหมดยกให้ลูกชายคนเดียวเมื่อผู้เป็นย่าเดินปัดตูดขึ้นชั้นสองของบ้านไปแล้ว เพทายตรงไปยังห้องหนึ่งในชั้นหนึ่งของบ้าน“อ้าว! คุณไพน์มาเยี่ยมคุณท่านเหรอครับ” บุรุษพยาบาลอายุอานามน่าจะสักสามสิบห้าปี เขามีหน้าที่ดูแลผู้ป่วยติดเ

“ปู่ดูอาการดีขึ้นนะ” ภรัณยูว่า เขาชะโงกหน้าเพื่อดูรูปภาพบนสมาร์ตโฟนก่อนจะขมวดคิ้ว มือหนาของเพื่อนเอื้อมมือไปปิดไมค์เพื่อไม่ให้อีกฝั่งได้ยิน“กูว่ามีบางอย่างผิดปกติว่ะ” คำพูดของภรัณยูทำคนฟังขมวดคิ้ว“มีอะไรวะ” เพทายยังมองไม่เห็นความผิดปกติ“มึงลองกดภาพเพลย์แบ็กสิ” เมื่อเพทายกดให้เพื่อนดูตั้งแต่ที่เขาเริ่มทักทายปู่“มึงดูนี่” ภรัณยูชี้ไปตรงมุมของภาพ ซึ่งแทบจะตกมุมของกล้อง มือเหี่ยวย่นจากที่เคยคว่ำไว้ข้างลำตัว เวลานี้กลับหงายมือ และบีบกำ ๆหงายฝ่ามือพับนิ้วหัวแม่มือลง จากนั้นก็พับนิ้วทั้งสี่ลงคร่อมหัวแม่มือไว้ เป็นช่วงเวลาเพียงสั้น ๆ เท่านั้น กานต์ทำราวกับว่าเขากลัวว่าคนอื่นจะมองเห็นสัญญาณขอความช่วยเหลือ! “เอ๊ย!!!” เพทายร้องออกมาอย่างตกใจ ทำไมปู่เขาต้องขอความช่วยเหลือ สัญญาณที่ท่านส่งมาให้คือส่งให้เขาคนเดียว“กูว่าย้ายปู่มึงออกมาก่อนดีไหม”“ย่าไม่น่าจะยอม”“ถ้าบอกตรง ๆ ก็ไม่ยอมอยู่แล้ว กูว่ามึงอาจจะต้องใช้กลโกงสักนิด” เพทายมองหน้าคนพูดนิ่งราวกับต้องการจะถามว่าเพื่อนมีแผนการอะไรอยู่ในหัว****เกือบสัปดาห์แล้วที่เธอไม่เจอหน้าเพทาย คนที่บอกว่าจะเหมาคิวเธอ แม้เขาจะทำอย่างที่พูดไว้แต่พอใก

“ไม่คืนก็ดูหน้าเงินสิยะ คนอื่นคงมองว่าตระกูลนั้นหน้าเงิน ถึงตามกฎหมายของหมั้นจะเป็นของฝ่ายหญิงถ้ามีการถอนหมั้น แต่วิถีผู้ดีเขาทำกันคือคืนของหมั้นจ้า”พร‍ชิ‍ตาอธิบายทั้งยังเอามือป้องปากบอกเพื่อน“ให้โดยเสน่หาน่าจะดีกว่าอีกนะ อิ ๆ” เสียงหัวเราะแสนน่าหมั่นไส้ของพร‍ชิ‍ตาเรียกรอยยิ้มจากเพื่อนทั้งสองคนเพื่อนเธอน่าตบมากจริง ๆ“มันก็ต้องดีอยู่แล้วแหละ ผู้ชายเขารักอะเนอะ เขาไม่รักก็เหนื่อยหน่อยนะ” อริ‍ยาจีบปากจีบคอ เธอเท้าคางพลางหันไปมองไอร‍ดาที่นั่งหน้าแดงหน้าดำเพราะความโกรธในมือบางของอริ‍ยายังใช้บัตรเครดิตสีดำใบเดิมโบกสะบัดคล้ายพัดเอาลมเย็นให้ปะทะใบหน้างาม ทั้งที่อากาศบริเวณนี้ไม่ได้ร้อนเลยสักนิด“วันนี้ไปดูบ้านกันเถอะ บัตรในมือสั่นระริกแล้วเนี่ย”เอาไปอีกดอกแล้วกัน คิดว่าคนอย่างอีเอยเป็นใคร คนที่มันเคยเป็นแค่หมาจนตรอกในอดีตเวลานี้เธอกลายเป็นหมาบ้าไปแล้วกัดทุกคนที่คิดจะทำร้ายมัน ริมฝีปากบางของไอร‍ดาเม้มแล้วเม้มอีกด้วยความคับแค้นใจ ขอให้เธอได้หมั้นกับเพทายเสียก่อนเถอะ รับรองว่าเงินสักแดงเธอจะไม่ให้กระเด็นไปหาอีนางบำเรอเลย‘ไม่รักก็เหนื่อยหน่อยนะ’ หึ ไอร‍ดาอยากรู้นักว่าคนที่ถือทะเบียนสมร