บทนำ

“มึงอยู่ที่นี่ได้เลยไม่ต้องเกรงใจกู” ฉันมองหน้าเพื่อนสนิท เราสองคนสนิทกันตั้งแต่เรียนปีหนึ่ง เพราะเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มผู้ชายทั้งสามคน

วิศวกรรมไฟฟ้าเป็นอีกสาขาที่ผู้หญิงเรียนน้อยมาก ซึ่งฉันก็เป็นหนึ่งในผู้หญิงเพียงห้าคนของสาขา ถ้าถามว่าฉันมีเพื่อนผู้หญิงไหมตอบว่ามีแต่อยู่คนละคณะ ส่วนอีกสี่คนที่เป็นเพื่อนในสาขาทั้งสี่ก็มีแฟนหมดแล้ว

เมื่อลำบากคนเดียวที่ฉันพึ่งได้ก็คือเขื่อน

‘ลำบาก คำนี้มึงช่างกล้าพูดเนอะอีเนย ลูกคุณหนูอย่างมึงลำบากตอนไหนก่อน ตอแหลที่สุด’ เสียงนางฟ้าในหัวของฉันกำลังต่อว่าตัวเอง

‘อีนางฟ้าเนย ถ้ามึงไม่ทำอย่างนี้จะได้มาอยู่บ้านเขื่อนไหม สามปีกูปล่อยมึงแสดงมาเยอะแล้วเป็นไงแดกแต่แห้ว ได้กินไหมผู้ชาย’ นั่นก็เสียงนางมารในหัวฉันเช่นกันค่ะ

ส่วนร่างจริงของฉันเวลานี้ยืนมองรอบ ๆ ห้องที่คอนโดของเขื่อนอย่างลิงโลดแต่ต้องกลั้นความดีใจไว้

“ขอบคุณมากนะเขื่อน ถ้าไม่ได้มึงกูไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน”

“ไม่เป็นไร เราเพื่อนกัน แล้วนี่เรื่องมันเป็นยังไงวะ” เขื่อนยืนมองฉัน โดยที่มีระยะห่างเกือบเมตร ส่วนฉันนั่งลงบนเตียงในห้องนอนที่เขื่อนเพิ่งยกให้

“ที่บ้านเรามีปัญหาเรื่องเงิน เราไม่มีที่ไป อึก” ฉันปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นก้มหน้าปล่อยให้น้ำตาหยดลงบนตัก จริง ๆ แล้วไม่อยากพูดอะไรเยอะ เดี๋ยวจำไม่ได้ว่าตอแหลอะไรเขื่อนบ้าง

เรื่องของเรื่องก็คือ ฉันอยากได้เขา อยากได้มาตั้งแต่ปีหนึ่ง แต่เพราะสถานะเพื่อนค้ำคอทำให้ฉันไม่กล้าทำอะไร ได้แต่ส่งยิ้มให้เขื่อนกับผู้หญิงคนแล้วคนเล่าของเขา

จนกระทั่งตอนนี้ เราสองคนอยู่ปีสี่อีกแค่ไม่ถึงปีเราสองคนจะจบแล้ว ฉันไม่มีเวลาอีกแล้ว การเป็นโสดครั้งนี้ของเขื่อนคือโอกาสครั้งสุดท้ายของฉัน

แผนคุณหนูตกอับและขอมาอยู่บ้านเพื่อนจึงผุดขึ้นมาในหัวเพราะเพื่อนรักอย่างเพียวแนะนำ ใช่ค่ะ ฉันมีเพื่อนชื่อเพียว สาวสวยประจำเอกของเรา ซึ่งแน่นอนว่านางเริ่ด นางสวยและมีผู้ชายห้อมล้อม

“มึงจะรอให้เขื่อนแต่งงานแล้วมาเสียดายไม่ได้นะ หมดเวลาแอบรักแล้ว ถึงเวลาอ่อยแล้วสาว”

คำแนะนำของเพื่อนบวกกับนางมารในใจ ฉันถึงมานั่งอยู่ตรงนี้ในห้องของเขื่อน

“ไม่ต้องเล่าแล้วก็ได้เนย ไม่เป็นไรนะมึง” เขื่อนหย่อนกายนั่งลงข้าง ๆ ฉันมือข้างหนึ่งของเขื่อนโอบบนไหล่ฉันพร้อมตบเบา ๆ

ฉันวางหัวลงกับไหล่ของเขาอย่างแนบเนียน กลิ่นโคโลญจน์หอมสะอาดหลังอาบน้ำของเขาทำฉันใจเต้นแรง เป็นครั้งแรกที่เขื่อนโอบฉันในที่ลับตาคนเช่นนี้

“ขอบคุณนะเขื่อน” ฉันใช้สองมือของตัวเองกอดรอบเอวของเขื่อนเบา ๆ รู้สึกได้ว่าตัวเขื่อนเกร็งขึ้นแต่ก็เพียงนิดเดียวเท่านั้น

“อืม…งั้นมึงพักผ่อนก่อนนะ เดี๋ยวกูไปหาอะไรให้กิน”

“โอเค…” แขนทั้งสองข้างของฉันจำต้องปล่อยจากเอวเขื่อน หัวก็ต้องยอมยกขึ้นจากไหล่อย่างแสนเสียดาย แต่ไม่เป็นไร นี่แค่วันแรกอย่างน้อยก็ได้กอดเอวได้ซบแล้ว

งือ…คนอะไรตัวก็หอม เอวก็แน่น

ภาพหนังลามกมายมายวิ่งเข้าในหัวฉัน อยากลอง อยากลองแบบนั้นกับเขื่อนจัง

 บทที่ 1 อ่อยผู้ชาย

หลังจากเขื่อนออกไปจากห้องแล้ว ฉันก็มีเวลาสำรวจห้องนอนที่เขื่อนให้ฉันอาศัย ห้องนี้เป็นห้องนอนแขกเตียงนอนก็เลยแค่ขนาดสามฟุตครึ่งและมีตู้เสื้อผ้าบิลต์อินขนาดเล็ก เล็กกว่าห้องนอนฉันสามเท่าได้ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้ชายที่อยากได้จนตัวสั่นบอกเลยอีเนยจะไม่ลงทุนขนาดนี้

“เนยกินข้าว” เสียงของผู้ชายที่อยากได้เรียกให้ฉันกินข้าว นานแค่ไหนแล้วนะที่เราสองคนไม่ได้กินข้าวด้วยกันสองคน อืม ก็ไม่นานนะก่อนเปิดเทอมไม่กี่วันเอง

“มึง…กินได้ไหม” คำว่ามึงของเขื่อนชะงักทำให้ฉันค่อนข้างพอใจ เพราะตอนนี้ฉันเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้าน ก็อากาศชลบุรีเวลาเที่ยงวันเช่นนี้ก็ร้อนแทบต้องแก้ผ้าเดิน ถึงเวลานี้เราสองคนจะไม่ได้ร้อนเพราะคอนโดของเขื่อนเปิดแอร์ เย็นฉ่ำทุกพื้นที่

แต่ชุดของฉันก็ใส่ตามอากาศร้อนข้างนอกนั้นแหละ เสื้อกล้ามตัวโคร่งที่ไม่มีแขน ไม่ได้โนบรานะแต่ใส่เป็นบราปีกนกเท่านั้นเอง ส่วนกางเกงก็ขาสั้นกุดที่เสื้อกล้ามตัวใหญ่อาจปิดมันมิดไปหน่อยจนเหมือนไม่ได้ใส่

“กินได้ ข้าวผัดไข่เหรอ” ฉันมองข้าวผัดไข่สีเหลืองทองตรงหน้า

“อืม ในตู้เย็นมีแค่ไข่ ถ้ามึงกินไม่ได้โทรสั่งเอาก็ได้นะ แต่ต้องลงไปเอานะ เขาไม่ให้ขึ้นมาข้างบน” เขื่อนอธิบายยืดยาวและมองฉันอย่างไม่เต็มตานัก เขินละสิ แน่ล่ะ เขื่อนไม่เคยเห็นฉันเวอร์ชันนี้มาก่อน