All Chapters of เกมรักนายวิศวะอันตราย: Chapter 31 - Chapter 40

@อาร์โนคอนโดหลังจากที่ฉันกับพี่พีกลับมาถึงคอนโดแล้ว เราทั้งสองคนก็ช่วยกันจัดของเข้าตู้เก็บของ เก็บทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วพี่พีก็เดินไปนั่งที่โซฟากลางห้องโถง ฉันเห็นเขาหยิบแม๊คบุคลงมาจากห้องตัวเองด้วย ไม่แน่ใจว่ากำลังจะทำรายงานหรืออะไร เพราะตอนนี้พี่พีเขาก็เรียนปีสามแล้ว ฉันคิดว่าปีสามของคณะวิศวะก็คงจะมีอะไรให้ทำเยอะแยะแน่นอนฉันที่ยังเก็บของอีกเล็กน้อยในห้องครัวก็เลยจะเอาใจแฟนหนุ่มของตัวเองด้วยการจัดขนมอร่อยๆ กับน้ำที่ดื่มแล้วสดชื่นไปถึงขั้วหัวใจสักหนึ่งแก้ว เตรียมของเสร็จเรียบร้อยก็เดินถือถาดน้ำกับขนมออกไปหาพี่พีที่กำลังนั่งคุยโทรศัพท์ขณะที่มือข้างหนึ่งที่ยังว่างก็กดแป้นพิมพ์ทำงานไปด้วย"พี่พีน้ำกับขนมค่ะ" พี่พีไม่ตอบเขาทำเพียงพยักหน้าให้ฉันเบาๆ เท่านั้นเป็นอันรู้กันว่าเขารับทราบแล้ว แต่ด้วยความที่ฉันเห็นพี่พีนั่งคุยโทรศัพท์อยู่บนโซฟาไม่รู้ความรู้สึกอะไรมันดลใจให้ฉันนั่งลงบนพื้นตรงหน้าเขาแล้วทำบางอย่างลงไปแบบนี้ให้ตายเถอะ ไม่เคยรู้สึกว่าการเห็นลูกกระเดือกแฟนตัวเองมันเซ็กซี่เท่าวันนี้มาก่อนเลย ใช่ค่ะฉันกำลังลองใช้มือแตะมันแล้วลูบเบาๆ อย่างนึกสนใจ ทำเอาพี่พีที่กำลังนั่งคุยโทรศัพท์

หลังจากที่สองสาวนั่งคุยบนรถเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ได้ลงจากรถเพื่อที่จะเข้าไปยังสถานที่ที่ได้มา แต่เหมยหลินเห็นตึกใหญ่ตรงหน้าที่เธอคุ้นตาเป็นอย่างดีเพราะเพิ่งเคยมาเมื่อหลายวันที่แล้วซะก่อน ก็ตกใจตาโตหันไปหาเพื่อนทันที"ยัยดาด้า! นี่แกพาฉันมาเที่ยวผับเหรอ""อืม ไปกันเถอะ ไปลองอะไรใหม่ๆ ให้ชีวิตบ้าง" ดาด้าว่าด้วยรอยยิ้มสดใสและตื่นเต้นสุดๆ ที่ได้ลองมาที่นี่ครั้งแรก ผับที่ใหญ่มากๆ และเธอก็ได้ยินทั้งรุ่นพี่และเพื่อนรุ่นเดียวกันพูดถึงกันหลายคนว่าสักครั้งหนึ่งควรมาเที่ยวที่นี่สักครั้ง เพราะหนุ่มๆ หล่อมาก เป็นอาหารตาอาหารใจได้เป็นอย่างดี บางคนถึงกับพูดว่าหนุ่มๆ ที่นี่สามารถฮิลใจได้ด้วยคืนนี้เธอเลยอดใจไม่ไหวจึงชวนเพื่อนสนิทอย่างเหมยหลินมาเที่ยวด้วยกัน"เดี๋ยวๆ แกใจเย็นก่อนนี่มันผับเลยนะ""ก็ใช่ไง ไปกันเถอะ"ดาด้าคล้องแขนเหมยหลินโดยที่ไม่สนใจสีหน้าของเพื่อนว่ายินยอมไหม จากนั้นก็ลากเพื่อนเข้าไปในผับทันทีเธอเลือกจองโต๊ะแถวโซนที่มีผู้ชายนั่งเยอะที่สุดเพราะจะได้เล็งเห็นถึงความหล่อของหนุ่มๆ ได้ถนัดตา นั่งเสร็จก็สั่งเครื่องดื่มเรียบร้อย ขณะที่ดาด้ากำลังยิ้มพอใจกับความกล้าหาญของตัวเองที่กล้ามาสถานบันเทิง

Maeylin partเช้าวันต่อมา...อ่า...เมื่อยตัวจังเลย นี่คือความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นกับฉันหลังจากที่รู้สึกตัวในเช้าวันใหม่ ความปวดเมื่อยตั้งแต่ช่วงล่างลงไปกำลังเล่นงานฉันอย่างหนัก ชนิดที่ว่าเหมือนตัวเองจะป่วยเลยด้วยแต่พอนึกถึงเรื่องนี้แล้วก็ตามสภาพ ถ้าฉันไม่เป็นอะไรเลยสิแปลกเพราะเมื่อคืนฉันโดนพี่พีทำโทษหนักมากและไม่มีจังหวะไหนที่พีพีจะผ่อนแรงอ่อนลงเลย เขาจัดเต็มชนิดที่ว่าฉันร้องขอชีวิตไปหลายครั้งพี่พียังไม่ยอมหยุดเลยก็ดูได้จากสภาพของห้องนอนเขาตอนนี้เอาเถอะเละเทะอย่างกับอยู่ในสนามรบ มีมุมไหนในห้องบ้างที่เมื่อคืนพี่พีไม่ได้พาฉันไปทำเรื่องพวกนั้น เขาพาทัวร์ห้องนอนตัวเองแทบจะทุกมุมจนสุดท้ายมาจบลงที่เตียงแล้วฉันก็ภาพตัดไปเลย คิดว่าตัวเองน่าจะสลบแน่นอนส่วนร่างกายตอนนี้ก็อย่างที่คิดไว้เลยรอยจูบเต็มหน้าอกไปหมด แล้ววันนี้ฉันก็มีเรียนช่วงบ่ายด้วยจะไปเรียนไหวไหมเนี่ย แต่ความรู้สึกตอนนี้แค่จะลุกออกจากเตียงยังไม่มีแรงเลย รู้สึกไม่สบายตัวจนอยากนอนพักต่อโอ๊ย! เรื่องนี้ฉันต้องโทษยัยดาด้าให้ได้เพราะยัยเพื่อนบ้านั่นเป็นคนพาฉันไปแล้วทำให้ฉันตกที่นั่งลำบากแบบนี้ แต่เอาจริงๆ ฉันก็นึกโมโหไอ้คนที่นอนคว่ำหน

ตุบ!"อั๊ก! หลินเจ็บนะพี่พี" เหมยหลินมีสีหน้าที่เหยเกอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่พีพีอุ้มพาดบ่าพามาที่ห้องพักนักศึกษาแล้ววางร่างกายของเธอลงพร้อมกับรวบมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวแล้วดันเข้ากับผนังห้องอย่างแรงแต่ด้วยความโกรธที่กำลังพุ่งแรงของพีพีจนหน้ามืดมองไม่เห็นความอ่อนโยนเขาจึงไม่ได้แยแสอะไรมากนักกับเสียงร้องเจ็บแค่นั้นของเหมยหลิน "เจ็บเหรอ เจ็บตรงไหน ตรงนี้ไหม" พีพีถามเสียงนิ่งจ้องตาเหมยหลินเข้มอย่างน่ากลัวขบกรามเข้าหากันจนเป็นสันนูน ในขณะที่มือข้างหนึ่งของเขากำลังสอดเข้าไปใต้สาบเสื้อนักศึกษาของเหมยหลิน ค่อยๆ คืบคลานผ่านไปยังแผ่นหลังบางของเหมยหลินตามที่พูดไว้ไปด้วย พอถึงจุดกลางหลังที่คิดว่าเหมยหลินเจ็บเขาก็ดันร่างกายของเหมยหลินเข้าหาตัวเองแล้วจัดการบดจูบริมฝีปากของเหมยหลินด้วยความรุนแรง"อื้อออ" ทันทีที่เหมยหลินถูกตะโบมจูบด้วยความรุนแรงอย่างดุเดือดเธอก็ดิ้นพล่านพยายามเบี่ยงใบหน้าหนีริมฝีปากร้ายของพีพี แต่คนที่อยู่ในอารมณ์โมโหเพราะความหึงหวงได้ที่อย่างพีพีก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ล็อกใบหน้าของเหมยหลินไว้จากนั้นก็บดขยี้ริมฝีปากของเหมยหลินซ้ำอีกครั้ง จนเหมยหลินยืนแน่นิ่งในที่สุดทำให้พีพีชะงักก

สิ้นสุดประโยคที่บีบหัวใจจากพีพี หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจก็หยดเผาะลงบนแก้มใสของเหมยหลินอย่างกับเขื่อนน้ำแตก ดวงตาพร่ามัวมองตามหลังร่างสูงที่กำลังเดินขึ้นชั้นสองด้วยหัวใจแตกสลาย คำพูดเย็นชาไร้เยื่อใยพวกนั้นของพีพีที่ใช้พูดกับเธอเมื่อกี้นี้ไม่ต่างอะไรกับคำบอกเลิกเลยสักนิด เหมยหลินพาร่างกายที่กำลังโอบอุ้มหัวใจอันบอบช้ำของตัวเองเดินกลับไปนั่งบนโซฟาอีกครั้ง เงยหน้ามองห้องนอนชั้นสองของพีพีที่ได้ปิดไฟลงด้วยความรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว ภายในห้องกว้างใหญ่มีเธอนั่งขดตัวเพียงคนเดียวอยู่บนโซฟากลางห้องโถงใหญ่พร้อมไอหนาวและความรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างเคว้งขวางเธอไม่เคยรู้สึกว่าการมีพีพีอยู่ในพื้นที่เดียวกันแบบนี้มันจะรู้สึกเหงาและเปล่าเปลี่ยวหัวใจขนาดนี้มาก่อน ความเย็นชาและความเมินเฉยที่เธอได้รับจากพีพีทำให้เธอหยุดร้องไห้ไม่ได้จริงๆยิ่งตอนจังหวะที่คนตัวสูงเดินผ่านหน้าเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉยอย่างเย็นชาก่อนหน้านี้ ยิ่งทำให้หัวใจของเธอบีบเข้าหากันด้วยความปวดหน่วงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก...เธอเจ็บขนาดนี้แล้ว เขาจะรู้ไหมว่าถ้าเจ็บอีกนิดเธอจะไม่ไหวแล้ว...เช้าวันต่อมา..."ฮัลโหลด้า วันนี้ฉันขอลาเรียนได้ไหม" หลัง