Semua Bab โคตรโหดหวงรัก: Bab 1 - Bab 10

#ห้าเดือนต่อมา...แชะ! แชะ!แชะ!“โย ช่วยหมุนซ้ายนิดนึงและเงยหน้าขึ้น อย่างนั้นแหละครับ สวยมากครับโย”เสียงทุ้มละมุนของ ภากร หนุ่มสุดหล่อ ตากล้องมือทองของนิตยสารชื่อดัง กำลังยกกล้องถ่ายภาพ “น้องโยเกิร์ต” นางแบบสาวคนสวย ที่กำลังฮอตฮิตติดกระแสของกลุ่มวัยรุ่นในขณะนี้ และแถมยังพ่วงด้วย ตำแหน่ง อดีตแฟนเก่า ที่เขาเพิ่งเลิกรากันไปได้ไม่นาน“เรียบร้อย พักได้ครับ”สิ้นเสียงของพี่กร ที่กดถ่ายภาพในเซตสุดท้าย เอ่ยดังขึ้นมา ฉันก็รีบขยับตัวเดินออกจากฉากเซตติ้ง เพื่อมาตรวจเช็กภาพของตัวเอง จากหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ ว่ามีภาพซีนไหนที่ฉันจะต้องถ่ายแก้ไขอีกไหม ก่อนจะหันไปรับแก้วน้ำจากพี่ชบา ผู้จัดการ สาวสองคนเก่งของฉัน แล้วดื่มเพื่อดับกระหายในทันที“มีซีนไหน ที่โยต้องถ่ายแก้ อีกหรือเปล่าคะ”ฉันพูดถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงาน และยืนดูภาพจากทางหน้าจออย่างละเอียด อยู่ข้าง ๆ อดีตแฟนหนุ่มของฉัน ที่เคยคบหากันได้เพียงหนึ่งปี แต่ก็ต้องเลิกรากันไป เพราะฉันดันจับได้ว่า เขาแอบนอกใจฉันและไปมีอะไรกับ “โซดา” เพื่อนนางแบบ ในสังกัดเดียวกัน แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพและสปิริตในการทำงานทำให้สามารถแยกแยะเรื่องงานและเรื่อง

#ด้านโยเกิร์ตในระหว่างที่ฉันทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย แล้วกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตู แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงของกลุ่มคนที่คุ้นหูพูดคุยและเดินเข้ามาภายในห้องน้ำ ทำให้ฉันหยุดยืนฟังอย่างเงียบ ๆ ในทันที“นี่นังโซดา มึงเห็นอีโยเกิร์ตไหม วันนี้มันแต่งตัวมาแย่งซีนมึงเว่อร์ สงสัยอยากเป็นดาวเด่นของงานคืนนี้ชัวร์” ขิม สาวสวยตัวเล็ก เอ่ยบอก เพื่อนสนิทของเธอด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหมั่นไส้ โยเกิร์ต เพื่อนนางแบบ ที่กำลังเป็นลูกรักของทางต้นสังกัดเดียวกันกับพวกเธอ“จริง ทำเป็นนุ่งสั้น โชว์หุ่น เปิดหลัง เปิดนม แทบจะแก้ผ้าเดินอยู่แล้ว หรือว่าจริง ๆ แล้ว มันตั้งใจใส่มาอ่อย พี่กรของมึงหรือเปล่าโซดา” ริต้า เพื่อนของโซดา พูดเสริมขึ้นมาอีกคน“ฮึ ต่อให้มันแก้ผ้าเดิน พี่กรของกูก็คงไม่เอามันหรอก ไม่อย่างนั้นพี่กรจะมาแอบแซ่บ กับกูตอนที่คบกับมันได้ยังไงล่ะ” โซดา พูดขึ้นและเปิดตลับแป้งหยิบพัฟขึ้นมาซับใบหน้าของเธออย่างไม่แยแสกับคำพูดของเพื่อนสนิทสักนิด“พวกมึงว่า อีโยเกิร์ต มันยังซิงอยู่ไหมวะ” ขิม พูดขึ้นมาเบา ๆ อย่างคนออกความคิดเห็น“อันนี้กูก็ไม่รู้นะ แต่เห็นพี่กร บอกว่ามันไม่ให้มีอะไรด้วย เพราะรอพี่กร

...ติ๊ง!เสียงสัญญาณของลิฟต์ พร้อมกับประตูที่เปิดออกกว้าง เรียกสติของฉันขึ้นมาได้แทบจะทันที ฉันรีบก้าวเดินออกจากลิฟต์แล้วเดินตรงไปยังริมระเบียงของผับเพื่อสงบสติอารมณ์ที่วาบหวามของตัวเองเมื่อสักครู่นี้ ก่อนจะสัมผัสถึงลมเย็น ๆ ที่โกรกไปมาจากช่วงล่าง จนทำให้คิดได้ว่า ตัวเองลืมใส่กางเกงใน“บ้าจริง ฉันลืมใส่กางเกงในเหรอเนี่ย โอ๊ย! แล้วฉันจะทำยังไงดีนะ” ฉันพูดบ่น ออกมาอย่างหงุดหงิด พร้อมทั้งยกมือขึ้นมาเสยผมตัวเองอย่าง คนคิดอะไรไม่ออก ก่อนจะได้ยินเสียงที่คุ้นหูเอ่ยดังขึ้นมาเบา ๆ“น้องโย มายืนทำอะไรตรงนี้คนเดียวล่ะครับ” ภากร เอ่ยถาม โยเกิร์ตที่กำลังยืนพิงระเบียงด้านนอกของผับหรู ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความแปลกใจ“พี่กร เอ่อคือว่า โยรู้สึกเวียนหัวมาก ๆ เลยออกมายืนรับลมตรงนี้” ฉันรีบพูดหาข้อแก้ตัวพร้อมกับส่งยิ้มให้กับพี่กร เพื่อปกปิดท่าทางพิรุธของตัวเอง“แล้ว น้องโยเป็นอะไรมากไหม อยากให้พี่พาน้องไปหาหมอหรือเปล่า” ภากร ยังคงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง แม้ว่าในใจของเขาจะแอบเสียดาย ที่เขาทำผิดพลาดจนต้องเลิกรากับโยเกิร์ตไปอย่างนี้“โยไม่เป็นไรมาก พี่กรช่วยไปบอกพี่ชบาให้โยหน่อยได้ไห

#คืนนั้น@เวคคลับฉันก้าวเดินเข้ามาภายในผับที่แสนคุ้นตาด้วยท่าทีเป็นกังวลเล็กน้อย สายตาก็กวาดมองไปยังรอบ ๆ ที่ในขณะนี้ก็เริ่มมีเหล่าผีเสื้อราตรีกำลังทยอยเดินเข้ามาภายในร้านอย่างหนาตาฉันก็ทำได้เพียงแต่ภาวนาในใจว่า อย่าให้ฉันต้องมาเจอกับเจ้าของผับแห่งนี้เลย เพราะยังรู้สึกอายกับพฤติกรรมของตัวเองในวันนั้น ก่อนจะได้ยินเสียงของขวัญเอ่ยถามดังขึ้นมา“นังโย กูถามมึงจริง ๆ วันนี้อะไรเข้าสิงมึง ถึงได้แต่งตัวมิดชิด ไม่สมกับ เป็นตัวมัมแห่งแฟชั่นเลยอะมึง”ของขวัญ เอ่ยถามเพื่อนรักของเธอด้วยความแปลกใจ ที่วันนี้โยเกิร์ตสวมใส่แค่เพียงกระโปรงสั้น กับเสื้อแขนยาวคอเต่ามาเที่ยวผับทำให้ดูแปลกตามากจนเธออดที่จะสงสัยขึ้นมาไม่ได้“วันนี้กูขี้เกียจแต่งตัวน่ะ เลยอยากแต่งแบบชิว ๆ สบาย ๆ”“ขี้เกียจแต่งตัว แต่หน้าผมมึงจัดเต็มระบบมาก” ของขวัญก็ยังไม่วายที่จะเอ่ยแซวและจ้องมองโยเกิร์ตอย่างคนจับผิด“เสื้อผ้ากูอาจจะไม่เป๊ะ แต่หน้ากูก็ต้องเป๊ะนะจ๊ะเพื่อนรัก”ฉันพูดตอบกลับเพื่อนอย่างเก็บอาการประหม่าของตัวเองไว้ และเบนสายตาหันไปมองรอบ ๆ ร้านเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าวันนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ ก่อนที่เดซี่จะเอ่ยแทรกดังขึ้นมาพร้

“เป็นกุมารทองหรือไง หืม...ถึงกินน้ำเขียว น้ำแดง”ยูโร เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มละมุน สายตาจ้องมองรุ่นพี่สาวต่างคณะด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหยอกเย้า หลังจากที่เขาแอบเห็นพี่โยเกิร์ตลุกออกจากโต๊ะและเดินมาทางร้านน้ำที่อยู่อีกฝั่ง ทำให้เขารีบเดินตามมาหาเธอในทันที“ยูโร!” ฉันรีบหันขวับไปทางด้านหลัง แล้วร้องเรียกชื่อของเขาออกมาด้วยความตกใจ“หึหึ บังเอิญเจอกันอีกแล้วนะครับ โยเกิร์ต” ยูโร ถึงกับหัวเราะในลำคอ ออกมาเบาๆ แล้วยกยิ้มออกมาเล็กน้อยกับท่าทางน่ารักที่เขารู้สึกแสนถูกใจเป็นอย่างมาก“นะ นายเรียนที่นี่เหรอ” ฉันพูดถามออกมาอีกครั้งและกวาดสายตามองไปยังรอบๆ โรงอาหารที่เริ่มมีคนจ้องมองมาทางที่ฉันกับยูโรยืนอยู่ด้วยความสนใจ“ใช่ครับ ทำไม ผมดูไม่เหมือนนักศึกษาเหรอ”“เปล่า...ฉันก็แค่คิดว่า นายเรียนจบแล้วน่ะ”“ผมยังต้องเรียนที่นี่อีกสองปีถึงจะจบ แต่ตอนนี้ผมว่าพี่รีบส่งโทรศัพท์ที่ถืออยู่มาให้ผมก่อนดีกว่าไหม” ยูโรพูดตอบกลับแล้วแบมือขอโทรศัพท์จากโยเกิร์ตในทันที“พี่?” ฉันพึมพำออกมาด้วยความแปลกใจเล็กน้อย“ก็ผมเรียนปีสอง ส่วนโยเกิร์ตเรียนอยู่ปีสี่ ผมเรียกว่าพี่ก็ถูกแล้วนิครับ หรือว่าพี่อยากให้ผมเรียกพี่