All Chapters of ดีลลับไต้ฝุ่น: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากที่อาหารถูกนำมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ ทั้งสองคนก็ไม่รอช้า รีบลงมือทานกันอย่างเอร็ดอร่อยทันทีไต้ฝุ่นนั่งยิ้มอย่างมีความสุข พลางมองคนตัวเล็กข้างกายที่กำลังเคี้ยวอาหารจนแก้มตุ้ย ใบหน้าสวยเปื้อนไปด้วยความสุขเล็กๆ ขณะสองมือยังคงพยายามแกะเนื้อปูนึ่งอย่างทุลักทุเล“อร่อยไหม?” เขาเอ่ยถามเสียงนุ่ม“อือ” ชาร์มพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาแกะปูต่ออย่างตั้งใจทันใดนั้น ไต้ฝุ่นก็เอื้อมมือมาหยิบก้ามปูจากมือของเธอไป แล้วเริ่มลงมือแกะให้อย่างคล่องแคล่วคนตัวเล็กเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือชะงักค้างไว้กลางอากาศ ก่อนจะพูดเสียงอู้อี้ออกมาทั้งที่ข้าวยังคงเต็มปาก“พี่เอาปูเราไปทำไม?”“เคี้ยวให้หมดก่อนค่อยพูด” เขาว่า พลางยกยิ้มแล้วส่ายหน้าอย่างเอ็นดูชาร์มยู่หน้าเล็กน้อย ก่อนจะรีบเคี้ยวข้าวในปากทันที แล้วเอ่ยอีกครั้งอย่างชัดถ้อยชัดคำ“เราถามว่า...พี่เอาปูเราไปทำไม?”ทว่าเขาไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ยิ้มกรุ้มกริ่ม แล้วค่อยๆ ยื่นเนื้อปูที่แกะเสร็จแล้วมาตรงหน้าเธอ“อะ! พี่แกะให้”“แกะให้ทำไม เราแกะเองได้น่าา” เธอตอบกลับทันควัน พลางเอื้อมมือไปหยิบปูมาแกะใหม่ทันใดนั้น ไต้ฝุ่นก็คว้ามือเล็กเอาไว้ทันที พร้อมกับขม

หลังจากไต้ฝุ่นวิ่งพรวดออกมาจากผับ ดวงตาคมกริบก็เหลือบไปเห็นคนตัวเล็กกำลังก้าวขึ้นรถสปอร์ตคันหรูของเธอ ก่อนจะขับออกไปด้วยความเร็วสูงไม่รอช้า เขารีบวิ่งไปคร่อมรถบิ๊กไบค์ของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกลนักทันที พลางบิดคันเร่งตามเธอไปอย่างไม่ลังเลอีกฟากฝั่ง ชาร์มขับออกมาได้ไกลพอสมควร ดวงตาคู่สวยจ้องไปยังถนนเบื้องหน้านิ่งๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างขมขื่น เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง “แฟนคนแรก ก็เจอคนเลวเลยกู”ความคุกรุ่นเริ่มปะทุขึ้นมาในอก เธอไม่ได้เสียใจที่ต้องเลิกรากับกวินเลยสักนิด แต่เธอเสียดายผู้ชายดีๆ ที่เข้ามาจีบตอนนั้นต่างหากทันทีที่เหลือบไปเห็นร้านสะดวกซื้ออยู่ข้างหน้า คนตัวเล็กก็รีบเปิดไฟเลี้ยว ก่อนจะหักพวงมาลัยเข้าจอดชิดขอบฟุตบาทอย่างรวดเร็วเธอคว้าโทรศัพท์มือถือจากเบาะด้านข้าง แล้วเปิดประตูลงจากรถในจังหวะเร่งรีบ มุ่งหน้าสู่ภายในร้านโดยไม่รีรอในขณะที่ชาร์มก้มหน้าหยิบตะกร้าสีส้มใบหนึ่งตรงหน้าประตูทางเข้าอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีมือหนาของใครบางคนมาคว้าตะกร้าใบเดียวกับเธอ ร่างบางชะงักไปเล็กน้อย พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่“ขอโทษนะคะ คือเราหยิบก่อน...” เธอเอ่ยเสียงเบา ก่

@ร้านสปาชื่อดังแห่งหนึ่งชาร์มกับไต้ฝุ่นเดินเข้าไปภายในร้านที่มีกลิ่นหอมอบอวลชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย บรรยากาศด้านในเงียบสงบทำให้ความเหนื่อยล้าค่อยๆ จางหายไปอย่างน่าอัศจรรย์ทั้งสองนั่งลงตรงโซฟาหน้าล็อบบี้ พลางมองไปยังประตูเพื่อรอพบกับรสรินคุณแม่ของชาร์มทันใดนั้น ไต้ฝุ่นก็หันมามองหน้าคนตัวเล็ก ก่อนจะเอ่ยขึ้น“ถ้าจบงานนี้แล้ว พี่ขอเจอเธออีกได้ไหม?”ชาร์มหันมามองเขา ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ“เราว่าปล่อยให้มันเป็นเรื่องของโชคชะตาแล้วกันนะ”“ใจร้ายอะ…” เขาเอ่ยเสียงเบา พลางมองเธอด้วยสายตาอ้อนวอนคนตัวเล็กไม่ตอบอะไร เธอเบือนหน้าหนีไปอีกทางทันที ก่อนจะเห็นว่ารสรินกำลังเดินตรงเข้ามาร่างบางหันขวับกลับมามองเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดเสียงลอดไรฟัน“แม่เรามาแล้ว”ไต้ฝุ่นหันไปมองตามสายตาของเธอทันที ก่อนจะยกยิ้มบางๆตึก! ตึก! ตึก!ไม่นานนัก รสรินก็เดินเข้ามาถึง เธอเหลือบสายตามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามลูกสาว ก่อนจะยิ้มบางๆ ออกมาชาร์มหันไปมองคนตัวสูง แล้วรีบแนะนำทันที“นี่แม่ของเรา ชื่อรสริน”ไต้ฝุ่นยิ้มกว้าง พลางยกมือขึ้นไหว้อย่างสุภาพ“สวัสดีครับ”รสรินยิ้มตอบเขาบางๆ จากนั้นชาร์มจึงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสี

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปช่วงเวลาที่ผ่านมา ไต้ฝุ่นมักจะทักมาพูดคุยกับเธออยู่เสมอ ซึ่งคนตัวเล็กก็ตอบกลับเขาไปตามมารยาท เพราะอย่างน้อยในตอนนี้…เขาก็ถือว่าเป็นแฟนปลอมๆ ของเธอในระหว่างที่ชาร์มกับกลุ่มเพื่อนกำลังนั่งทานขนมเค้กอยู่ในร้านคาเฟ่ของมหาวิทยาลัยนั้น ดวงตาคู่สวยก็เหลือบไปเห็นเพื่อนต่างคณะกำลังเดินเข้ามา เธอจึงโบกมือขึ้นทักทายอย่างรวดเร็ว“อีวี! อีแฟร์! ทางนี้…” จากนั้น อีกฝ่ายก็เดินเข้ามาและทิ้งตัวลงนั่งร่วมโต๊ะกับเธอโดยไม่ลังเลเวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง สาวๆ ก็นั่งพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยตามประสาพวกผู้หญิง ไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์มือถือของแฟร์รี่ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน“พวกมึง! เงียบกันก่อนนะ พี่กูโทรมาอะ”เมื่อเธอพูดจบ ทุกคนก็พยักหน้าเล็กน้อยและเงียบไปชั่วครู่ แฟร์รี่จึงกดรับสายโดยไม่ลังเล“พี่เปอร์มีอะไรเปล่าคะ?”สิ้นเสียงของเธอ ปลายสายก็ตอบกลับมาทันที (น้องพักเที่ยงอยู่ใช่ไหม พี่เอาบัตรเครดิตมาให้อะ) “ได้แล้วเหรอคะ” (อืม) “ตอนนี้น้องอยู่คาเฟ่ พี่เอามาให้น้องที่ร้านก็ได้ค่ะ” (ได้! พี่กำลังไป น้องออ...ติ้ด ติ้ด) จู่ๆ สายก็หลุดไปดื้อๆ แฟร์รี่จึงหันกลับมานั่งกินเค้กต่ออย่างสบายใจ เพราะเ

“แม่คะ คือหนูกับพี่ไต้ฝุ่นเราไม่ได้คบ...อื้อ~”เสียงหวานขาดห้วง เมื่อริมฝีปากบางถูกคนด้านข้างรั้งท้ายทอยเข้าไปประกบจูบโดยไม่ทันตั้งตัวเขาจูบเธออย่างดูดดื่ม พลางขยับเอียงหน้าปรับองศาให้แนบชิดกันมากยิ่งขึ้น แล้วสอดแทรกลิ้นสากเข้ามาตวัดดูดดึงเรียวลิ้นเล็กเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือของเธอ แล้วกดวางสายทันทีทั้งคู่จูบกันเนิ่นนานหลายนาที ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาอย่างตกตะลึงไม่นาน ไต้ฝุ่นก็ค่อยๆ ผละออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคมกริบสบกับดวงตาคู่สวย ก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไรทันใดนั้น ชาร์มก็เอื้อมมือไปบีบริมฝีปากหยักอย่างมันเขี้ยว พลางเอ่ยขึ้น“ไอ้ปากนี่มันเป็นยังไงหืม? จูบเราเป็นครั้งที่สามแล้วนะ”“ครั้งที่สาม!” เสียงเพื่อนสาวตะโกนดังลั่นคนตัวเล็กหันขวับไปมองอีกฝ่ายทันที แต่ละคนจึงรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง บางคนก็ก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือพลางทำเป็นไม่สนใจเธอไต้ฝุ่นเอื้อมมือไปประคองใบหน้าสวยที่แดงระเรื่อให้หันมามองกัน ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“มันไม่จบแค่สามครั้งหรอกนะ เพราะพี่จะจูบเธออีก จูบเรื่อยๆ จนนับครั้งไม่ได้เลย” เขาว่าร่างบางมองสบดวงตาคมกริบตรงๆ พลางเลิกคิ้วขึ้นอย