ดีลลับไต้ฝุ่น

ติ๊ง!

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกกว้าง ร่างสูงของ ไต้ฝุ่น หรือ คณาภัทร ก็ก้าวเดินออกมาด้วยจังหวะเร่งรีบ เนื่องจาก พายุ พี่ชายของเขาโทรมาบอกว่ามีเรื่องสำคัญต้องการพบโดยด่วน

แต่พอเปิดประตูเข้าไป เท้าหนักชะงักลงทันทีกับภาพตรงหน้า คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น

“นี่น่ะเหรอ? เรื่องด่วนของเฮีย”

ดวงตาคมกริบจ้องมองพี่ชายกับผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งบนตักด้วยสายตาเรียบนิ่ง พลางส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา

ทันใดนั้น พายุก็ผลักอีกฝ่ายลงจากตักแกร่งอย่างรวดเร็ว แล้วเอ่ยขึ้น

“ออกไปก่อนปะ”

หลังจากที่หญิงสาวคนนั้นเดินออกไป ไต้ฝุ่นก็นั่งไขว่ห้างบนโซฟาตัวยาว ยกแขนขึ้นมากอดอก พลางหรี่ตามองพี่ชายตัวเองด้วยสายตาจับผิด

“ว่าที่พี่สะใภ้ผมเปล่าเนี่ย”

“เฮียไม่ตาต่ำเอาผู้หญิงแบบนี้มาเป็นเมียหรอกเว้ย” พายุตอบกลับทันควัน ก่อนจะเปิดดูแฟ้มเอกสารบางอย่าง

ไต้ฝุ่นหัวเราะในลำคอเบาๆ พร้อมกับส่ายหน้าไปมาช้าๆ

“หึ! เฮียอย่าพลาดละกัน”

“ไม่มีทาง”

สิ้นเสียงของพี่ชาย ไต้ฝุ่นก็พลันนึกอะไรบางอย่างมาขึ้นได้ จึงเอ่ยถามออกไปทันที

“เออ! แล้วตกลงเฮียเรียกผมมานี่ มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า?”

พายุเงยหน้ามองสบสายตาคมกริบของเขาตรงๆ ก่อนจะพูดขึ้น

“เฮียจะถามว่ามึงสนใจรับลูกค้าสักคนไหมวะ”

คำพูดนั้น ทำเอาไต้ฝุ่นเบิกตากว้างทันที คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น พลางตอบกลับอย่างรวดเร็ว

“โหเฮีย…นึกว่าเรื่องอะไร ผมบอกแล้วไงว่าไม่ทำอะ”

สิ้นเสียงของเขา พายุก็จ้องหน้าน้องชายตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถือแฟ้มเอกสารข้อมูลของลูกค้าเดินมานั่งลงบนโซฟาด้านข้างเขา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แต่คุณสมบัติที่เขาขอมา มันมีมึงคนเดียวไง ถ้าคนอื่นทำได้กูไม่ขอร้องมึงหรอกไอ้ฝุ่น”

“เฮียก็ปฏิเสธไปดิ บอกว่าที่นี่ไม่มีใครมีคุณสมบัติตามที่เขาต้องการ” ไต้ฝุ่นตอบกลับทันควัน แค่บอกลูกค้าไปตรงๆ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

ทันใดนั้น พายุก็ขมวดคิ้วแน่น พลางเอนหลังพิงพนักโซฟา แล้วหันมามองสบตากับเขาอย่างแน่วแน่

“ทำแบบนั้นบริษัทกูก็เสียชื่อกันหมดพอดี”

เพราะบริษัท BFR หรือ บริษัทเช่าผู้ชายของพายุ มีสโลแกนที่ว่า…ต้องการผู้ชายแบบไหน ขอแค่กระซิบบอก BFR ทางเรามีบริการหนุ่มหล่อทุกประเภทตามที่คุณต้องการ

“บริษัทของเฮีย...ไม่ใช่ของผมสักหน่อย” เขาพูดเสียงเบา ก่อนจะลุกขึ้นพรวดเพื่อเตรียมเดินออกไป

ทว่าพายุดันคว้าแขนของเขาเอาไว้ พร้อมกับกระตุกให้นั่งลง

“ไอ้ไต้ฝุ่น ถือว่าช่วยเฮียสักครั้งได้ไหมวะ”

เขาหันไปสบตาพี่ชายด้วยแววตานิ่งงัน พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อเห็นสายตาอ้อนวอนของอีกฝ่าย ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงตามเดิมอย่างเชื่องช้า

“ผมไม่อยากทำว่ะ”

คำพูดนั้น ทำให้พายุขมวดคิ้วแน่น ดวงตาเริ่มแข็งกร้าวขึ้น

ในเมื่อคำขอร้องไม่อาจเปลี่ยนใจได้ ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ คือการบีบบังคับ

“ถ้ามึงไม่ทำ กูจะบอกม๊าว่ามึงโกหกเรื่องที่มีแฟน”

“อะไรวะ! เฮียอย่ามาขู่กันดิ” ไต้ฝุ่นตอบกลับทันควัน เพราะไม่อยากวุ่นวายเหมือนที่ผ่านมา และเรื่องนี้พี่ชายของเขาก็รู้ดี จึงได้หยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมาต่อรองกับเขา

“จะทำไหม?” พายุถามย้ำอีกครั้ง พลางจ้องหน้าน้องชายอย่างรอคำตอบ

ทว่าเขายังคงนั่งเงียบ คิ้วหนาเริ่มขมวดเข้าหากันเป็นปม ราวกับพยายามใช้ความคิด

“เฮียให้มึงตัดสินใจหนึ่งนาที” อีกฝ่ายว่า

ทันใดนั้น ไต้ฝุ่นก็เบิกตากว้างขึ้นทันที ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“แม่ง! ให้เวลาคิดโคตรนานอะ”

สิ้นเสียงน้องชาย พายุก็ไหวไหล่แบบไม่ใส่ใจนัก เขานั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าไปมาช้าๆ พลางรอคำตอบด้วยท่าทีสบายๆ แต่สายตากลับจับจ้องอย่างคาดหวัง

เวลาผ่านไปยังไม่ถึงหนึ่งนาที อีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับตั้งใจรอฟังคำตอบจากเขา

“หมดเวลาแล้ว ว่าไงมึงจะทำไหม?”

ไต้ฝุ่นถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะตอบออกไปอย่างจำยอม

“เฮ้อ! นัดเขามาคุยรายละเอียดก่อนละกัน ถ้าเรื่องมากไม่ถูกชะตา ผมปฏิเสธนะ”

“มึงพูดแบบนี้ทีไร ปฏิเสธลูกค้ากูทุกรายอะ” พายุว่า เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาขอให้ไต้ฝุ่นช่วยรับงาน แต่ทุกครั้งที่ได้นัดเจอกับลูกค้า สุดท้ายน้องชายตัวดีของเขาก็มักจะปฏิเสธอยู่เสมอ

“ก็ลูกค้าเฮียแต่ละคนลวนลามผมฉิบหาย” เขาตอบออกไปตามความจริง แค่ไปคุยรายละเอียดงาน มือก็เลื้อยกันราวกับปลาหมึก

พายุหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเปิดแฟ้มเอกสารลูกค้าขึ้นดูอีกครั้ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ

“คนนี้ไม่ใช่แบบนั้นแน่นอน เพราะเหตุผลที่เธอกรอกมาไม่มีเรื่องพวกนี้เลย”

คำพูดนั้น ทำให้ไต้ฝุ่นขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

“แล้วมันจะมีเหตุผลอะไรอีกวะเฮีย ที่ผู้หญิงจะมาเช่าผู้ชายแบบนี้”

นอกจากจ้างไปสนองความต้องการของตัวเอง

“เขาเขียนแค่ต้องการหาแฟนปลอมๆ ไปหลอกพ่อแม่เท่านั้นว่ะ” พายุเอ่ยขึ้น ขณะพลิกดูเอกสารในแฟ้ม

ประโยคนั้น ทำเอาไต้ฝุ่นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“แค่นี้! คนอื่นก็ทำได้ปะวะเฮีย...” เขาพูดออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงงปนไม่เข้าใจ ว่าทำไมเรื่องง่ายๆ แบบนี้ถึงต้องมาโยนให้เขา

ทว่ายังพูดไม่ทันจบประโยคดี พายุก็เอ่ยแทรกเสียก่อน

“แต่เขาต้องการคนที่ไม่มีแฟน…มีตาสีน้ำตาล ไม่มีรอยสักนอกร่มผ้า เลี้ยงแมว และโกหกเก่ง”

สิ้นคำพูดของพี่ชาย คิ้วหนาก็ขมวดแน่นโดยอัตโนมัติ อะไรมันจะบังเอิญตรงกับเขาได้ขนาดนี้

“อะไรวะ ทำไมมันตรงผมทุกข้อเลย”

“นั่นแหละ! เฮียเลยอยากขอให้มึงช่วย”

ไต้ฝุ่นถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง ก่อนจะตอบออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

“อืม…จะลองดูแล้วกัน”