บททั้งหมดของ ดีลลับไต้ฝุ่น: บทที่ 1 - บทที่ 10

สามชั่วโมงก่อนหน้าชาร์ม หรือ กุลนิภา ขับรถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้าไปจอดหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่งด้วยความเร็วสูง เนื่องจากก่อนหน้านี้ รสริน คุณแม่ของเธอโทรมาบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย แต่พอไปถึง...ก็หนีไม่พ้นเรื่องจับคู่ให้เธอเหมือนเช่นเคย“คนนี้ลูกเพื่อนแม่ เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ทำความรู้จักกันไว้นะลูก” รสรินเอ่ยแนะนำผู้ชายคนหนึ่งให้ชาร์มรู้จักคนตัวเล็กใบหน้าบึ้งตึง บ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก เธอมองหน้าผู้เป็นแม่นิ่ง ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ“ถ้าอยากให้รู้จักแบบเพื่อน หนูยินดีค่ะ แต่ถ้าอยากให้รู้จักเพื่อคบเป็นแฟน หนูขอบาย...” พูดจบก็ยันตัวลุกขึ้นพรวดทันที“ชาร์มหยุดเดี๋ยวนี้นะ” รสรินเอ่ยห้ามเสียงดังลั่นทันใดนั้น ร่างบางก็ชะงักฝีเท้าลง พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันหน้ากลับไปมองคนเป็นแม่อีกครั้ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“แม่จะบังคับหนูทำไมคะ? หนูบอกแม่ไปหลายครั้งแล้วนะ...ว่าหนูมีแฟนแล้ว”สิ้นเสียงหวาน รสรินก็มองหน้าลูกสาวอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะเอ่ยขึ้น“แล้วไหนล่ะแฟนลูก แม่บอกให้พามาแนะนำไง ถ้าพามาแนะนำให้แม่รู้จัก แม่ก็จะได้เลิกจับคู่ให้ลูกสักที”คนตัวเล็กมองสบตากับอ

หลังจากที่ทั้งคู่พูดคุยตกลงรายละเอียดกันเสร็จเรียบร้อย ไต้ฝุ่นก็ยินดีที่จะเป็นแฟนปลอมๆ ให้กับชาร์ม“อ่านข้อมูลให้ครบถ้วนแล้วค่อยเซ็น จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง” เขาเอ่ยขึ้น พลางยื่นเอกสารไปตรงหน้าของเธอ“อือ” ไม่นานนัก คนตัวเล็กก็แต้มนิ้วมือลงบนกระดาษเพื่อยืนยันข้อตกลง เป็นอันเสร็จสมบูรณ์จากนั้น ชาร์มจึงเก็บกระเป๋าสะพายพาดบ่า ก่อนจะเอ่ยขึ้น“วันอาทิตย์เจอกันนะ เดี๋ยวเราส่งโลไปให้”ทว่าเธอยังไม่ทันได้ก้าวพ้นขอบโต๊ะ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นก่อน“เดี๋ยวดิ!”“….” ร่างบางชะงักฝีเท้าลง พลางหันขวับไปมองเขาด้วยความมึนงง ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยทันใดนั้น ไต้ฝุ่นก็มองสบตาเธอตรงๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ“ไม่ซ้อมเป็นแฟนกันหน่อยเหรอ?”“ต้องซ้อมด้วยเหรอ?” ชาร์มเลิกคิ้วถามกลับทันควัน“อืม เดี๋ยวเริ่มจากคืนนี้เลย” เขาว่าสิ้นเสียงทุ้ม คนตัวเล็กก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะเอ่ยออกไปอย่างลนลาน“อะ...อะไร คืนนี้พี่จะทำอะไร?” เธอพูดพลางยกกระเป๋าขึ้นปิดเนินอกอวบอิ่มของตัวเองโดยเร็วไต้ฝุ่นยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะลุกเดินก้าวเข้าไปใกล้ๆ แล้วเอ่ยขึ้น“คิดทะลึ่งอะไรของเธอ หืม?”“พี่นั่นแหละคิดอะไร” ชาร

เช้าวันต่อมาชาร์มสะดุ้งตื่นเมื่อเสียงเรียกเข้าของใครบางคนดังขึ้นข้างหู เธอเลือกที่จะเพิกเฉย ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะราวกับต้องการตัดขาดจากโลกภายนอกทว่าเสียงนั้นยังคงดังรบกวนอย่างต่อเนื่องไม่ยอมหยุด จนคนตัวเล็กต้องเอื้อมมือควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อมากดรับสายด้วยความรำคาญ“ฮัลโหล...” เธอเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ดวงตาคู่สวยยังคงปิดสนิท (ยังไม่ตื่นเหรอ?) ปลายสายย้อนถามกลับทันควันสิ้นเสียงทุ้ม คนตัวเล็กก็หรี่ตามองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไป“เสียงง่วงขนาดนี้ตื่นแล้วมั้ง แล้วพี่มีอะไรโทรมาหาเราแต่เช้าเลยเนี่ย” (โทรปลุกไง เป็นแฟนที่ดีปะ) ไต้ฝุ่นเอ่ยขึ้นชาร์มได้แต่ส่ายหน้าไปมาช้าๆ แค่แฟนปลอมๆ เขาต้องจริงจังขนาดนี้เลยเหรอ? ทั้งบอกฝันดีและโทรปลุกแฟนตัวจริงของเธอ ยังไม่เคยทำสักครั้ง…“หึ! เรามีเรียนบ่าย” เธอตอบออกไป เพราะตอนนี้มันเพิ่งจะแปดโมง (อ้าว! พี่ไม่รู้อะ ขอโทษนะ) ปลายสายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด“อือ ไม่เป็นไรค่ะ แล้วพี่มีอะไรอีกไหม เราจะได้นอนต่อ” (งั้นพี่ไม่กวนแล้ว เย็นนี้เจอกันครับ) หลังกดวางสายจากอีกฝ่าย ชาร์มก็หลับตาลงทันที เธอเป็นคนหลับง่าย ไม่นานก็จมหาย

หลังจากเลิกเรียน ไต้ฝุ่นกับกลุ่มเพื่อนก็ไปยืนรอใครบางคนอยู่ตรงซอยด้านหลังของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งเขาล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา กลับเห็นว่าตอนนี้เกือบห้าโมง ซึ่งเป็นเวลาที่เขาได้นัดกับชาร์มเอาไว้ไม่รอช้า ชายหนุ่มรีบพิมพ์ข้อความส่งไปหาเธออย่างรวดเร็วTyphoon : วันนี้พี่ติดธุระ เดี๋ยวคืนนี้โทรหานะครับเมื่อส่งข้อความเสร็จเรียบร้อย เขาจึงหันไปถามช็อปเปอร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าร้อนรนทันที“มึงแน่ใจนะ ว่าไอ้พวกเวรนั่นจะออกทางด้านหลัง” “เออ! นั่นไง มากันนู้นละ” ช็อปเปอร์ตอบกลับทันควัน เมื่อมองไปเห็นศัตรูของเพื่อนที่กำลังขี่รถมอเตอร์ไซค์ตรงเข้ามาเอี๊ยด!!เสียงยางรถเสียดสีบนพื้นถนนดังสะท้าน ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ“พวกมึงเป็นใครวะ มาขวางทางทำเชี่ยไร” ไต้ฝุ่นจ้องเขม็งไปทางกลุ่มคนพวกนั้น พลางเดินลากไม้เบสบอลก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้ารถมอเตอร์ไซค์ของอีกฝ่าย ก่อนจะชี้ไม้ไปยังผู้ชายสองคนที่เขาหมายตาเอาไว้“กูมีเรื่องอยากเคลียร์กับมึง และมึง ส่วนคนอื่น…ถ้าอยากร่วมด้วยก็อยู่ แต่ถ้าไม่อยากก็ไสหัวไปซะ” สิ้นเสียงทุ้ม หนึ่งในนั้นก็หันไปมองหน้าเพื่อนตัวเอง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในระหว่างที่ไต้ฝุ่นกับเพลิงกัลป์ ยืนรอกวินอยู่ที่หลังตึกวิศวกรรมศาสตร์อยู่นั้น ไม่นานช็อปเปอร์ก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล“เป็นไงบ้างวะ มันมาหรือยัง?” เขาถามขึ้นทันทีที่มาถึง“นั่นไง มันเดินมานู้นละ” เพลิงกัลป์ตอบกลับ เมื่อเหลือบไปเห็นอีกฝ่ายกำลังเดินตรงเข้ามาไม่รอช้า ไต้ฝุ่นรีบก้าวเข้าไปหากวินทันที สีหน้าจริงจังอย่างเห็นได้ชัดกวินชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นชายหนุ่มทั้งสามเดินเข้ามาหา เขาขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น พลางมองไต้ฝุ่น เพลิงกัลป์ และช็อปเปอร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความสงสัย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงไปด้วยความระแวง“พวกพี่มีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ”ไต้ฝุ่นจ้องมองอีกฝ่ายตาเขม็ง ก่อนจะเอ่ยถามตรงๆ โดยไม่อ้อมค้อม“มึงยังคบกับเบลอยู่ไหม?” เพราะใครๆ ก็รู้ว่ามันคบหาดูใจกับเบลดาวคณะบริหารธุรกิจ“ครับ” กวินพยักหน้ารับเบาๆทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น เขาก็กำหมัดแน่น ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองอีกฝ่ายไม่กะพริบ ก่อนจะถามต่อด้วยน้ำเสียงเฉียบคม“แล้วมึงรู้จักผู้หญิงที่ชื่อชาร์มไหม?”เมื่อกวินได้ยินชื่อของอีกคน สีหน้าที่เคยนิ่งเปลี่ยนเป็นเลิ่กลั่กอย่างเห็นไ