جميع فصول : الفصل -الفصل 50

Kinahapunan ay pinauwi ako nang maaga ni Havoc para makapagligpit ng mga gamit at makapagpahinga na rin nang maaga sa condo.Dahil alam kong marami akong kailangang ayusin, agad ko ring tinawagan si Rea at pinapunta ko siya sa condo para tulungan ako sa pag-iimpake.Pagdating namin doon, nagsimula na agad si Rea sa pagliligpit ng mga gamit. Isa-isa niyang inayos ang mga damit at iba pang kailangan kong dalhin, habang ako naman ay nagpasya munang magpahinga sandali.Pumasok ako sa banyo at nagbabad muna sa bathtub. Kailangan ko rin ng ilang minuto para makapag-relax matapos ang magulong araw.Ilang minuto rin akong nanatili roon bago tuluyang lumabas.Paglabas ko ng banyo, nakasuot lamang ako ng robe habang maayos na nakapulupot ang isang tuwalya sa aking ulo.Pagkatapos ay mabilis kong napansin si Rea sa sala. Abala pa rin siya sa pag-iimpake ng mga gamit ko, isa-isang inilalagay ang mga damit sa maleta habang tinitiyak na walang maiiwan.Napangisi ako habang pinagmamasdan siya sand

Ilang oras ang lumipas bago tuluyang nagpaalam si Rea sa akin at bumalik na sa sarili niyang condo. Habang ako ay naiwan mag isa sa condo, abala sa pag-aayos ng ilang gamit na naiwan niya.Nang tuluyan ko nang mailigpit ang lahat, napabuntong-hininga ako at agad na humiga sa kama.Gosh, nakakapagod. Huhu.Marahan kong ipinikit ang mga mata ko habang ilang segundo akong nagpapahinga. Ngunit hindi rin nagtagal dahil bigla kong naramdaman ang kumakalam kong sikmura.Napahawak ako sa tiyan ko.Gutom na ako…Sa totoo lang, tinatamad akong magluto. Kaya sa halip na pumunta pa sa kusina, kinuha ko na lang ang cellphone ko at nag-order ng pagkain.Sakto naman dahil bigla akong nag-crave ng sinigang at isang Coke Float. At siyempre, hindi mawawala sa isip ko ang chocolate cake. Gosh i want it.Ilang minuto lamang ang lumipas nang marinig ko ang pagtunog ng doorbell.“Finally.”Mabilis akong bumangon mula sa kama at nagtungo sa pintuan. Pagkabukas ko nito, agad kong nakita ang delivery rider na

Ilang segundo akong hindi gumalaw at pilit kong pinanatiling nakapikit ang mga mata ko habang kunwari ay mahimbing na natutulog.Pero sa totoo lang, halos hindi na ako makahinga nang maayos sa sobrang kaba. Naririnig ko ang mahinang paghinga ni Havoc sa tabi ko hanggang sa bigla itong tumigil.Nanigas ang buong katawan ko.Oh no. Gising na ba siya?Hindi ako gumalaw. Kahit ang paghinga ko ay pinilit kong gawing mabagal at pantay.Ilang segundo ang lumipas ay nanatiling tahimik ang paligid at walang nagsalita.Pero ramdam ko ang bahagyang paggalaw ng kama at mukhang bumangon siya.Please… huwag mo akong tingnan.Please…Pero ilang sandali lang, naramdaman kong may anino na dumaan sa harap ng mukha ko at pagkatapos—“Elyse.”Nanlaki ang mga mata ko sa loob ng talukap.Shit.Narinig ko ang malalim at bahagyang paos niyang boses.Pero Hindi ako sumagot.Kunwari tulog.Baka sakaling umalis siya.“Elyse.”Mas malapit na ngayon ang boses niya. Napakagat ako sa loob ng labi ko.Why is he call

Ilang minto ang lumipas ng sumakay kami sa kotse ni Havoc ay mabilis naming narating ang mamahaling restaurant na sinasabi niya.Pagkababa namin ng sasakyan, agad kong napansin ang malaking glass doors ng restaurant. Sa ilalim ng maiinit na ilaw mula sa labas, halos kumikislap ang mga salamin nito.Isa ito sa mga pinakasikat at pinakamamahaling restaurant sa lungsod. Kahit mula pa lang sa entrance, ramdam na agad ang elegance ng lugar. Mataas ang ceiling na may malalaking chandelier, habang maayos na nakahanay ang mga mesa sa loob.Huminga ako nang malalim bago tuluyang lumakad.I was wearing a fitted red dress like ruby that hugged my figure without being too revealing. Simple lang ang design nito, pero sapat para maging flattering sa katawan ko.Hinayaan kong nakalugay ang mahaba kong buhok at nagsuot lamang ako ng ilang simpleng accessories.Paglingon ko kay Havoc, ilang segundo akong natigilan. He looked effortlessly handsome.Naka-black suit siya na lalong nagbigay-diin sa seryos

Ilang segundo pa kaming nanatiling tahimik matapos sabihin ni Havoc iyon.At habang nakatingin ako sa kaniya, unti-unti kong nararamdaman ang kakaibang excitement na pilit kong itinatago.Havoc had always been difficult to read.Kalmado siya. Tahimik. Halos walang ipinapakitang emosyon.Pero sa mga pagkakataong kaming dalawa lang, napapansin ko ang maliliit na bagay na hindi siguro napapansin ng ibang tao. Ang paraan ng pagtitig niya sa akin, ang bahagyang pagbabago ng tono ng boses niya.At kung paano niya ako palaging pinaparamdam na seryoso siya sa bawat bagay na may kinalaman sa akin.Naputol ang mga iniisip ko nang biglang tumunog ang cellphone ni Havoc na nakapatong sa mesa.Napatingin ako rito.Mabilis din siyang tumingin sa cellphone bago kami nagkatinginan.Bahagya niyang ibinaba ang hawak niyang baso at kinuha ang cellphone.Hindi ko man makita nang malinaw ang pangalan sa screen, sapat na ang ilang segundo para mapansin kong bahagyang nagbago ang ekspresyon niya mas naging