All Chapters of Bound by a Night She Cannot Remember: Chapter 151 - Chapter 160

Pinili ni Wendy ang bawat detalye ng hapunan nang maingat—ang mantel, ang mga bulaklak, kahit ang perfume niya.Kailangang perpekto ang gabing ito.Sa harap ni Lola Esme, kailangan siyang magmukhang inosente, mapagbigay, at handang magsakripisyo—ang eksaktong tipo ng asawang naaangkop para kay Hugo.“Salamat sa pagdating mo, Lola.” Nakangiting sinalubong ni Wendy si Lola Esme sa pinto. “Hindi ko akalaing sasang-ayon ka.”“Kailangan ko namang malaman kung ano ang totoong nangyayari sa pamilyang ito,” tuyong sagot ni Lola Esme.Nasa mesa na si Doña Clara at Hugo. Tahimik si Hugo, hindi man lang nag-angat ng tingin mula sa phone niya.Sa buong hapunan, dahan-dahang pinasok ni Mrs. Sison ang usapin.“Lola Esme, alam mo namang mahal na mahal ni Wendy ang pamilyang ito. Limang taon na siyang naghihintay, matiyagang nag-aalaga kay Paul mag-isa, hindi kailanman nagreklamo. Sayang lang kung mananatili siyang nakatali sa isang sitwasyong hindi naman totoong pagmamahalan.”“Anong sitwasyon ang t

Sa loob ng malamlim na kuwarto, tahimik na nakaupo si Hugo sa tabi ng higaan ni Liza.Ilang oras na siyang naroon. Hindi na niya namalayan kung ilang beses nang lumipat ang oras sa orasan sa dingding. Hindi siya kumain. Hindi rin siya umalis para magpahinga. Hawak lamang niya ang kamay ni Liza, maingat at halos walang galaw, na para bang natatakot siyang kapag binitawan niya iyon ay tuluyan na rin niyang mawawala ang babaeng nasa harap niya.Tahimik ang buong silid maliban sa mahinang tunog ng monitor.Beep.Beep.Beep.Bawat tunog ay nagpapaalala kay Hugo na buhay si Liza. Na naroon pa siya. Na mayroon pa siyang pagkakataong itama ang mga bagay na matagal na niyang hinayaang masira.Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi niya alam kung saan magsisimula.Paulit-ulit na bumabalik sa kaniyang isip ang sinabi ng doktor.Threatened miscarriage.Stress.Overwork.Lack of sleep.At higit sa lahat, ang tanong na hindi niya kayang takasan.Anong klaseng asawa siya?Alam niyang hindi siya ang nag-

Isang linggo matapos siyang tuluyang makalabas ng ospital, muling humarap si Liza sa Yañez ancestral house.Sa pagkakataong ito, hindi siya pumunta bilang isang asawang kailangang humingi ng pahintulot.Hindi rin siya inimbitahan.May hawak siyang makapal na folder sa kaniyang mga kamay, at kasama niya sina Fia, Rafael, at Adrian.Pagbaba pa lamang nila ng sasakyan, kapansin-pansin na agad ang pagbabago sa kilos ni Liza. Hindi na siya ang babaeng kailangang mag-isip kung karapat-dapat ba siyang pumasok sa bahay na iyon.Alam niyang karapat-dapat siyang malaman ang katotohanan.At ngayong hawak niya na iyon, wala na siyang dahilan upang umatras.Nagulat ang mga katulong nang makita sila. May ilan pang nagtangkang magsalita, ngunit walang nangahas na humarang.Tahimik na naglakad si Liza papunta sa study.Pagbukas ng pinto, naroon sina Lola Esme, Hugo, Doña Clara, at Wendy.Tila ipinagpapatuloy nila ang usapang naudlot noong gabing bigla silang iniwan ni Hugo sa hapunan.Napalingon si W

Nag-isang pumunta si Hugo sa Valdez ancestral house.Wala siyang dalang regalo. Walang bulaklak. Walang anumang bagay na maaaring gamitin upang gawing mas madali ang kaniyang paghingi ng tawad.Sarili lamang niya ang dala niya.At marahil, iyon ang unang pagkakataong dumating siya kay Liza nang walang anumang dahilan upang itago ang kaniyang mga pagkakamali.Nasa hardin si Liza.Tahimik itong nakaupo sa isang lumang bench sa ilalim ng puno, hawak ang isang libro na ilang minuto na palang nakabukas sa parehong pahina.Hindi naman talaga niya binabasa.Masyado lamang maraming bagay ang tumatakbo sa kaniyang isip.Nang marinig niya ang mga yabag, hindi na siya nagulat.Alam niyang darating si Hugo.“Puwede ba tayong mag-usap?”Tumingin siya rito.Sa unang pagkakataon matapos ang napakatagal na panahon, wala nang galit sa mga mata niya.Pagod na lamang.At isang uri ng kalmadong lungkot na hindi na kailangang ipaliwanag.“Sige.”Umupo si Hugo sa kabilang dulo ng bench.May agwat pa rin sa

Isang taon ang lumipas.Sa gitna ng Yañez ancestral garden, sa ilalim ng mga punong minsang naging tahimik na saksi sa mga away, lihim, at sugat ng kanilang pamilya, napuno ng mga puting bulaklak ang buong paligid.May mga upuang maayos na nakahanay.May mga bisitang nagmula sa magkabilang pamilya.May mga kaibigan, business partners, at mga taong minsang naging bahagi ng kanilang magulong kuwento.Ngunit sa araw na iyon, wala nang kailangang itago.Sa harap ng lahat, tuluyang naging pampublikong asawa ni Hugo Yañez si Liza Reyes.Hindi na isang kasal na itinago sa mga dokumento.Hindi na isang kontratang kailangang protektahan ng prenup.Hindi na isang relasyon na kailangang ipaliwanag.Isang tunay na kasal.Isang malayang pagpili.Sa gilid ng aisle, nakatayo si Lily.Suot niya ang isang maliit na puting damit, may hawak na basket na puno ng petals. Halos hindi maalis ang ngiti sa kaniyang mukha habang isa-isa niyang hinahagisan ng bulaklak ang daanan.Ibang-iba na ang batang iyon ku